† Ὁ Ἐπίσκoπoς Ὠλένης ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
Σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία , ἀγαπητοί μου ἀναγνώστες, ἑορτάζει τήν μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μάρτυρος Πλάτωνος, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε εἰς τήν Γαλατία τῆς Μ. Ἀσίας , ἐπί Αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ.
Οἱ γονεῖς του ἦσαν ὁρθόδοξοι Χριστιανοί, καί ὡς ἐκ τούτου ἀνετράφη μέ τά νάματα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅταν μεγάλωσε καί κατάλαβε τόν ἑαυτόν καί τήν Κοινωνία, μή μπορώντας ὅμως νά βλέπει τήν ἀσέβεια νά αὐξάνει, ἀγωνιζόταν ἀκατάπαυστα ὑπέρ τῆς ἐξαπλώσεως τῆς Χριστιναῆς πίστεως.
Ὁ Ἅγιος ὁμολογοῦσε ἐλεύθερα καί δημόσια τήν πίστη του στόν Χριστόν, τόν ἔφεραν ἐνώπιον τοῦ Ἄρχοντος Ἀγριππίνου, ὁ ὁποῖος ἦτο πανοῦργος καί σκληρός. Ὁ Ἄρχοντας προσπάθησε μέ ἤρεμον καί γλυκόν τρόπον νά τόν μεταπείσει νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστόν καί νά θυσιάσει στά εἴδωλα.
Ὁ Ἅγιος Πλάτων μένει ἀμετακίνητος στήν γνώμη του καί ἀρνεῖται ὅλες τίς ὑποσχέσεις τοῦ Ἄρχοντος. Τότε ἀρχίζουν κατ’ἐντολή τοῦ Ἄρχοντος τά φρικτά βασανιστήρια., τά ὁποῖα ὁ Μάρτυς ἀντιμετώπιζε μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ μέ δύναμη καί καρτερία.
Τόν Μάρτυρα τόν φυλακίζουν γιά νά μή τόν βλέπει ὁ λαός καί πιστέψει στόν Χριστόν. Ἐκεῖ ὅμως τόν ἀκολουθοῦν πολλοί , πού ἀρνήθηκαν τά εἴδωλα καί πίστεψαν είς τόν Χριστόν. Μέσα στήν φυλακή ὁ Ἅγιος προσεύχεται θερμά στόν Θεόν. Ζητᾶ ἀπό τόν Θεόν δύναμη , γιά νά ἀντι-μετωπίσει μέ θάρρος ὅλα τά βασανιστήρια. Ἀπό τήν προσευχή αὐτή ὁ Μακάριος Πλάτων ἔλαβε δύναμη καί θάρρος.
Οἱ δήμιοι τόν βάζουν ἐπάνω σέ σιδερένιο πυρακτωμένο κρεββάτι γιά νά θανατωθεῖ ἀμέσως. Ὁ Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ μέ τήν θερμή προσευχή ὄχι μόνο δέν καιγόταν , ἀλλά ἀναπαυόταν σέ δροσερά καί ὡραῖα ἄνθη. Ἔβγαινε ἀπό τό σῶμα του μία ὡραία εὐωδία, μέ ἀποτέλεσμα ὁ λαός νά ἀναφωνήσει μέ ἱκανοποίηση : «Μέγας ὁ Θεός τῶν Χριστιανῶν, πού ἐλευ-θέρωσε τόν δοῦλον του, ἀπό αὐτή τήν ἀνυπόφορη φλόγα τοῦ πυρός».
Μετά ἀπό τά ἀλλεπάλληλα βασανιστήρια καί τήν σταθερότητα τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος εἰς τήν ὀρθὀδοξη πίστη, ὁ τύραννος διατάσσει τόν ἀπο-κεφαλισμόν του καί παραδίδει τήν ἁγίαν του ψυχή εἰς τά χέρια τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Καί τιμήθηκε μέ τό ἀμαράντινο στέφανο τῆς αἰωνίου δόξης.
Ὁ Ἅγιος Πλάτων ἀντιθμετώπισε ὅλους τούς πειρασμούς καί τά μαρτύρια διά τῆς εἰλικρινοῦς καί γνήσιας προσευχῆς, ὅπως ἔπραξαν ὅλοι οἰ Μάρτυρες καί Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας.
