γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΟΤΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΛΛΑ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!"
Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤ' ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΩΝ ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΕΙ ΑΠΟ ΩΡΑ 7:00 ΕΩΣ 10:30 Π.Μ. ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ ΣΩΤΗΡΙΑ ΠΑΝΑΓΙΟΣΚΕΠΑΣΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΕΥΦΡΟΣΥΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΚΟΙΜΗΤΗ ΚΑΙ ΑΓΡΥΠΝΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ ΚΥΡΙΩΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΦΕΡΟΥΝ ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΟ ΚΑΙ ΠΑΝΤΙΜΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ!!
Αγαπητοί Χριστιανοί μας με μεγάλη ευφροσύνη, χαρά και αγαλλίαση εορτάζουμε και φέτος το γεγονός της Κοιμήσεως της Παναγίας Μητρός του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, της εξόδου της από τον μάταιο τούτο κόσμο και την μετάστασή της στον Ουρανό, στην αιώνια Δόξα και Βασιλεία! Στις 15 Αυγούστου αυτή την ημέρα η Παναγιοσκέπαστη και αθάνατη Ελλάδα, από την μία άκρη ως την άλλη, πανηγυρίζει το καλοκαιρινό της «Πάσχα», όπως ονομάζει ο πιστός λαός μας, την μεγάλη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που είναι Πάσχα Ζωής και Θανάτου και μας διδάσκει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ζωής, αλλά η είσοδος στην επουράνια βασιλεία του Θεού! Αφού Το Πανάγιο σώμα, που δέχθηκε μέσα του τον ίδιο τον Θεό και δώρισε σάρκα στον Υιό του, δεν ήταν δυνατόν να παραδοθεί στη φθορά και να γίνει βορά των σκωλήκων. Δεν ήταν δυνατόν να κρατηθεί από τη φθορά το γεμάτο θεία δόξα και ζωή σώμα Της. Όπως το σώμα του Υιού της παρέμεινε άφθορο στον τάφο, έτσι και το πανάγιο σώμα της Μητέρας δεν γνώρισε φθορά θανάτου. Την τρίτη μέρα έγινε μετάσταση, δηλαδή ανάσταση της Παναγίας και ανάληψή της στους Ουρανούς! Κενός ο τάφος της Παναγιάς! Μετέστη στον ουρανό! Πανηγυρίζει ο ουρανός, γιατί δέχθηκε την μητέρα του Θεού. Πανηγυρίζουν οι άνθρωποι, γιατί απέκτησαν ουράνια Μητέρα!
Η Μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Παναγίας μας καλεί όλους να προστρέξουμε στους Ιερούς Ναούς προκειμένου να τιμήσουμε την Υπεραγία Θεοτόκο όχι μόνον με τα χείλη, αλλά και με την καρδιά μας. Δεν είναι δυνατόν τέτοια ημέρα να μην εκκλησιάζονται οι Χριστιανοί μας μεγάλοι και μικροί. Οι άνθρωποι που δεν Εκκλησιάζονται, αλλά υποστηρίζουν ότι πιστεύουν στον Χριστό και ότι αγαπούν την Παναγία, μοιάζουν με εκείνον που λένε, ότι αγαπάνε κάποιον άνθρωπο, αλλά δεν τον επισκέπτονται ποτέ στο σπίτι του… Πολλοί νομίζουν, ότι όσοι Εκκλησιάζονται θα πρέπει να είναι άγιοι… Ξεχνούν οι άνθρωποι, ότι η Εκκλησία είναι νοσοκομείο που περιθάλπει ψυχές ανθρώπων και οι εκκλησιαζόμενοι είναι άρρωστοι, άλλοι βαριά και άλλοι ελαφριά. Η Θεοτόκος Μαρία είναι ένα μεγάλο δώρο του Θεού στον κόσμο. Είναι ταμίας και χορηγός της αυτοζωής και της αθανασίας και των άλλων του Πνεύματος υπερφυών δωρεών (Άγιος Θεοφάνης Νικαίας). Ας προστρέξουμε λοιπόν κοντά Της ζητώντας ταπεινά από την Θεομητορική αγάπη Της δύναμη, φώτιση, υγεία, ευτυχία και προ πάντων την σωτηρία της ψυχής μας. Ιδιαίτερα σήμερα στα ζοφερά, καταθλιπτικά τούτα δύσκολα όπου βουλιάζει η ένδοξη Πατρίδα μας πνευματικά, ηθικά, και οικονομικά, πρέπει διαρκώς να προσευχόμαστε στην Παναγία για να κάνει και πάλι το θαύμα Της!
