Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος*
Πάντα για τον άνθρωπο ενώ δύσκολη υπήρξε η ευρηματικότητά του σε τεχνικά επιτεύγμάτα που θα προστάτευαν την ζωή του, αστείρευτη υπήρξε η ευφυΐα του για την ανακάλυψη φονικών όπλων που θα συντελούσαν στην καταστροφή και τον όλεθρο. Έτσι φαίνεται πώς το ΄θελε η ιστορία, που χλευάζεται διαρκώς την αμετροέπεια του ανθρώπου και τον τιμωρεί για τις ηθικές του εκτροπές. Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε και η τορπίλη, ένα εκπληκτικό όπλο στην εποχή του, αλλά και σήμερα που άλλαξε άρδην τις γεωπολιτικές ισορροπίες. Πως έχουν όμως τα πράγματα για την δημιουργία της; Ενώ η αυστροουγγρική αυτοκρατορία πασχίζει να προασπίσει τις δαλματικές ακτές ( σημερινή Κροατία) από τις επιδρομές των Ιταλών, το Μάιο του 1864 ένας αξιωματικός του αυστροουγγρικού ναυτικού επ ονόματι Τζιοβάννι Ινάτσιο Λούπις κατασκευάζει στην πρωτογενή του μορφή ένα νέο όπλο – κωνικής μορφής γεμάτο εκρηκτικά που μπορούσε με δυο καλώδια να κατευθύνεται μέσα στη θάλασσα – με το οποίο προσδοκά να δώσει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στο ναυτικό της πατρίδας του. Ο Λούπις γεμάτος ενθουσιασμό για το επίτευγμά του απευθύνεται στον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ και αναμένει την θετική του απάντηση, προκειμένου να προωθήσουν το όπλο. Εις μάτην όμως, η απάντηση του αυτοκράτορα είναι αρνητική. Ο Λούπις όμως δεν απογοητεύεται διότι πιστεύει ακράδαντα στην δύναμη της εφεύρεσής του. Απευθύνεται έτσι στον ιδιωτικό τομέα που μάλλον όπως έχει δείξει η ζωή, πάντοτε θέλγεται με την πρωτοπορία. Συστήνει έτσι έναν συνεταιρισμό με έναν ακόμα αξιωματικό του ναυτικού επ ονόματι Τζιοβάννι ντε Τσιότα, τον άγγλο μηχανικό Ρόμπερτ Γουάιτχεντ και τον έναν τεχνίτη τον


















































