Συντρόφισσες και σύντροφοι, Φίλες και φίλοι,
Αγαπητοί Μαρία, Αρχοντούλα, Βασίλη, Μιχάλη, Χαρά,
Με μεγάλο σεβασμό και ιδιαίτερη συγκίνηση διοργανώνουμε αυτές τις μέρες την έκθεση εικαστικών στην μνήμη του σ/φου Λάμπη Αλεξανδρόπουλου. Του Κομμουνιστή, που η δράση του έχει βάλει τη δική του σφραγίδα στην ηρωική πάλη του Κόμματός μας, στον ανηφορικό δρόμο που βαδίζει για 100 χρόνια.
Ο σ/φος ο Λάμπης γεννήθηκε στον Πύργο το 1926 όπου και τέλειωσε το δημοτικό. Με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου οργανώνεται στο αντάρτικο και συγκεκριμένα στο Γ’ τάγμα Ηλείας του ΕΛ.Α.Σ. Με την έναρξη του εμφυλίου πολέμου ξεκινάει η εποχή των φυλακίσεων και της εξορίας σε Γιούρα, Ακροναυπλία, Λέρο, φυλακές Λευκάδας, Κέρκυρα. Σύνολο 26 χρόνια. Αφοσιωμένος στις ιδέες του μαρξισμού - λενινισμού πάλευε για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Πρωτοστάτησε στον αγώνα για την ειρήνη και τη δημοκρατία και πήρε μέρος στις διαδηλώσεις για την ανεξαρτησία της Κύπρου. Παρά το κυνηγητό και τις διώξεις ο Λάμπης έμεινε αλύγιστος και βγήκε περήφανος και με ψηλά το κεφάλι.
Σήμερα μπορεί η αστική τάξη να μη χρησιμοποιεί τέτοια μέσα για να πετύχει το λύγισμα των αγωνιστών, αλλά ο στόχος της δεν έχει αλλάξει. Υποταγή ή ενσωμάτωση του εργατικού κινήματος θέλει να πετύχει. Σήμερα χρησιμοποιεί το καρότο εκμεταλλευόμενη τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που ως δήθεν “αριστερή” κυβέρνηση καπηλεύεται τους ιστορικούς αγώνες των κομμουνιστών και ακολουθεί την ίδια ευρωνατοϊκή αντιλαϊκή πολιτική με τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Χρησιμοποιεί όμως όπου χρειάζεται και το μαστίγιο και με τους νόμους που περνάει αλλά και με την χρησιμοποίηση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής όταν χρειάζεται.
Το επόμενο διάστημα, η επιθετικότητα κυβέρνησης - κεφαλαίου θα δυναμώσει κι άλλο, όχι μόνο στο πεδίο των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, αλλά και σ' αυτό της χειραγώγησης του λαού, με στόχο να τον κάνουν συμμέτοχο ή έστω παθητικό θεατή στα χειρότερα που του ετοιμάζουν.
Το δρόμο της υποταγής του λαού στις ορέξεις του κεφαλαίου ο λαός τον έχει δοκιμάσει. Αυτό που δεν δοκίμασε ακόμα είναι η μεγάλη του δύναμη, που όταν γίνει οργανωμένος ταξικός αγώνας και κοινωνική συμμαχία, μπορεί να ανοίξει δρόμους για την πραγματική λαϊκή ευημερία
Όμως ο δρόμος που πρότεινε με την ζωή του ο σ/φος ο Λάμπης είναι η απάντηση που πρέπει να δώσει ο ίδιος ο λαός μας. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα, μια πορεία ταυτισμένη με την πάλη για τα δίκια του λαού, ήταν ο δρόμος που επέλεξε να πορευτεί ο σύντροφος. Μια συνειδητή επιλογή που την ακολούθησε με απαράμιλλη συνέπεια για τον εαυτό του, την πρότεινε ως στάση ζωής και στους άλλους, κύρια τους νέους και τις νέες. Αυτή η στάση ζωής πρέπει να αποτελέσει φωτεινό παράδειγμα για τους νέους ανθρώπους. Η ζωή και δράση του συντρόφου μέσα στις πιο οξυμμένες στιγμές της ταξικής πάλης στην Ελλάδα δεν μπορεί παρά να αποτελεί για τη νέα γενιά παράδειγμα διαπαιδαγώγησης κομμουνιστή, λαϊκού αγωνιστή, με αταλάντευτη αφοσίωση στο Κόμμα, ανυποχώρητης υπεράσπισης των αρχών της μαρξιστικής-λενινιστικής ιδεολογίας μας, εμπιστοσύνης στη δύναμη του λαού μας, ακράδαντης πεποίθησης ότι το μέλλον θα είναι ο σοσιαλισμός.
