Συγκλονιστικό, μεγαλειώδες, ανατριχιαστικό ήταν το συλλαλητήριο για το έγκλημα των Τεμπών σήμερα στον Πύργο.
Πάνω από 15.000 ψυχές ήμασταν εκεί.

Ήμασταν εκεί για τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να πάρουν τους γονείς τους να τους πουν ότι έφτασαν, για τη μάνα που δεν πρόλαβε να αγκαλιάσει το παιδί της, για τους φίλους που δεν πρόλαβαν να δουν τους φίλους τους, για τους συζύγους που δεν πρόλαβαν να μιλήσουν στις συζύγους τους.
Ήμασταν εκεί για τις μανούλες που τους άρπαξαν το δικαίωμα να φιλήσουν για τελευταία φορά τα παιδάκια τους στα λευκά φέρετρα, πριν τα δεχτεί η γη.
Ήμασταν εκεί για τους συγγενείς που έθαψαν λίγη στάχτη, ένα οστό, τίποτα…

Ήμασταν εκεί για όλους τους ανθρώπους που ξέρουν ότι κομμάτια των αγαπημένων τους είναι κάπου θαμμένα, πεταμένα, κρυμμένα καλά.

Ένα ανθρώπινο ποτάμι πλημμύρισε την κεντρική πλατεία του Πύργου και τους κεντρικούς  δρόμους του.
Οι μαθητές, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές άφησαν τις αίθουσες, τα Κέντρα Ξένων Γλωσσών έκλεισαν, τα φαρμακεία και τα καταστήματα κατέβασαν ρολά, οι δημόσιες υπηρεσίες έκλεισαν τις πόρτες τους, οι δικηγόροι κλείδωσαν τα γραφεία, οι γιατροί βγήκαν από τα νοσοκομεία, οι Δήμαρχοι, οι οικοδόμοι, οι μηχανικοί αυτοκινήτων, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι… οι… οι… όλοι…

Όλοι μας, άνθρωποι όλων των ηλικιών, γονείς με τα μωράκια στα καρότσια και τα παιδάκια τους στην αγκαλιά, διαδηλώσαμε, γιατί δεν έχουμε οξυγόνο να αναπνεύσουμε, διαδηλώσαμε, γιατί δεν έχουμε οξυγόνο να ζήσουμε, διαδηλώσαμε, γιατί δεν έχουμε οξυγόνο να μιλήσουμε.

Μια γροθιά, μια φωνή φτάσαμε στον ΟΣΕ, κρατώντας μαύρα μπαλόνια, πλακάτ και πανό, με τα συνθήματα να σχίζουν τον αέρα. Εναποθέσαμε λευκά τριαντάφυλλα και αφήσαμε να ανέβουν προς τον ουρανό λευκά μπαλόνια στη θέση των μαύρων. Λευκά σαν τους αγγέλους που δολοφονήθηκαν εκείνη τη νύχτα.

Για αυτούς του αγγέλους απαιτήσαμε ειρηνικά και με αξιοπρέπεια δικαιοσύνη…