Συμπληρώνονται δεκαπέντε χρόνια από τότε που το όραμά σου έγινε πραγματικότητα: η πρώτη ηλεκτρονική εφημερίδα του νομού μας. Ένα τολμηρό βήμα τότε, που έμοιαζε ίσως δύσκολο, αλλά εσύ το πίστεψες με όλη σου την καρδιά. Κι επειδή εσύ το πίστεψες, το πιστέψαμε κι εμείς.

Ήταν 12 ακριβώς ξημερώματα 24ης Αυγούστου 2010 όταν ενώσαμε τα χέρια μας και πατήσαμε «Δημοσιευμένο». «IliaPress»! Το βλέπαμε στην οθόνη του υπολογιστή και δεν το πιστεύαμε! «Ανέβαιναν» οι πρώτες ειδήσεις, τα πρώτα σχόλια, «το πρώτο άρθρο» και στη διαχείριση βλέπαμε τους πρώτους μας αναγνώστες.

Δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου ότι ΕΣΥ θα έφευγες κι εγώ θα έμενα με τη σκυτάλη στα  χέρια, να συνεχίσω με την εξαιρετική, την πολύτιμη συντακτική και τεχνική μας ομάδα. 
Η αγάπη σου και η δύναμή σου μου στέριωσαν την αυτοπεποίθηση και το IliaPress ΖΕΙ και ΥΠΑΡΧΕΙ με αξιοπρέπεια και ήθος.

Σήμερα, η εφημερίδα μεγαλώνει και συνεχίζει να γράφει την ιστορία της. Κι όμως, σε κάθε της σελίδα, σε κάθε της λέξη, υπάρχεις εσύ. Μπορεί να μην είσαι εδώ με τη φυσική σου παρουσία, αλλά είσαι παντού γύρω μας. Είσαι στο χαμόγελό μας όταν πετυχαίνουμε, είσαι στη φωνή της συνείδησής μας όταν δυσκολευόμαστε, είσαι η πυξίδα μας κάθε φορά που αναζητούμε τον δρόμο.
Μας δίδαξες πως η δημοσιογραφία δεν είναι ποτέ συμβιβασμός. Είναι αγώνας, ευθύνη και καθήκον. Μας έδειξες ότι η αλήθεια δεν διαπραγματεύεται, πως η αξιοπρέπεια είναι πάνω από όλα και ότι η εντιμότητα είναι το πιο πολύτιμο κεφάλαιο που μπορεί να έχει κανείς.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, σου δίνουμε την υπόσχεση πως θα συνεχίσουμε να ακολουθούμε τον δρόμο που χάραξες. Θα κρατάμε την εφημερίδα όρθια, ελεύθερη και καθαρή – όπως ακριβώς την ήθελες. Γιατί ξέρουμε πως μας βλέπεις και θέλεις να μας δεις να συνεχίζουμε με το ίδιο πάθος, την ίδια μαχητικότητα και την ίδια αγάπη για την αλήθεια.
Μου λείπεις… αλλά ξέρω πως είσαι εδώ. Σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας χάρισες, για το όραμα, για την πίστη, για την παρακαταθήκη σου. Εμείς θα κρατάμε τη φλόγα αναμμένη.

Μαρία