Έδινε τον καλύτερο του εαυτό σε όλες τις μάχες του λαϊκού κινήματος στον Νομό μας. Δεν έλειπε από πουθενά, από συγκεντρώσεις, πορείες, μπλόκα των αγροτών, εκδηλώσεις, όλων των μαζικών φορέων, συνταξιούχων, αντιστασιακών, της Επιτροπής Ειρήνη, των συνδικάτων και των σωματείων και φυσικά του Κόμματος μας. Το παράδειγμα του και η ζωή του έγιναν πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες και εκπομπές, σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Επέμενε μέχρι το τέλος που τα πράγματα είχαν δυσκολέψει, να συμμετέχει στις δουλειές του Κόμματος του όπως έλεγε. Φυσικά σε αυτή του την προσπάθεια είχε την ολόπλευρη συμπαράσταση της πολυαγαπημένης του Μαρίας ειδικά τα τελευταία χρόνια της ζωής του που η υγεία του ήταν ανασταλτικός παράγοντας.
Ο σ/φος ποτέ δεν είχε σκαμπανεβάσματα στη δουλειά του Κόμματος. Ιδιαίτερα στα δύσκολα χρόνια που πέρασε το Κόμμα μας το 1968 και το 1989 - 1991 ο σύντροφος στάθηκε αταλάντευτος στις αρχές του μαρξισμού - λενινισμού και στην υπεροχή του Σοσιαλισμού σαν μοναδική λύση στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, αντίληψη που εναντιώνονταν όλοι αυτοί που αποχώρησαν τότε από το Κόμμα.
Ταυτόχρονα όμως είχε ξεχωρίσει και την ανάγκη της ολόπλευρης παρέμβασης του κομμουνιστή σε όλες τις φάσεις της ζωής του ανθρώπου και ιδιαίτερα στο κομμάτι του πολιτισμού. Συνειδητοποίησε γρήγορα ότι η Τέχνη αναλαμβάνει τον σπουδαίο ρόλο να εφοδιάσει τον άνθρωπο με όλες εκείνες τις ανώτερες και αντάξιες του είδους του πνευματικές και ψυχικές δυνάμεις, που θα τον βοηθήσουν να κατανοεί την πραγματικότητα και να μπορεί διαρκώς να την καλυτερεύει, να την προσαρμόζει στους σκοπούς και τις ανάγκες του. Δηλαδή, η τέχνη και γενικότερα ο Πολιτισμός δεν είναι ευχάριστη πολυτέλεια και διακόσμηση της ζωής, αλλά ζωτική ανάγκη. Τόσο θεμελιακή που ποτέ δεν πρέπει να παραμεληθεί, ούτε και στις σκληρές συνθήκες της εξορίας και των φυλακών.
Και σε αυτό το κομμάτι η κληρονομιά του σ/φου Λάμπη είναι τεράστια και αναφέρθηκε διεξοδικά η κόρη του η Αρχοντούλα.
Η παρουσία του σ/φου θα είναι κοντά μας ζωντανή ανθεκτική στους δρόμους του αγώνα μέχρι τη νίκη. Ιδιαίτερα σήμερα που η επίθεση που δέχεται ο λαός μας έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Το χάρισμα που είχε να περνάς το μήνυμα της ελπίδας και της προοπτικής στο λαό, όπως και η σεμνότητα του και τα λίγα λόγια και πολλά έργα, πρέπει να μας γίνει παράδειγμα.
