Κοινωνία ώρα μηδέν… Εξαθλιωμένος μέσα στο πλήθος, ένα συνηθισμένο πρωί Παρασκευής, εκλιπαρούσε για φαγητό…
Στην οδό Κοκκίνου στον Πύργο, οι περαστικοί, οι κάτοικοι, οι ιδιοκτήτες καταστημάτων είδαν έναν άνθρωπο να παρακαλά να του δώσουν κάτι να φάει και να καταρρέει…
Το αίμα όλων παγώνει, σοκάρονται, κοιτούν εκστασιασμένοι. Όχι, δεν έχει χαθεί η ανθρωπιά. Όχι, δεν ξεχειλίζει η αδιαφορία. Κι όμως, ανάμεσά τους κυκλοφορούσε ένας άνθρωπος με εμφανή τα σημάδια εγκατάλειψης και την ασιτία να τον ρίχνει αναίσθητο… Τι φταίει; Σε ποιον πρέπει να αποδοθούν ευθύνες; Και πρέπει να αποδοθούν ευθύνες ή είναι ένας άνθρωπος που ζει μονάχος;
Εκείνο που παρηγορεί σε όλη αυτή την τραγική ιστορία είναι ότι έστω και στο και πέντε υπήρξαν άνθρωποι που νοιάστηκαν. Κάλεσαν ασθενοφόρο, έκαναν ενέργειες να ενημερωθεί ο Εισαγγελέας, ανοίγοντας έτσι, ίσως, έναν νέο δρόμο στη ζωή αυτού του ταλαιπωρημένου ανθρώπου…