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ!
Στο Ιστορικό χωριό της Γεσθημανής ήταν ο τελευταίος γαλήνιος και ήρεμος λιμένας της επίγειας ζωής της Παρθένου Μαρίας. Μιας ζωής, η οποία υπήρξε σύνθεση χαράς και πόνου, συνδυασμός γαλήνης και τρικυμίας, όπως είναι και κάθε ανθρώπινη ζωή. Μιας ζωής, η οποία άρχισε από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας, προχωρά στον Γολγοθά και καταλήγει στη Γεσθημανή, στο χωριό της αγωνίας και του πόνου του Υιού και Θεού. Το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου αν και νεκρώθηκε δεν υπέστη καμία φθορά σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. Όπως αδιάφθορη υπήρξε η κύηση του Ιησού, αδιάφθορη υπήρξε και η Κοίμηση της Θεοτόκου, αφού μετέστη στους Ουρανούς σε ηλικία 59 ετών το 44 μ.Χ.
Πως μπορεί να γίνει αυτό θα ερωτάται κανείς; Κανένας ανθρώπινος λόγος δεν μπορεί να δώσει απάντηση στο ερώτημα γιατί το μυστήριο του θανάτου της υπερβαίνει πάσαν έννοια. Αδύνατο είναι λόγος ανθρώπου να ερμηνεύσει το γεγονός της Μεταστάσεώς Της χωρίς την ζωντανή και φλογερή πίστη. Το σώμα Της δεν μπορούσε να το κρατήσει ο τάφος. Η «Μετάσταση», επομένως, της Παναγίας είναι μία πρώτη ανάσταση που ενήργησε ο Χριστός, τιμώντας ιδιαίτερα την Θεοτόκο και μητέρα Του. Γι’ αυτό, λοιπόν, χαίρεται η Εκκλησία μας. Διότι στην «Μετάσταση» της Παναγίας προγεύεται την κοινή ανάσταση των ανθρώπων. Με τον τρόπο αυτό, η «Μετάσταση» της Θεοτόκου γίνεται το δεύτερο Πάσχα των Ορθοδόξων Χριστιανών! Ας δούμε συνοπτικά όμως αυτό το θαυμαστό και ένδοξο γεγονός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και της Μεταστάσεώς Της, εις τους Ουρανούς πως συνέβη;
Η Μητέρα του Κυρίου μας μετά την Ανάσταση και την Ανάληψή Του και για ένδεκα χρόνια ακόμη, παρέμεινε ένα απλό, αλλά επίλεκτο μέλος της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ. Οι Απόστολοι, οι ποιμένες και οι πιστοί της Εκκλησίας έτρεφαν απεριόριστη αγάπη και σεβασμό προς Αυτήν. Όταν πλέον ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός αποφάσισε να πάρει κοντά Του στη Βασιλεία των Ουρανών την Παναγία Μητέρα Του, με άγγελο τρεις ημέρες νωρίτερα, της γνωστοποίησε τη μετάστασή της. Παρουσιάστηκε λοιπόν σε αυτήν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και της είπε: «Είναι καιρός, λέει ο Υιός σου, να παραλάβω πλησίον Μου την μητέρα Μου. Δέξου, με χαρά και ευφροσύνη αυτό το λόγο και μη ταραχθείς καθόλου διότι πρόκειται να μεταβείς προς την αθάνατη ζωή». Τότε εκείνη πλημμυρισμένη από τη χαρά της μεταστάσεως προς τον Υιόν της, ανέβηκε βιαστικά στο όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, ήταν άλλωστε κάτι που το έκανε πολύ συχνά.