Προσευχή σημαίνει ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ, συνάντηση μέ τόν Θεό καί κοινωνία μαζί Του. Ἡ προσευχή εἶναι μία πράξη, ἕνα βίωμα, μία στάση. Μία στάση ὄχι μόνον σέ σχέση μέ τόν Θεόν, ἀλλά καί σέ σχέση μέ τόν κόσμον τῆς δημιουργίας. Προκύπτει ἀπό τήν συναίσθηση ὅτι ὁ κόσμος στόν ὁποῖον ζοῦμε δέν εἶναι ἁπλῶς φυλακισμένος στίς συντεταγμένες τοῦ χρόνου καί τοῦ χώρου, ἀλλά ἕνας κόσμος ἐπίπεδος πού συναντοῦμε τήν ὄψη τῶν πραγμάτων.
Ἡ προσευχή προκύπτει ἀπό τήν ἀνακάλυψη ὅτι ὁ κόσμος ἔχει βάθος, καί ὅτι δέν περιστοιχειζόμεθα μόνο ἀπό ὁρατά πράγματα, ἀλλά ὅτι εἴμεθα βουτηγμένοι μέσα σέ ἀόρατα πρἀγματα καί διαποτισμένα ἀπό αὐτά. Αὐτός ὁ ἀόρατος κόσμος εἶναι συγχρόνως ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ, ἠ Ὕψιστη καί κορυφαία πραγματικότητα καί ἡ ἐσωτερική μας ἀλήθεια. Τό ὁρατό καί τό ἀόρατο δέν εὑρίσκονται σέ ἀντίθεση μεταξύ τους, ἀλλά εἶναι παρόντα συγχρόνως , ὅπως ἡ φωτιά μέσα στό πυρωμένο σίδερο.
Ἡ παρουσία τῆς αἰωνιότητος στόν χρόνο, τό μέλλον μέσα στό παρόν καί ἡ παρουσία κάθε ἐφήμερης στιγμῆς μέσα στήν αἰωνιότητα, τό παρελθόν, τό παρόν καί τό μέλλον , ὅλα μαζί ἐσχατολογικά,τό ἕνα μέσα στό ἄλλο, ὅπως τό δένδρο μέσα στόν σπόρο. Τό νά ζεῖ κανείς μόνο μέσα στόν κόσμο εἶναι σά νά ζεῖ στήν ἐπιφάνεια, ἀγνοεῖ ἤ παραγκωνιζει ὄχι μόνον τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τό βάθος τῶν δημιουργημάτων.
Ὁ κόσμος τῶν μορφῶν εἶναι δυνατό νά πολλαπλασιασθεῖ, ἀλλά δέν μπορεῖ νά ἐπεκταθεῖ σέ βάθος.Ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου διαθέτει βάθος, πού εἶναι ἀνοιχτή στόν δημιουργικό Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ἡ ἐπιστροφή στόν ἑαυτόν μας δέν εἶναι συνώνυμη μέ τήν ἐνδοστρέφεια, ἀλλά μέ τήν ἀνάδυσή μας πέρα ἀπό τά ὅρια τοῦ πεπερασμένου ἑαυτοῦ μας.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος εἶπε ὅτι: «ὅταν ἀνακαλύπτεις τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς σου, ἀνακαλύπτεις τήν πύλη τοῦ οὐρανοῦ», ἡ ὁποία συμβαδίζει μέ τήν ἀναγνώριση τοῦ βάθους τῶν ἄλλων. Μέ αὐτό τό ἄνοιγμα τῆς καρδιᾶς μας ἀνακαλύπτουμε τό προσωπικό μας βάθος καί τήν ἀπεραντωσύνη καί τήν αἰωνότητα τοῦ Θεοῦ στό γύρω κόσμον μας.
Ἡ προσευχή εἶναι ἡ σχέση ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο, τόν ὁρατό καί ἀόρατο κόσμο. Γι’αὐτό ἡ προσευχή εἶναι μία ἀναζήτηση,μία ἐξερεύνηση τοῦ προσωπικοῦ μας βάθους, πού μόνον ὁ Θεός γνωρίζει καί Αὐτός μόνο μπορεῖ νά μᾶς ἀποκαλύψει.
Ὅταν πορευόμεθα μέ αὐτήν τήν διάθεση καί πίστη, τότε καθαρί-ζεται ὁ ἐσωτερικός μας κόσμος, γινόμεθα δοχεῖα τῆς Θείας Χάριτος καί κλήρονομοῦμε τήν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. ΑΜΗΝ.
