για τη Γιορτή της ΜΗΤΕΡΑΣ αλλά και για κάθε μέρα...
Προσπαθώντας να εγκλωβίσω σε λόγια και λέξεις τι είσαι για μένα, Μαμά, κλείνω το μάτια και «ταξιδεύω» πίσω…
Πίσω, όσο πιο βαθιά μπορεί να «ταξιδέψει» ο νους…
Και το μυαλό και οι θύμησες πλημμυρίζουν άρωμα, μυρωδιές οικείες… και αίσθηση χαδιού… αίσθηση στοργής…
Δυο χέρια απαλά, ζεστά που μοσχοβολούσαν όταν με χάιδευαν λίγο πριν κοιμηθώ… Δυο χέρια που με σκέπαζαν αν είχα ξεσκεπαστεί… Δεν έκανες θόρυβο μη με ξυπνήσεις… αλλά εγώ είχα ήδη μυρίσει την μοσχοβολάδα από τα απαλά σου χέρια κι έκανα τάχα πως κοιμάμαι καθώς ρουφούσα την ασφάλεια και την στοργή από το χάδι σου… Δυο χέρια που ακούραστα μου σημείωναν με μολύβι πληροφορίες για το παρακάτω μάθημα ή μου έγραφαν τα σημαντικά ονόματα στο βιβλίο της Ιστορίας για να την μαθαίνω πιο εύκολα… Δυο χέρια που με αγκάλιαζαν τρυφερά και συνάμα σφιχτά και έλεγαν όσα έλεγαν τα χείλη και η καρδιά κι ακόμα παραπάνω… Δυο χέρια που κάποιο βράδυ στην βεράντα μας έκλεισαν μέσα τους σφιχτά τα δικά μου και ρούφηξαν τον πόνο μου και το παράπονό μου για «θέματα καρδιάς» … Δυο χέρια πονεμένα, παγωμένα, ματωμένα που έσφιξαν τον χέρι μου και το χέρι της αδερφής μου την πιο δύσκολη μέρα της ζωής μας και μας έδωσαν δύναμη να σταθούμε όρθιες σ’ εκείνον τον Αποχαιρετισμό…
Δυο χέρια που τα κρατάω με αγάπη και περηφάνια κάθε φορά περπατάμε χέρι – χέρι… Δυο χέρια ευλογημένα που τόσα χρόνια αγωνίζονται να μην μας λείψει τίποτα…
Δυο χέρια απαλά, ζεστά που μοσχοβολάνε αγάπη… ανιδιοτελή, απέραντη, ανεξάντλητη…
Δήμητρα Παν. Δημητρακοπούλου
Καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας
Ιδιοκτήτρια ΚΞΓ