Συνέβη όμως (αυτή τη φορά) να γίνει κάτι παράδοξο. Τα διάφορα φυτά του όρους, σαν να ήταν άνθρωποι υπηρέτες, της έκαναν υπόκλιση όπου περνούσε και απέδιδαν τον προσήκοντα σεβασμό στη Μητέρα του Θεού. Μετά την προσευχή της στο όρος των Ελαιών η Παρθένος Μαρία επέστρεψε στο σπίτι της αμέσως και τότε το οικοδόμημα σείστηκε ολόκληρο. Έκαμε μεγάλη φωτοχυσία και ευχαρίστησε το Θεό με θερμές προσευχές, ενώ συγχρόνως, κάλεσε κοντά της τους συγγενείς και τους γείτονες. Σάρωσε και τακτοποίησε όλο το σπίτι της και επί πλέον ετοίμασε το νεκρικό κρεβάτι της και όλα τα σχετικά με την ταφή. Στην συνέχεια γνωστοποίησε στους συγγενείς και στους γείτονες όσα της είπε ο άγγελος για την μετάστασή της στους ουρανούς. Για να κάνει πιο αξιόπιστα τα λόγια της τους έδειξε το νικητήριο σύμβολο που της έδωσε ο άγγελος, το οποίο ήταν ένα κλαδί από Φοίνικα. Οι γυναίκες που συγκεντρώθηκαν όταν άκουσαν αυτά πνίγηκαν στο κλάμα και θρηνούσαν με φωνές σπαρακτικές. Σε κάποια στιγμή σταμάτησαν τον θρήνο και παρακαλούσαν την Παρθένο να μην τις αφήσει ορφανές. Αυτή τις διαβεβαίωνε ότι έπειτα από την μετάστασή της θα επιβλέπει και θα προστατεύει όχι μόνο αυτές, αλλά και όλο τον κόσμο.
Έτσι με τα παρηγορητικά της λόγια μετρίαζε την υπερβολική τους λύπη. Έπειτα άφησε παραγγελία για τους δύο χιτώνες της. Έδωσε, δηλαδή, εντολή να πάρουν από έναν οι δύο πτωχές χήρες που ήταν γνωστές και βρίσκονταν συνέχεια κοντά της ενώ η ίδια φρόντιζε για τη καθημερινή διατροφή τους. Καθώς λοιπόν τακτοποιούσε όσα προαναφέραμε και έδινε τις σχετικές εντολές ακούστηκε ένας ήχος δυνατής βροντής. Συγκεντρώθηκαν πολλά σύννεφα και έφεραν τους μαθητές του Χριστού δια μιας στο σπίτι της Θεομήτορος αρπάζοντάς τους από τα πέρατα του κόσμου όπου ο καθένας κήρυττε το Ευαγγέλιο του Χριστού. Μαζί με αυτούς ήταν και οι Θεόσοφοι Ιεράρχες Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Ιερόθεος και ο Απόστολος Τιμόθεος. Αυτοί, λοιπόν, όταν έμαθαν την αιτία της απρόσμενης παρουσίας τους απευθύνθηκαν προς την Θεοτόκο και της είπαν: «Δέσποινα, όσο ήσουνα μαζί μας στον κόσμο, σε βλέπαμε και αντλούσαμε παρηγοριά, γιατί ήταν σαν να βλέπαμε το Δεσπότη και διδάσκαλό μας. Τώρα πως θα υπομείνουμε αυτή τη στέρηση και την αναχώρηση από την παρούσα ζωή; Βέβαια χαιρόμαστε για την μετάστασή σου με το θέλημα του Υιού και Θεού Σου και για όσα ευχάριστα γίνονται σ’ εσένα». Και λέγοντας αυτά κυλούσαν δάκρυα ασταμάτητα από τα μάτια τους. Κι αυτή τους απάντησε: «Αγαπημένοι μαθητές του παιδιού μου και Θεού, μη σας παρακαλώ, μη μετατρέψετε σε πένθος τη χαρά μου ενταφιάστε, σας παρακαλώ, το σώμα μου όπως θα το τακτοποιήσω εγώ στο νεκρικό κρεβάτι».
Όταν η Παναγία Μητέρα του Θεού τελείωσε τα λόγια αυτά, έφθασε και ο θεσπέσιος Απόστολος Παύλος, το σκεύος της εκλογής, ο οποίος έπεσε στα πόδια της Θεομήτορος και προσκύνησε και άνοιξε το στόμα του κι άρχισε να την εγκωμιάζει λέγοντας: «Χαίρε μητέρα της ζωής, εσύ που είσαι το αντικείμενο του κηρύγματός μου. Διότι παρότι δεν είδα το Χριστό, βλέποντας εσένα νόμιζα πως έβλεπα Εκείνον». Έπειτα η Παρθένος τους κάλεσε όλους και τους αποχαιρέτισε. Ξάπλωσε στην συνέχεια στην κλίνη της και τακτοποίησε το πανάχραντο σώμα της όπως ακριβώς ήθελε. Στην συνέχεια έκαμε προσευχές και δεήσεις για τη στήριξη και την ειρήνη όλου του κόσμου, ευλόγησε τους παριστάμενους και αφού έκαμε όλα αυτά άφησε το πνεύμα της στα χέρια του Υιού και Θεού της!
