† Ὁ Ἐπίσκoπoς Ὠλένης ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
Κυριακή 7 Όκτωβρίου 2018
Σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία , ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες , ἑορτάζει τήν μνήμη τῶν Ἐνδόξων Μαρτύρων Σεργίου καί Βάκχου, πού ἦσαν ἀνδρεῖοι καί ἅγιοι Μάρτυρες τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Ἦσαν εὐγενεῖς ἀξιωματοῦχοι στήν Αὐτοκρατορική αὐλή ἐπί Βασιλείας Μα-ξιμιανοῦ.
Ὁ ἀσεβἠς Αὐτοκράτορας τούς ἐκτιμοῦσε ἰδιαίτερα ἐξ αἰτίας τῆς γενναιότητας, τῆς σοφίας, ἀλλά καί τῆς ἀφοσιώσεώς τους στό πρόσωπό του. Ὅταν ὅμως πληροφορήθηκε ὅτι οἱ δύο εὐγενεῖς ἀκό-λουθοί του ἦσαν χριστιανοί,ἡ εὔνοιά του μετατράπηκε σέ ὀργή. Ὁ Αὐτοκράτορας ζήτησε ἀπό τούς Ἁγίους Σέργιο καί Βάκχο νά προσφέρουν μαζί του θυσία στά εἴδωλα, ἀρνήθηκαν δημοσίως νά τόν ὑπακούσουν.
Τότε ὁ Αὐτοκράτορας διέταξε νά τούς ἀφαιρέσουν ἀμέσως τίς στρατι-ωτικές στολές, τίς ζῶνες, τά δακτυλίδια, τά ἐμβλήματα καί νά τούς ντύσουν μέ γυναικεῖα ἐνδύματα. Ὕστερα τούς πέρασε σιδερένιους χαλκάδες στόν λαιμό καί τούς περιέφερε στούς δρόμους τῆς Ρώμης, γιά νά χλευαστοῦν ἀπό ὅλον τόν λαό καί τέλος τούς ἔστειλε στόν Ἔπαρχο τῆς Ἀσίας Ἀντίοχο, γιά νά τούς βασανίσει.
Ὁ Ἀντίοχος ἀνῆλθε στό ἀξίωμά του μέ τήν βοήθεια τῶν Ἁγίων, δέν ἐκτίμησε ὅμως την ἐνέργειά τους καί τούς ὁδήγησε σέ φρικτά βασανιστήρια, μέ ἀποτέλεσμα νά ὑποκύψουν στά βασανιστήρια καί νά παραδώσουν τήν ἁγία τους ψυχή στά χέρια τῶν ἀγγέλων καί ὁδηγήθηκαν στήν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία.
Οἱ Ἅγιοι πρόσφεραν τήν ζωή τους καί ἐπότισαν μέ τό αἷμα τους τό δένδρο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀκολούθησαν τήν πορεία τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἦρθε γιά νά καταργήση τόν νόμον τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί νά ὁδηγήση τό ἀνθρώπινο γένος στήν περίοδο τῆς Χάριτος.
Ὁ Προφητάνακτας Δαβίδ μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ πραγματική θυσία δέν εἶναι οἱ ἀνθρωποθυσίες τοῦ Βάαλ ἤ ἡ θυσία τῶν ζώων, ἀλλά ἀληθινή «θυσία τῷ Θεῷ εἶναι πνεῦμα συντετριμμένον καί καρδία συντετριμμένη καί τεταπεινωμένη»(Ψαλμός 50, 19). Ἡ πραγματική θυσία εἶναι ἡ ταπείνωση καί ἡ συντριβή τοῦ ἐσωτε-ρικοῦ μας κόσμου, πού εἶναι ἀποδεκτή ἀπό τόν Θεόν.
