γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
Αγαπητοί μας Χριστιανοί, η μεγάλη Μητέρα, η Παναγία, Κοιμήθηκε! Όμως με την Κοίμησή Της, η Παναγία, έγινε ακοίμητος πρεσβευτής της ανθρωπότητας στον Θρόνο του Θεού! Με την Κοίμησή Της, έφυγε από τον κόσμο χωρίς να εγκαταλείψει τον κόσμο. Η παρουσία Της μαρτυρείται από τα αμέτρητα προσωνύμια που της έχουν αποδώσει οι άνθρωποι. Κάθε προσωνύμιο και ένα θαύμα, μια παρουσία. Πόση παρηγοριά μας δίνει αυτό το γεγονός; Η Παναγία ως Μάνα αγωνιά και τρέχει για τα παιδιά Της. Παρεμβαίνει συνεχώς σε όσους την επικαλούνται με πίστη. Πονάει όταν βλέπει τα παιδιά Της να αδιαφορούν για την Σωτηρία τους!
Η ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που εορτάσαμε πάνδημα είναι γιορτή και όχι μέρα θλίψης. Διότι η Παναγία μετέστη στον Ουρανό και πλέον βρίσκεται στα δεξιά του Θεού και Πατρός. Το πέρασμά Της, στη Γη ήταν όντως μια μοναδική ευλογία! Η φυσιογνωμία της άπλωσε Φως. Η αγκαλιά της, έγινε Θρόνος. Τα χέρια Της χερουβικά φτερά. Η καρδιά Της, Ιερό Θυμιατήρι! Με όλα διδάσκει. Ακόμη και με την σιωπή Της! Γιατί η Παναγία έχει στα χείλη τη σιωπή. Η μεγαλύτερη μορφή της ανθρωπότητας είπε τα πιο λίγα από όλους τους ανθρώπους. Εμείς μιλάμε πολύ, φλυαρούμε, κάνουμε θόρυβο. Εκείνη μίλησε λίγο. Όχι γιατί δεν είχε τι να πει. Η καρδιά της ήταν γεμάτη από αισθήματα αγνά και άγια. Αλλά προτίμησε την γεμάτη δύναμη σιωπή που επιβάλλει τον Σεβασμό!
Το Γεγονός της Κοίμησης της Παναγίας, δεν στάθηκε εμπόδιο για την Ίδια να εκδηλώσει την αγάπη Της, για τον άνθρωπο. Αντιθέτως, με την Μετάστασή Της και την σωματική Της άνοδο στον Ουρανό, ελευθερώθηκε. Τώρα πλέον εκεί ελεύθερη, δεν παύει να αγαπά, δεν παύει να πονά, δεν παύει να τρέχει για τον άνθρωπο, ακατάπαυστα, χωρίς περιορισμούς και δεσμεύσεις. Η Παναγία μας εξεδήμησε και έφυγε από τον παρόντα κόσμο, εν τούτοις δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, τους ανθρώπους, τους πιστούς. Πάντοτε παραμένει κοντά μας και μεσιτεύει για εμάς, πρεσβεύει στον Υιόν Της, Κύριον Ημών Ιησούν Χριστόν για την σωτηρία της Ψυχής μας!
Η Παναγία είναι και σήμερα Ζωντανή! Είναι εδώ, ανάμεσά μας και δεν σταματά να μεσιτεύει στον Υιό της για να σώσει τις ψυχές μας και τα σώματα εκείνων που προσεύχονται σε Αυτήν. Η Παναγία συνεχίζει να μας δείχνει τον δρόμο… Αυτή μας ενώνει κάτω από την σκέπη Της, στον τόπο μας και σ’ όλη την Ελλάδα και σ’ όλο τον κόσμο, όπου υπάρχει Ελληνική ψυχή. Αυτή η αγάπη της είναι και η αιτία που μετέτρεψε την Κοίμησή της σε Πανηγύρι. Αδύναμος ο θάνατος να κρατήσει την αγάπη στον τάφο, η οποία αναστήθηκε. Δεν μπόρεσε να χωρέσει ούτε την μητέρα της αγάπης. Κενός ο τάφος της Παναγιάς! Μετέστη στον ουρανό! Πανηγυρίζει ο Ουρανός, γιατί δέχθηκε την Μητέρα του Θεού. Πανηγυρίζουν οι άνθρωποι, γιατί απέκτησαν Ουράνια Μητέρα!