Τότε ο Απόστολος Πέτρος άρχισε πρώτος να ψάλλει τους επικήδειους ύμνους. Οι υπόλοιποι Απόστολοι σήκωσαν το νεκρικό κρεβάτι κι άλλοι μεν προπορεύονταν με λαμπάδες και ψαλμωδίες άλλοι δε ακολουθούσαν το Θεοδόχο εκείνο σώμα οδηγώντας το προς το μνήμα. Κατά την ώρα της Ιερής εκείνης πομπής προς τον ετοιμασμένο τόπο της ταφής ακούγονταν άγγελοι που υμνούσαν και οι εξαίσιες υμνωδίες τους γέμιζαν τον αέρα. Οι άρχοντες όμως των Ιουδαίων δεν ανέχονταν να βλέπουν και να ακούνε όλα αυτά τα εξαίσια και γι’ αυτό ξεσήκωσαν μερικούς μέσα από τον όχλο και τους έπεισαν να προσπαθήσουν να ρίξουν από τα χέρια των Αποστόλων το φέρετρο πάνω στο οποίο είχε τοποθετηθεί το ζωαρχικό σώμα της Θεοτόκου και να το πετάξουν κάτω στη Γη.
Όμως όλους αυτούς που τόλμησαν κάτι τέτοιο τους πρόφθασε η Θεία δίκη και τους τιμώρησε με τύφλωση των ματιών τους κι έτσι δεν μπόρεσαν να επιτύχουν τον ανόσιο σκοπό τους. Έναν μάλιστα από αυτούς ονόματι Ιεφωνίας, που ρίχτηκε πιο ορμητικά από όλους και ακούμπησε την ιερή εκείνη κλίνη του έκοψε τα χέρια. Αυτός, λοιπόν, έμεινε θέαμα ελεεινό και άξιο για λύπηση από όλους, γιατί τα αυθάδη χέρια του τα έκοψε η Θεία δίκη και έμειναν κρεμασμένα πάνω στο φέρετρο μέχρι που πίστεψε με όλη του την ψυχή οπότε επήλθε και η θεραπεία του. Το ίδιο συνέβη και με όσους τυφλώθηκαν. Αυτοί από τη στιγμή που πίστεψαν και δέχτηκαν επάνω τους ένα τεμάχιο από το σάβανο του νεκρικού εκείνου κρεβατιού της Θεοτόκου απόκτησαν την υγεία τους.
Οι Απόστολοι όταν έφθασαν στην τοποθεσία που λέγεται Γεσθημανή τοποθέτησαν στο μνήμα το ζωαρχικό εκείνο σώμα κι έμειναν εκεί για τρεις ημέρες ακούγοντας αγγελικές φωνές που έψαλλαν ακατάπαυστα. Κατά Θεία οικονομία ένας από τους Αποστόλους, ο Απόστολος Θωμάς δεν ήταν παρών στην κηδεία του ζωαρχικού σώματος της Θεοτόκου. Έφθασε την τρίτη ημέρα κι όταν έμαθε όλα τα σχετικά ήταν καταστενοχωρημένος διότι δεν αξιώθηκε κι αυτός να παρευρεθεί και να συμμετάσχει σε όλα όπως οι άλλοι Απόστολοι. Έτσι με κοινή απόφαση συμφώνησαν να ανοίξουν τον πανάγιο εκείνο τάφο για να προσκυνήσει κι εκείνος το πανάμωμο σκήνωμα της Θεοτόκου. Τον άνοιξαν και έμειναν όλοι έκπληκτοι, διότι βρήκαν τον τάφο αδειανό παρότι ήταν παρόντες εκεί, ως φύλακες και τις τρεις ημέρες. Στον τάφο είχε μείνει μόνο η σινδόνη (το σάβανο) ως παρηγοριά για όλους τους πιστούς, αλλά και ως αψευδής μαρτυρία για τη μετάθεση αυτή της Θεοτόκου εις τους Ουρανούς. Αυτός ο τάφος που ήταν λαξευμένος μέσα στην πέτρα, έτσι φαίνεται και προσκυνείται μέχρι σήμερα στην Γεσθημανή κενός από σώμα της Θεοτόκου, για να τιμάται και να δοξάζεται η Υπερευλογημένη Δέσποινά μας εις τους αιώνες! Μέσα στην καρδιά του Αυγούστου που η χάρη της γιορτάζει, ας ευχηθούμε όλοι μας προσερχόμενοι στην χάρη της, να κάνει τις πίκρες μας χαρές και να διώξει το μαράζι...
Το Απολυτίκιον της Εορτής:
Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη,
εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.
