(Πρώτη ανάρτηση Απρίλιος 2018)

Οι λόγοι του Σταυρού τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστίν, τοῖς δὲ σῳζομένοις ἡμῖν δύναμις θεοῦ ἐστιν.

Πού σοφός;
Πού γραμματεύς;
Πού συζητητής του αιώνος τούτου;
" Εκεί εσταύρωσαν αυτόν."
Ο Υιός του Θεού, η Θεία Αγάπη, το μοναδικό λύτρο, που μπορούσε να δοθεί για τη σωτηρία του ανθρώπου, πεθαίνει πάνω στο Σταυρό.
Πεθαίνει ο Χριστός.
Το κεφάλι που το είχαν αγγίξει τα Άγια χέρια του Βαπτιστού και οι αλειμμένες με μύρο παλάμες της μετανοιωμένης γυναίκας είναι τρυπημένο με αγκάθινο στεφάνι.
Τα χέρια που τέντωσαν τον πάπυρο της Θείας Βουλής, που μοίρασαν το ψωμί στην έρημο, που έχρισαν με πηλό τα μάτια του τυφλού, που ένωσαν ξανά τη γη με τον ουρανό, είναι απλωμένα στο ξύλο.
Καρφωμένα και αιμόφυρτα τα πόδια που είχαν αναζητήσει κάποιο δείλι , μέσα στον Παράδεισο, τον ένοχο άνθρωπο: «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;»
Ανοιχτή η πληγή στην πλευρά Του, από τη οποία θα πλαστεί η νοητή Νύμφη Του, η Εκκλησία.
Σταματά η καρδιά, που ο χτύπος Της ήταν ο ρυθμός του κόσμου.

Αργοσβήνουν τα άγια μάτια, που κοίταζαν με απέραντη αγάπη τα πλήθη.
Και από τα πονεμένα στήθη του Χριστού, στις ύστατες στιγμές της αγωνίας Του, βγαίνει η κορυφαία λέξη του Θείου Δράματος: : "Τετέλεσται".
Με ψυχή κλονισμένη από τη συγκίνηση, αντικρίζοντας το αιματοβαμμένο ξύλο του Τίμιου Σταυρού Του και με τρεμάμενα χείλη από τη συντριβή που νιώθουμε εσώψυχα, μέσα σε τούτη τη βαριά σιωπή που έχει σκεπάσει ολόκληρη την πλάση, αναρωτιόμαστε:

" Γιατί ο 'ήλιος εμάζεψε τις ολοπόρφυρες ακτίνες του όταν εσταυρώνετο ο Δεσπότης;"
"Γιατί ο ουρανός εσκοτείνιασε, ενώ φεγγοβολούσε όταν οι Ιουδαίοι ελόγχισαν τη Θεία Πλευρά;"
"Γιατί η γη ετρόμαξε, όταν οι σταυρωτές και θεομάχοι έριχαν κλήρο για τον χιτώνα του Κυρίου μας;"
¨Γιατί εσχίσθη το καταπέτασμα του Ναού όταν έβγαινε η Θεία Πνοή;"

Και η απάντηση; Η Μεγάλη Αλήθεια των Αιώνων.

Ο Σταυρούμενος είναι ο Θεός!
Στον Γολγοθά συντελέστηκε η Μεγαλύτερη Θυσία. Η Θυσία του εξαγνισμού και της δικαιώσεως του αμαρτωλού ανθρώπου.
Σήμερα, μέσα στους Ιερούς Ναούς με τα μάτια δακρυσμένα, κοιτάζουμε την Άγια Μορφή του Εσταυρωμένου και Του φιλούμε τους Πανάχραντους πόδας Του. Του προσφέρουμε ένα λουλούδι με σεβασμό και ευγνωμοσύνη και συγχρόνως παριστάμεθα μάρτυρες του μεγαλύτερου Μυστηρίου του "χρόνοις αἰωνίοις σεσιγασμένου", όπου αποκαλύπτεται η προαιώνιος βουλή του Θεού, περί ανθρώπου.
Ο Σταυρωμένος Χριστός δεν επιθυμεί το θρήνο μας και το κλάμα μας. Κρούει την πόρτα της ψυχής μας και επιθυμεί να ακούσει τους λόγους της μετάνοιάς μας και της αγάπης μας. Και εμείς ψυθιρίζουμε ικετευτικά:
"Λυπήσου μας, Κύριε, που είμαστε λογχισμένοι από την αμαρτία. Είμαστε εδώ, κάτω από το Σταυρό Σου και ανοίξαμε τις καρδιές μας για να σταλάξεις μέσα σε αυτές τις σταγόνες του Άγιου Σου αίματος και της Θείας διδασκαλίας Σου. Και όπως τότε την Παρασκευή του 754, από κτίσεως Ρώμης, συγχώρησες τους σταυρωτές Σου, συγχώρησε σήμερα και εμάς.

Μαρία Δημητρακοπούλου
δημοσιογράφος