Γράφει ο Λάμπρος Μπούκλης, φυσικός
Μεγάλος θόρυβος έχει ξεσπάσει εδώ και μερικά χρόνια, με αποκορύφωμα τις τελευταίες ημέρες, σχετικά με την διαχείριση των αστικών στερεών (δημοτικών), αποβλήτων.
Προσωπικά πιστεύω πως κάθε επιλογή πρέπει να έχει τριπλή υπόσταση, σύμφωνα με τις Αρχές της αειφόρου ανάπτυξης: οικονομική, περιβαλλοντική και κοινωνική.
Σας καλώ να δούμε πως αυτά, εμπράκτως και όχι θεωρητικώς εφαρμόστηκαν, σε ένα αντίστοιχα σημαντικό θέμα που χειρίστηκε και χειρίζεται η Ελληνική Πολιτεία, αυτό της διαχείρισης των υγρών αποβλήτων, μέσω Δημοτικών επιχειρήσεων.
Η Ελλάδα, όπως και άλλες μεσογειακές χώρες εκτός από την διάβρωση των ακτών αντιμετωπίζει το μεγάλο πρόβλημα, αν και όχι ευρύτατα γνωστό, της ερημοποίησης των εδαφών.
Με βάση έγκριτες επιστημονικές μελέτες το 34% των περιοχών της χώρας μας θεωρείται υψηλού κινδύνου, 49% μέτριου κινδύνου και 17% χαμηλού κινδύνου.
Μία από τις βασικές αιτίες που είναι δυνατόν να οδηγήσουν στην ερημοποίηση εδαφών είναι: η αποψίλωση / πυρκαγιές δασικών εκτάσεων.
Η Πελοπόννησος είναι μία από τις απειλούμενες περιοχές και λόγω των σημαντικών πυρκαγιών που την έπληξαν την τελευταία δεκαετία αλλά και λόγω λοιπών κλιματολογικών, φυσιογραφικών, γεωλογικών, υδρολογικών, εδαφολογικών και ανθρωπογενών παραμέτρων, όπως ενδεικτικά: βροχοπτώσεις, υψομετρικές διαφορές με απότομες κλίσεις ,αλάτωση εδαφών, άναρχη βόσκηση κλπ.
Στην Περιφέρεια Πελοποννήσου με ευθύνη των Δήμων και δη των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης (Δ.Ε.Υ.Α.) λειτουργούν είκοσι τρεις (23) εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων (Ε.Ε.Λ.)., ενώ σε εθνικό επίπεδο ανέρχονται στις τριακόσιες (300) έχοντας απορροφήσει πακτωλό Ευρωπαϊκών και Εθνικών