Αντί βιβλιοπαρουσίασης
Του Επικοινωνιολόγου Νίκου Διαμαντόπουλου
«Τρόμος πάνω από την πόλη». Δεν θυμάμαι που πληροφορήθηκα για πρώτη φορά, τον τίτλο του νέου βιβλίου, ενός αστυνομικού μυθιστορήματος, του Γιώργου Φάκου. Στο διαδίκτυο ίσως. Θυμάμαι όμως, αν και για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω καλή σχέση με τα βιβλία, ότι μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση αυτός ο τίτλος. Με προβλημάτισε! Με 'βαλε σε σκέψεις.
«Τρόμος πάνω από την πόλη» λοιπόν. Δίχως να ξέρω τι λέει το βιβλίο, χωρίς να γνωρίζω τι πραγματεύεται, πέντε λέξεις, ήταν αρκετές..., αφού εξέπεμψαν -αυτομάτως- πολλά μέσα μου. Γιατί ο... τρόμος πάνω από την πόλη, μου έδωσε να σκεφτώ και να νιώσω ίσως, τον φόβο μέσα σ' αυτήν. Ο φόβος λοιπόν, ο τρόμος. Δυο πράγματα ήρθαν στο μυαλό μου στο άκουσα αυτής της -τιτλοφορούσας- φράσης. Το ένα ήταν ο φόβος που νιώθουμε εμείς οι άνθρωποι. Ο φόβος, ακόμη και για τον ίδιο τον εαυτό μας. Που δεν τον γνωρίζουμε και τον ανακαλύπτουμε καθημερινά. Ο φόβος που γίνεται τρόμος. Ο φόβος, αφού δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Ο τρόμος για τις «φουρτούνες» που
μπορεί κανείς να βιώσει. Το δεύτερο ήταν η αρχική και κομβική εκείνη στιγμή και κάθε στιγμή που νιώθω την ίδια αίσθηση, του πως μπορεί μια φράση και εν προκειμένω ένας τίτλος, να σε συγκλονίσει. Πήγε λοιπόν, αυτομάτως και συνειρμικά ο νους μου, στον τίτλο ενός άλλου βιβλίου. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Αργά βαδίζει ο Χριστός». Όχι... μέχρι και σήμερα, δεν έχω καταφέρει να το διαβάσω, πλην μερικών σελίδων. Μα είναι ετούτη η φράση που δίδει τόσα πολλά, ως προς την δική μου σκέψη και τις διαστάσεις που αυτή δημιουργεί στο νου και την ψυχή ενός ανθρώπου.
Κάπως αναλόγως λοιπόν και με τον Τρόμο που αναπτύσσεται πάνω από την πόλη, αλλά στην πραγματικότητα... μέσα μας. Στο «είναι» του καθενός, στην καθημερινότητα, στις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους. Ο φόβος... πολιτικοποιώντας ίσως και λίγο τα πράγματα, μιας και η πολιτική έχει να κάνει με τους κανόνες που διέπουν τη ζωή μιας κοινωνίας, για την υγεία μας, για την ασφάλεια μας (που σχετίζεται και περισσότερο με το περιεχόμενο του βιβλίου), για την εξασφάλιση των προς το ζην και για μια σειρά πραγμάτων. Φόβος για το παρόν και τρόμος για το μέλλον! Στοιχεία φόβου με σημεία τρόμου, χαρακτηρίζουν διάφορες εκφάνσεις της ζωής μας. Μα τον -ανθρώπινο- φόβο για τους -άλλους- ανθρώπους που τον προκαλούν, ακόμη κι αν κάποιες φορές είναι ο ίδιος ο εαυτός μας, ολοκληρωτικά και στην πραγματικότητα, μόνο ένας μπορεί να τον διώξει και είναι ο Θεός. Εκείνος ο Θεός που αγκαλιάζει την Οικουμένη.
Κάτω... από τον τρόμο της πόλης, οι άνθρωποι καλούνται μέσα από τον προσωπικό και συλλογικό αγώνα και την προσπάθεια, να αποβάλλουν τον φόβο του «είναι» τους, γιατί... «αργά βαδίζει ο Χριστός» που φέρνει τη λύτρωση για κάθε Σταυρό που μπορεί κάποιος να κουβαλάει. Και είναι Εκείνος που μπορεί να διώξει τόσο τον φόβο όσο και τον τρόμο που μας διακατέχει. Και πολλές φορές, πρώτα αυτόν που προκαλείται από τον ίδιο τον εαυτό μας και κατόπιν από τους άλλους.
Όπως μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό, το «παρόν» δεν αποτελεί μια βιβλιοπαρουσίαση, αλλά κάποιες σκέψεις αντί... βιβλιοπαρουσίασης. Γιατί όπως είπε κι ο αντιδήμαρχος Ήλιδας κ. Νώντας Παναγιωτόπουλος, στην εκδήλωση παρουσίασης του αναφερθέντος βιβλίου (Τατάνειο Αμαλιάδας, 30-09-2017), το θέμα είναι μέσα από τέτοιες προσπάθειες, ο καθένας να συσκέφτεται με τον εαυτό του και να βάζει το δικό του -ωφέλιμο- «στίγμα» στο κάθε τι.
«Τρόμος πάνω από την Πόλη». Αν από τις πέντε λέξεις του τίτλου, μπορεί κανείς να σκεφτεί, να προβληματιστεί, να ανακαλύψει, να κάνει αυτοκριτική, τότε... ενδεχομένως ν' αναρωτηθεί... πόσα παραπάνω θα μπορούσε να κερδίσει διαβάζοντας το εν λόγω βιβλίο.
Στον κ. Γιώργο Φάκο, θερμές ευχές και... καλοτάξιδο το νέο βιβλίο του, το οποίο κυκλοφορεί από την «Δυάς Εκδοτική», καθώς και καλή συνέχεια στην συγγραφική του δραστηριότητα. Και να ευχηθούμε, η ίδια η ζωή τού κάθε ανθρώπου, να 'ναι με όσο το δυνατόν λιγότερο φόβο και τρόμο, ακόμη κι έναντι στις πιθανές φουρτούνες. Γιατί ο φόβος και ο τρόμος, αποτελούν αισθήματα που καταστρέφουν την -ψυχική- υγεία ενός ανθρώπου, χειρότερα από κάθε τι άλλο. Να 'ναι λοιπόν, το «ταξίδι» κάθε ανθρώπου, «γεμάτο» με πνεύμα και καλοσύνη που θα δίδει και θα λαμβάνει ανώτερα μα ταπεινά εσωτερικά στοιχεία, αληθινά, βαθιά και ειλικρινά, προπάντων γαλήνια και ήρεμα, ώστε έτσι να 'ναι κι ο προορισμός του!
