Γράφει ο Χρήστος Γιάνναρος, μέλος της Τ.Ε. Ηλείας του ΚΚΕ
Τους τελευταίους μήνες στην χώρα μας έχει έρθει έντονα στην επικαιρότητα η κουβέντα για την ονοματολογία της ΠΓΔΜ. Έχουν ακουστεί πολλά από ξένους παράγοντες, από την Κυβέρνηση αλλά και από κάποιους «θερμοκέφαλους» που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τον αλυτρωτισμό στην χώρα μας.
Να δούμε αρχικά πως είναι η κατάσταση σήμερα στα Βαλκάνια και ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η χρονική περίοδος που αναζωπυρώθηκε το ζήτημα της ονοματολογίας.
Στα Βαλκάνια ανταγωνίζονται μεταξύ τους οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για το ποιος θα πουλήσει τα εξοπλιστικά του προγράμματα, ποιος θα εξασφαλίσει στρατιωτικά στηρίγματα με αντίστοιχες βάσεις και αναπτυγμένη στρατιωτική συνεργασία. Γι' αυτό οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ενισχύουν τις βάσεις τους στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία, στην ΠΓΔΜ, στην Αλβανία, στο Κόσσοβο και την Ελλάδα φυσικά. Στα σχέδιά τους ιεραρχούν την ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στην ιμπεριαλιστική συμμαχία του ΝΑΤΟ. Κι αφού η Αλβανία και το Μαυροβούνιο είναι ήδη μέλη του ΝΑΤΟ και η Βοσνία - Ερζεγοβίνη ετοιμάζεται να περάσει το κατώφλι του, μοναδική εκκρεμότητα παραμένει η ΠΓΔΜ. Το εμπόδιο για να ανοίξει ο δρόμος για την ένταξη στο ΝΑΤΟ τον Ιούλη είναι το όνομα της γειτονικής χώρας.
Γι' αυτό σαν ΚΚΕ επιμένουμε ότι η ονοματολογία αποπροσανατολίζει, κρύβει τους πραγματικούς κινδύνους για τους λαούς, που είναι οι σχεδιασμοί των ιμπεριαλιστών, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ. Γι' αυτό επιμένουμε ότι εγγύηση για πραγματική λύση είναι να μην ενταχθεί η ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, γιατί η ένταξη στο ΝΑΤΟ είναι παράγοντας ανασφάλειας, παραπέρα αποσταθεροποίησης, πολεμικών εμπλοκών και προβλημάτων. Απόδειξη σε όλα αυτά είναι η στάση του ΝΑΤΟ στην σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών από την Τουρκία.
Το ΚΚΕ, από το 1992, όταν τέθηκε το ζήτημα της ονομασίας του γειτονικού κράτους, μετά τη διάλυση και το διαμελισμό της πρώην ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, τοποθετήθηκε στο ζήτημα αυτό από θέσεις αρχών, με στόχο την προώθηση της φιλίας και αλληλεγγύης των λαών ενάντια στα σχέδια των ιμπεριαλιστών και την αλλαγή συνόρων στην περιοχή. Στήριξε τις θέσεις του πάνω στο αδιαμφισβήτητο γεγονός πως η Μακεδονία είναι ένας ευρύς γεωγραφικός χώρος και μετά τη λήξη του Β' Βαλκανικού Πολέμου και την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου, το 1913, η Ελλάδα πήρε 51,57%, η Σερβία 38,32% και η Βουλγαρία 10,11%. Είναι μια μεγάλη γεωγραφική περιφέρεια, που δεν ανήκει αποκλειστικά στην Ελλάδα, αλλά έχει μοιραστεί μεταξύ βαλκανικών χωρών.