Του Ζαχαρία Μαντά δημοσιογράφου
Η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Πύργου για την κατεδάφιση του συντριπτικά μεγαλύτερου τμήματος του εργοστασίου Ξυστρή, συμπεριλαμβανομένης και της καμινάδας, είναι μια απόφαση η οποία –είμαι βέβαιος- ότι θα συζητηθεί αρκετές φορές.
Κατ' αρχήν, πρέπει να σημειώσω ότι τυπικά η απόφαση είναι νομότυπη. Ουσιαστικά, όμως, 11 μόλις άνθρωποι (από τους 33 συνολικά δημοτικούς συμβούλους), δηλ. το 1/3, πήρε μια απόφαση ιστορική, που εξαφανίζει μια από τις ελάχιστες εναπομείνασες κληρονομιές της πόλης.
Αυτοί, λοιπόν, οι 11 άνθρωποι υιοθέτησαν την εισήγηση της τεχνικής υπηρεσίας του δήμου Πύργου τη στιγμή κατά την οποία, την ίδια εισήγηση δεν την υιοθέτησε ούτε ο πολιτικός προϊστάμενος των τεχνικών υπηρεσιών.
Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου ειπώθηκαν διάφορα. Κάποιοι ανέφεραν ότι τα κτίρια του εργοστασίου δεν έχουν αρχιτεκτονική αξία και ότι δεν τα έχει αξιολογήσει η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού. Σωστό. Όμως, εδώ δεν μιλάμε για τέτοια κτίσματα (σ.σ. είδαμε και το τι
έγινε με το κτίριο Παπαγιάννη, το Γυμνάσιο Αρρένων κλπ.). Μιλάμε για την ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ της πόλης. Κι αυτή, στο διάβα των χρόνων, εξαφανίζεται.
Εντεκα άνθρωποι ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ να μην συνεχιστεί αυτή η ιστορική κληρονομιά σε ό,τι αφορά το εργοστάσιο Ξυστρή και ό,τι αυτό θυμίζει και θα πρέπει να θυμίζει στις νεώτερες γενιές των Πυργιωτών.
Το κρίμα στο λαιμό τους...
Ζαχαρίας Μαντάς
Δημοσιογράφος
