Εκεί στο Αραχναίο βουνό κοιμάται ατάραχος ο βασιλέας, ο γιός του Ατρέα και προστατεύει με τον ίσκιο του όλη τη γη της Αργολίδας.
Στο μοιραίο ανάκτορο των Μυκηνών ακούγονται ακόμα οι φωνές των Ατρειδών, σαν να μπαινοβγαίνουν απ' τις χαραμάδες των Κυκλώπειων τειχών.
Σαν να ζητάνε εξιλέωση για τη θυσία της Ιφιγένειας, προς χάριν του ξεσηκωμού των Αχαιών για το φευγιό τους για την Τροία,
για τη μοιραία εκστρατεία της εκδίκησης της Αρπαγής...της Ελένης...
της ωραίας Ελένης...
Σαν να ζητάνε αιώνια συγγνώμη για τη θυσία των Αχαιών που έπεσαν στο Σκάμανδρο και στη ματωμένη παραλία ...για μια Ελένη...για μια απαχθείσα Ελένη...
Η Κλυταιμνήστρα σήκωσε το σπαθί και το' μπηξε στα σπλάχνα του Ατρείδη, και με το αίμα του θα ξεπλύνει την έπαρση και την ...Ύβρη
του βασιλέα των Μυκηνών...
Ένα παλάτι κολασμένο που μυρίζει θάνατο και αδικία.
Γεμάτο απ' τις φωνές τους ψίθυρους και τους ήχους των βημάτων αυτών που πάτησαν εκεί και έσυραν το χορό της εξουσίας.
Ένα παλάτι γεμάτο Ερινύες. Αυτές είναι οι « Πολύχρυσες Μυκήνες».
Κάποτε η Πορφύρα έγινε αίμα και τα χρυσά σπαθιά τους, τιμωροί...
Το πνεύμα της Ιφιγένειας γυρίζει ανάμεσα στους Ατρείδες και στρέφει τα σπαθιά τους στα ίδια τους τα σπλάγχνα.
Ο θάνατος με τη μορφή της Εκδίκησης, επιστρέφει, οπλίζει το χέρι του Ορέστη και βάζει τέλος ή κάνει την αρχή στο χορό του Θανάτου..
Πάντως η μορφή του Αγαμέμνονα περιφέρεται ακόμα στα ερείπια των Μυκηνών και ο θάνατός θα πάρει μαζί του το μυστικό του ονείρου του. Αυτή είναι η ιστορία των Ατρειδών. Αυτή είναι η ιστορία της χώρας μου.
Αυτή είναι η ιστορία των ανθρώπων.
Ο Ορέστης χάθηκε αλλά η μνήμη του Αγαμέμνονα υπάρχει ακόμα.
Περπάτησα στις Πολύχρυσες Μυκήνες ένα βροχερό πρωινό, ανάμεσα στις τεράστιες πέτρες που στηρίζουν τα λιοντάρια των Μυκηνών, αυτών που φρουρούν τον τάφο του Αγαμέμνονα.
Αυτός απέναντι ξαπλωμένος, ατάραχος, αιώνιος πια , παραδομένος στην Ιστορία. Η τεράστια κόμη του, μπλέκεται στους δρόμους και στα μονοπάτια του απέναντι βουνού, μέχρι κάτω την πεδιάδα.
Σαν να προστατεύει το απόρρητο της Ιστορίας και τη γη της Αργολίδας.
Αιώνες πέρασαν μέχρι να βγουν στο φως αυτοί οι τάφοι, λες και η έντασή τους προκάλεσε τους επερχόμενους να τους ανακαλύψουν και με μια τεράστια έκρηξη ξεχύθηκαν σα λάβα στην επιφάνεια της γης, για να μιλήσουν σ' αυτούς που ξέρουν ν' ακούνε και να αφουγκράζονται τα βήματα της Ιστορίας.
Γιάννης Νικολαϊδης
Η ΑΙΧΜΗ φέτος γιορτάζει την 20ετή πορεία της στο κλασσικό ρεπερτόριο και ιδιαίτερα στο Αρχαίο Δράμα. Πέρσι παρουσίασε με ιδιαίτερη επιτυχία την τραγωδία του Αισχύλου «ΠΕΡΣΕΣ», στα θεατρικά φεστιβάλ της χώρας. Η πληρότητα και η αρτιότητα της θεατρικής παραγωγής, αλλά και το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, κρίνονται από το κύρος του καλλιτεχνικού μας φορέα. Αξίζει να σημειωθεί ότι είμαστε ο μόνος ελεύθερος θίασος που ασχολείται με το Αρχαίο Δράμα και δεν επιχορηγείται. Η δύναμη και το κουράγιο μας αντλείται αποκλειστικά από εσάς και το κοινό. Όλες οι παραστάσεις μας, στις οποίες μετείχαν οι κορυφαίοι του είδους, έχουν επαινεθεί από το κοινό και την κριτική, γι αυτό και διακρίθηκαν στα σημαντικότερα φεστιβάλ.
Οι πιο πρόσφατες καλλιτεχνικές επιτυχίες μας είναι:
«ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ» του Ευριπίδη(2011), «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» του Σοφοκλή(2010), «ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ» του Σοφοκλή(2009),
«ΕΡΩΦΙΛΗ»του Γ.Χορτάτση(2008-2007), «ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ»
του Αισχύλου(2006), «ΛΑΒΔΑΚΙΔΩΝ ΠΑΘΗ»(2005), καθώς και έργα του κλασσικού ρεπερτορίου, όπως: «ΤΟ ΗΜΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΣΤΡΙΓΓΛΑΣ» του Ουίλ. Σαίξπηρ, «ΚΑΤΖΟΥΡΜΠΟΣ» του Γ.Χορτάτση, «ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑΣ» του Αν.Τσέχωφ, «Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΜΠΑΛΩΜΑΤΟΥ» του Λόρκα, «ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» του Τεν.Ουίλλιαμς κ.ά.
