Του Επικοινωνιολόγου Νίκου Διαμαντόπουλου
«Τρόμος πάνω από την πόλη». Δεν θυμάμαι που πληροφορήθηκα για πρώτη φορά, τον τίτλο του νέου βιβλίου, ενός αστυνομικού μυθιστορήματος, του Γιώργου Φάκου. Στο διαδίκτυο ίσως. Θυμάμαι όμως, αν και για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω καλή σχέση με τα βιβλία, ότι μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση αυτός ο τίτλος. Με προβλημάτισε! Με 'βαλε σε σκέψεις.
«Τρόμος πάνω από την πόλη» λοιπόν. Δίχως να ξέρω τι λέει το βιβλίο, χωρίς να γνωρίζω τι πραγματεύεται, πέντε λέξεις, ήταν αρκετές..., αφού εξέπεμψαν -αυτομάτως- πολλά μέσα μου. Γιατί ο... τρόμος πάνω από την πόλη, μου έδωσε να σκεφτώ και να νιώσω ίσως, τον φόβο μέσα σ' αυτήν. Ο φόβος λοιπόν, ο τρόμος. Δυο πράγματα ήρθαν στο μυαλό μου στο άκουσα αυτής της -τιτλοφορούσας- φράσης. Το ένα ήταν ο φόβος που νιώθουμε εμείς οι άνθρωποι. Ο φόβος, ακόμη και για τον ίδιο τον εαυτό μας. Που δεν τον γνωρίζουμε και τον ανακαλύπτουμε καθημερινά. Ο φόβος που γίνεται τρόμος. Ο φόβος, αφού δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Ο τρόμος για τις «φουρτούνες» που

Περιμένοντας και φέτος το θαύμα της ενανθρώπισης του Χριστού, νιώθουμε η ψυχή να γαληνεύει και οι θετικές σκέψεις να κυριαρχούν και να απωθούν το γκρίζο που απλώνεται γύρω μας.









































