Έφυγες, Μάνα μου.

Έφυγες την καλύτερη εποχή, στην καρδιά της άνοιξης. Την αγαπούσες την άνοιξη και σου άρεσαν πολύ τα λουλούδια. Έφυγες, Μάνα μου, ειρηνικά και γαλήνια.
Έφυγες, Μάνα μου, και εγώ δεν μπορώ να το πιστέψω. Πίστευα πως δεν θα πεθάνεις ποτέ. Σε θεωρούσα αθάνατη. Όπως θεωρεί αθάνατη κάθε παιδί τη μάνα του.

Έζησες… Έζησες πολύ...
και μας είπες πολλά…
και μας έμαθες πολλά…
και μας δίδαξες πολλά…

Έφυγες αξιοπρεπέστατη, αρχόντισσα της "Φωκίωνος".
Έκλεισε η πόρτα της βεράντας σου.
Αχ! αυτή η βεράντα σου με τις ολάνθιστες γλάστρες σου. Πόσα και πόσα καλοκαιρινά βράδια καθόμαστε… και λέγαμε… λέγαμε… και τι δεν λέγαμε…
"Δεν σας χορταίνω, παιδάκι μου" μας έλεγες.
Και μεις, Μάνα μου, δεν σε χορτάσαμε.
Χορταίνει το παιδί ποτέ τη μητρική αγάπη;

Μάνα μου, εσύ τώρα ταξιδεύεις στους Ουρανούς, εμείς, όμως, τα λατρεμένα παιδιά σου,
η Μαρία σου και ο Πάνος σου,
η Δημητρούλα σου και ο Ηλίας σου,
ο Γιώργος σου και η Μαρία σου,
σε κρατήσαμε για πάντα στην καρδιά μας.

Κρατήσαμε το τρυφερό, γεμάτο αγάπη κοίταγμά σου.
Η αίσθηση της αγκαλιάς σου δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ, γιατί μια αγκαλιά γινόσουν για τα λατρεμένα παιδιά σου και τα λατρεμένα εγγόνια σου.

Μάνα μου, σαν φθάσεις στα Ουράνια, δώσε την αγάπη μας και τα φιλιά μας στον πολυαγαπημένο Πατέρα μας, τον Επαμεινώνδα και τον λατρεμένο αδελφό μας, τον Λάκη.

Σε αποχαιρετώ, γλυκιά μου
κυρα-Ευθυμία.
Σε αποχαιρετώ, ακριβή μου Μάνα.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει!

Καλό Παράδεισο ΜΑΝΑ μου!

Μαρία Μπαλοράχου - Δημητρακοπούλου
η κόρη σου