Ὁ Χριστός δέν ἔρχεται γιά νά τελέσει θυσίες ψεύτικες, ἀλλά ὡς Ποιμήν καλός καί ὡς Ἀμνός τοῦ Θεοῦ, θυσιάζεται «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας». Εἶναι ὁ Ποιμήν πού ἀναζητᾶ τό χαμένο πρόβατο, τό ἀπολωλός (Ἰωάν. ΙΕ΄, 3-7), καί ἀφιερώνει τήν ζωή του γιά τήν ποίμνη του: «ὁ ποιμήν ὁ καλός τήν ψυχήν αὐτοῦ τίθησιν ὑπέρ τῶν προβάτων»(Ἰωάν.Ι0, 11).
Ὁ Χριστός δίνει στόν κόσμον κάτι τελείως διαφορετικό καί και-νούργιο, κάτι πού δέν ὑπῆρξε ποτέ στά θρησκεύματα τοῦ κόσμου. Δέν ζητᾶ νά προσφέρουμε τίς θυσίες, ἀλλά γίνεται ὀ Ἴδιος θύμα καί προσφέρεται. Στόν θεάνθρωπον Κύριόν μας συνυπάρχουν καί ὁ θύτης καί τό θύμα. Εἶναι «ὁ προσφέρων καί ὀ προσφερόμενος» (εὐχή Χερουβικοῦ ὕμνου). Εἶναι ὁ Ἀρχιερεὐς πού τελεῖ τήν θυσία τοῦ Ἰδίου τοῦ Ἑαυτοῦ Του, πού κατά τόν Ἀπ. Παῦλον∙ «ἑαυτόν παρέδωκε ὑπέρ αὐτῆς(=τῆς Ἐκκλησίας), ἵνα αὐτήν ἁγιάσει»(Ἐφεσίους Ε΄, 25-26).
Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμον , ὡς σωστική καί ἁγιαστική δύναμη, πραγματώνεται καί ὁλοκληρώνεται μέ τήν θυσία καί τό μαρτύριο, ὅπως συνέβη μέ τούς Ἁγίους Μάρτυρες Σέργιο καί Βάκχο. Ὁ Χριστός σώζει τόν ἄνθρωπον καί τόν κόσμον μέ τήν θυσία Του, μέ τό μαρτύριό Του. Ἀκόμη καί μετά τήν Ἀνάσταση, μέ τό ἀναστημένο σῶμα Του φέρνει αἰώνια τά σημάδια τοῦ πάθους καί τοῦ μαρτυρίου. Αὐτό βεβαιώνει ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς μέ τούς λόγους του: «ἐάν μή ἴδω ἐν ταῖς χερσίν αὐτοῦ τόν τύπον τῶν ἥλων,ἐάν βάλω τόν δάκτυλόν μου εἰς τόν τύπον τῶν ἥλων καί βάλω τήν χεῖρα μου εἰς τήν πλευράν αὐτοῦ»( Ἰωάν. Κ΄, 25). Καί ἐψηλάφησε μέ τά χέρια του τόν Κύριον καί ἐπίστευσε.
Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Σέργιος καί Βάκχος αὐτά τά σημάδια τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου γνώρισαν, ὑπέστησαν καί οἱ ἴδιοι τό ἴδιο μαρτύριο ἀγόγγυστα καί ἁγιάσθηκαν.
Ἡ ζωή μας εἶναι ἕνα μαρτύριο καί μία μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτήν τήν μαρτυρία καλούμεθα νά ἀποκαλύψουμε στήν κοινωνία, γιά νά στηριχθῆ στά ἀλλεπάλληλα κτυπήματα πού δέχεται στήν καθημερινή ζωή ὁ καθένας μας, ὥστε νά πραγματοποιήσουμε τόν σκοπόν τῆς ζωῆς μας , πού εἶναι ἡ λύτρωση, ὁ ἁγιασμός καί ἡ αἰώνια Κοινωνία μέ τόν Ἀθάνατον καί Ζωοδότη Κύριον εἰς τήν Βασιλεία Του. ΑΜΗΝ.
