γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσησήμας
«Ένα κερί και λίγο στάρι, λίγη ώρα θα μας πάρει τις ψυχές να θυμηθούμε τώρα χώρια τους που ζούμε... Προσευχή ψηλά να πούμε, για ανθρώπους που αγαπούμε για ψυχές που περιστέρια γίνανε μαζί μ’ αστέρια... Ν’ αγαλιάσει η ψυχή τους, είναι η σκέψη μας, μαζί τους πάντα θα τους αγαπάμε και στο χωρισμό πονάμε...». Ας αναπαύει ο Θεός τις ψυχές των αγαπημένων μας Προσώπων!
Αγαπητοί μας αυτό το ψυχοσάββατο, να μην ξεχάσουμε αλλά να θυμηθούμε τους δικούς μας ανθρώπους που έφυγαν, μα και πρόσωπα που δεν έχουν κανένα να τα θυμηθεί... Μνημόσυνο, είναι η ανάμνηση και οι αναμνήσεις ανήκουν στην Ζωή! Έτσι λοιπόν και αυτό το Ψυχοσάββατο, μέσα από τις δικές μας αναμνήσεις, μέσα από τις δικές μας Προσευχές που δεν πρέπει διόλου να αμελήσουμε, θα ξαναζωντανέψουμε όσους τελικά δεν έφυγαν ποτέ από κοντά μας. Τα Κεκοιμημένα προσφιλή μας πρόσωπα, κατοικούν στον τόπο του αοράτου, μακριά από εμάς, στη χώρα των ονείρων και των οπτασιών. Και οι νεκροί δεν θέλουν να χαθούν. Θέλουν να μείνουν παντοτινά οικείοι. Απλά περιμένουμε την αντάμωση ξανά μαζί τους... στην αιωνιότητα, στο υπέρλαμπρο Φως της Αναστάσεως! Αιώνία τους η μνήμη !
Αγαπητοί μας μπορούμε και πρέπει αδιαλείπτως να μνημονεύουμε τους Κεκοιμημένους στις καθημερινές Προσευχές μας, αλλά και να συμμετέχουμε στα Ψυχοσάββατα που η Αγία μας Εκκλησία έχει θεσπίσει για τα προσφιλή μας Πρόσωπα. Υπάρχουν άγιοι ασκητές που αγρυπνούν προσευχόμενοι για τις ψυχές των κεκοιμημένων! Σύγχρονος ασκητής έλεγε σε προσκυνητές που του έδιναν ονόματα ασθενών για να τα μνημονεύσει: «να μη μου δίνετε μόνο τα ονόματα των ασθενών αλλά και των Κεκοιμημένων. Διότι οι κεκοιμημένοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη των προσευχών μας». Γι’ αυτό κι εμείς όσο μπορούμε συχνότερα κι όσο μπορούμε θερμότερα να προσευχόμαστε υπέρ αναπαύσεως των Κεκοιμημένων.
Όπως την πρώτη ημέρα που συγχωρέθηκε ο άνθρωπός μας προσευχόμασταν με πόνο και λέγαμε: «Ανάπαυσον, Χριστέ, την ψυχήν του δούλου σου (της δούλης σου)…», έτσι και στην υπόλοιπη ζωή μας να τους έχουμε στην Προσευχή μας. Πόσο πολύ το θέλουν αυτές οι ψυχές! Αν έχουμε αυτήν την καλή σειρά να μνημονεύουμε τους κεκοιμημένους μας τόσο στη θεία Λατρεία όσο και στις καθημερινές Προσευχές μας, θα βιώνουμε αυτό που ονομάζεται Κοινωνία Αγάπης! Θα τους αισθανόμαστε πάρα πολύ κοντά μας, διότι και οι Ζώντες και οι Κεκοιμημένοι είμαστε ένα σώμα, «Σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους». Καί ο Άγιος Παΐσιος μας τονίζει: Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος στην πραγματικότητα δεν πεθαίνει. Ο θάνατος είναι απλώς μετάβαση από την μία ζωή στην άλλη. Είναι ένας αποχωρισμός για ένα μικρό διάστημα, γιατί Χριστός ανέστη αληθώς!