Μου επιτρέπετε να κλείσω διαβάζοντας ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη στις 31 Γενάρη του 1996 στη μνήμη του αγωνιστή Ντίνου οικονομόπουλου
Τετάρτη 31 Γενάρη 1996
Σελίδα 24
"Πώς δενότανε τ' ατσάλι" στον αγώνα
Αυτό το σημείωμα το αφιερώνω στον αξέχαστο αγωνιστή Ντίνο Οικονομόπουλο,που πέθανε το Νοέμβρη του '95. Τον γνώρισα στις φυλακές της Ακροναυπλίας, όταν τον μετέφεραν από τις στρατιωτικές φυλακές της Κορίνθου το Φλεβάρη του 1949. Ημασταν μια παρέα: Ο Ντίνος, ο Μέντζελος, ο Μένιος, ο Τρουμπούκης κι εγώ. Ολοι μελλοθάνατοι! Ο,τι παίρναμε σε χρήματα και δέματα από τους δικούς μας τα είχαμε όλα κοινά 100%. Ημαστε από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας, γνωριζόμαστε για πρώτη φορά. Μας συνδέσανε τα κοινά ιδανικά και οι κοινοί αγώνες στη φυλακή πάνω στα αιτήματά μας: Κατά των συνεχιζόμενων εκτελέσεων και για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης (στον Α Θάλαμο πολιτικών κρατουμένων στριμωγμένοι 300 - 350. )
Ο Ντίνος είχε το χάρισμα να είναι πάντα ήρεμος, ψύχραιμος και πάντα γελαστός. Ηταν υπόδειγμα αγωνιστή κομμουνιστή. Ο τρόπος με τον οποίο περνούσε τις ιδέες του σε μας, τα 23χρονα παιδιά, αντανακλούσε σ' όλη του τη συμπεριφορά, σεβόταν τους αγωνιστές.
Μια μέρα μου είπε: Θα σε καλέσουν να σου δώσουν ένα βιβλίο, λέγεται"Πώς δενότανε τ' ατσάλι". Είναι στο όνομά σου.
Με φώναξαν στο επισκεπτήριο. Τι θέλεις; με ρωτά ο δεσμοφύλακας. Το βιβλίο μου, λέω. Διαβάζει τον τίτλο και κάνει ένα μορφασμό. Δε μου λες, με ρωτά, σιδεράς είσαι;... Δουλιά που βρήκες να κάνεις, σχολίασε. Ε, κύριε φύλακα - είπα - όλοι κάποια δουλιά κάνουμε. Πήρα το βιβλίο και χάθηκα στο θάλαμο, το έδωσα στον Ντίνο. Το κάναμε πολλά κομμάτια και το διαβάζαμε με τη σειρά. Ηταν το "Πώς δενότανε το ατσάλι" του Οστρόφσκι... Μέσα από τις σελίδες του μυθιστορήματος του Σοβιετικού συγγραφέα ξεπηδούσε ο καινούριος άνθρωπος!
Ο Ντίνος είχε αρκετή πείρα στη ζωή. Απαντούσε στα ερωτήματά μας. Ελεγε: Πρέπει να είμαστε γεροί και ν' αντέξουμε. Ομως, χωρίς βαθιά γνώση του σκοπού που αγωνιζόμαστε θα σκοντάφτουμε... Αυτό κάνει ο Οστρόφσκι για να εξοπλίσει τους απλούς ανθρώπους που θα πάρουν την εξουσία! Τους βοηθάει να απαλλαγούν από πολλά άσχημα για να μπορέσουν να χτίσουν ένα νέο κόσμο, τον κόσμο της δικαιοσύνης!
Τον Ντίνο τον ξανάδα ύστερα από 18 χρόνια στο Παρθένι της Λέρου με τη δικτατορία των συνταγματαρχών '67 - '74. Συνέχιζε την πορεία του αταλάντευτα. Μπορεί ο ψυχρός βιολογικός παράγοντας να τον πήρε από τη ζωή, το έργο του, όμως, έχει φωλιάσει σ' όσους τον γνώρισαν και παραδειγματίζει.
ΜΠΑΜΠΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Πρόεδρος ΠΕΑΕΑ Ηλείας