Η Παναγία λοιπόν και μετά την Κοίμησή Της, συνεχίζει να είναι των Χριστιανών η Προστάτις! Και τούτο γιατί όλοι αγαπητοί μας, αισθανόμαστε αδύνατοι. Προστασία ζητάει το κράτος από τις μεγάλες δυνάμεις, αλλά πολλές φορές γελιέται. Προστασία ζητάει η οικογένεια από το κράτος, αλλά τις περισσότερες φορές μάταια. Προστασία ζητούν οι πολίτες από τους νόμους, που όμως πολλές φορές μεροληπτούν. Προστασία ζητάει ο άνθρωπος από τους συνανθρώπους του, αλλά απογοητεύεται. Προστασία ζητάμε όλοι μας επίσης από τα στοιχεία της φύσεως, που όμως αυτά ακολουθούν τον αιώνιο νόμο τους αμίληκτα. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να προστατεύσει όλους μας και μάλιστα με βεβαιότητα, με σιγουριά; Οξύ το πρόβλημα της προστασίας, αφού όλοι μας κατά καιρούς αισθανόμαστε απροστάτευτοι. Απροστάτευτοι εκτός των άλλων και στις αρρώστιες μας, στους σεισμούς, στους κυκλώνες, στους κεραυνούς, στους πειρασμούς της ζωής. Κινδυνεύουμε σωματικά και πνευματικά. Μοιάζουμε σαν να βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή του μετώπου, όπου οι σφαίρες πέφτουν βροχή γύρω μας και εμείς παραμένουμε ακάλυπτοι. Θέλουμε κάλυψη, θέλουμε προστασία, θέλουμε σκέπη. Αυτή την κάλυψη μας την προσφέρει η Παναγία!
Δίκαια λοιπόν ο υμνογράφος την ονομάζει «Προστασίαν των Χριστιανών ακαταίσχυντον». Μας προστατεύει από τις θλίψεις η Παναγία, μας μετασχηματίζει τον πόνο σε χαρά, μας λυτρώνει από τους πειρασμούς, μας διασφαλίζει από τα αιώνια βάσανα. Αμέτρητοι ύμνοι συνθέτουν και υμνούν το μεγαλείο της, είναι όμως λίγοι για να το περιγράψουν, φτωχή η ανθρώπινη γλώσσα. Πλούσια, όμως, η καρδιά. Μαζί με τον πόνο μας, ας της μιλήσουμε και για την χαρά μας! Ας την κάνουμε μέτοχο στην ζωή μας! Ας την ευχαριστήσουμε για την αγάπη της! Άς κρατήσουμε στην ψυχή μας αλλά και στη σκέψη μας και στα μάτια μας, την γλυκειά Της όψη, την γλυκειά όψη μίας μάννας, η οποία χαίρεται να βρίσκεται κοντά στα παιδιά της και η οποία πάντοτε δέεται και προσεύχεται για όλους μας.
Ας υψώσουμε χείρες ικέτιδες προς την Θεομάνα και Μητέρα όλου του κόσμου, την γλυκιά μας Παναγία. Ας την παρακαλέσουμε όπως ανοίξει διάπλατα τον νου και την καρδιά μας για να δεχθούμε τον φωτισμό της Χάρης του Θεού και του Αγίου Πνεύματος. Για να μας χαρίσει ελπίδα και χαρά. Για να γλυκάνει τα δάκρυα και τους πόνους της ζωής μας. Καρδιακή δοξολογία ας αναπέμψουμε προς την Παναγία Μητέρα μας και ας την παρακαλέσουμε, τέλος, ως Υπέρμαχο Στρατηγό, διότι Αυτή είναι που γέννησε την όντως Ζωή. Αυτή είναι που κράτησε στην αγκαλιά Της τον Δημιουργό και Σωτήρα των ανθρώπων. Σ' αυτήν την αγκαλιά ας τρέξουμε όλοι. Μας περιμένει με υπομονή. Αυτή η αγκαλιά γαληνεύει, ξεκουράζει και μας αναπαύει. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