Τόσο η Στρατευομένη όσο και η Θριαμβεύουσα Εκκλησία αποτελούμε τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Αυτό που λέει ο πολύς ο κόσμος: «Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους», είναι καθαρά υλιστική άποψη. Δεν ανήκουν σε άλλη χώρα οι ζώντες και σε άλλη οι κεκοιμημένοι. Τα σύνορα της Βασιλείας του Θεού περιλαμβάνουν και τους μεν και τους δε. Είτε ζούμε είτε αποθνήσκουμε, είμαστε πολιτογραφημένοι πολίτες της Βασιλείας των Ουρανών. «Εάν τε ζώμεν εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν». Ανήκουμε στον Θεό, ο Οποίος δεν είναι «Θεός νεκρών, αλλά Ζώντων!».
Η Ψυχή του ανθρώπου δεν μπαίνει κάτω από το χώμα. Η ψυχή δεν σαπίζει, ούτε και γερνάει όπως το σώμα. Η ψυχή δεν μπαίνει σε εντατικές, ούτε και σε χειρουργεία. Η ψυχή δεν είναι όργανο να γίνει μεταμόσχευση σε άλλο σώμα. Ζει στο σώμα μέχρι και την εκπνοή της θνητής ζωής και έκτοτε αναχωρεί από αυτό και συνεχίζει να ζει έως και την ημέρα της Κρίσεως. Η ψυχή μας είναι η αληθινή ταυτότητά μας, η μόνη που δεν μπορούν να αλλάξουν και στην οποία τσιπάκια δεν χωρούν. Η ψυχή είναι ο σκληρός δίσκος που έχει μέσα της γραμμένα όλα όσα έζησε, ένιωσε,
έπραξε καλά και κακά σε τούτο τον θνητό Κόσμο.
Η Ψυχή είναι αυτή που κινεί το σώμα. Του δίνει πνοή και ζωή την οποία μόνον ο Θεός θα εξετάσει. Την θνητή ζωή μας μπορούν να μας την αφαιρέσουν αλλά την ψυχή μας κανείς. Η ψυχή χαμογελάει, κλαίει, χαίρετε, πονάει, ζηλεύει, μισεί, αγαπάει και πολλά άλλα αισθήματα γνωστά σε όλους μας. Η ψυχή πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι δεν έχει ημερομηνία λήξης. Αναχωρεί στον Ουρανό όπου όλοι οι άνθρωποι αναπαύονται έως την ημέρα της κρίσεως για αυτό και πρέπει να προσευχόμαστε γι’ αυτήν. Για την ψυχή του ανθρώπου μας προσευχόμαστε και όχι για το πρόσωπο που γνωρίσαμε. Ο Θεός μας έπλασε για να ζήσουμε αιώνια. Υπάρχει ελπίδα για όλους τους κεκοιμημένους. Γιατί υπάρχει Θεός!
ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ ΤΑ 9 ΥΛΙΚΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΚΟΛΛΥΒΑ:
1. Σιτάρι: Τους Κεκοιμημενους (το γήϊνο στοιχείο).
2. Ζάχαρη: Τη γλυκύτητα του Παραδείσου.
3. Σταφίδες: Η Άμπελος (τον Χριστό).
4. Μαϊντανός: Την Ανάπαυση «εν τόπω χλοερώ».
5. Φρυγανιά τριμμένη ή σουσάμι: Το χώμα («ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει»).
6. Ρόδι: Τα ελέη του Παραδείσου και την Λαμπρότητα.
7. Κανέλλα: Την ευωδία και τα αρώματα των Μυροφορων («...αρώμασι εν μνήματι κηδεύσας απέθετο..».
8. Αμύγδαλα: Την ευγονία, η ζωή που διαιωνίζεται με τους απογόνους (αντί για αμύγδαλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν καρύδια).
9. Κουφέτα (ασημένια και λευκά): Τα οστά που μένουν αναλλοίωτα, καθώς το σώμα φθείρεται.
