Η πίστη στην εκ νεκρών ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού συνεπάγεται και βεβαιώνει την πίστη μας στην εκ νεκρών ανάσταση των ανθρώπων.
Σύμφωνα με την βιβλική μαρτυρία και διδασκαλία ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και κάθε ανθρώπινο πρόσωπο ήταν καταδικασμένο εξ αιτίας της πτώσεως των Πρωτοπλάστων και των αμαρτιών του να υποκύψει στην εξουσία του θανάτου.
Ένας μόνος δεν υπέστη τις τραγικές και οδυνηρές συνέπειες, αν και υπέκυψε στην εξουσία του θανάτου. Αυτός είναι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Απέθανε, αλλά η ψυχή Του δεν έμεινε στον Άδη και το σώμα Του δεν διεφθάρει στον τάφο, και έτσι εκπληρώθηκε η προφητεία του Δαβίδ:
‘’Ουκ εγκαταλείψεις την ψυχήν μου εις άδην, ουδέ δώσεις τον όσιον σου ιδείν διαφθοράν.’’
Ο Χριστός ήταν ελεύθερος από τις συνέπειες του θανάτου γιατί ήταν αναμάρτητος. Ήταν κατά την γραφική διδασκαλία και έκφραση ’’εν νεκροίς ελεύθερος.’’ ‘Ομως ο Χριστός οικονομικώς, από την πολλή Του αγαθότητα και φιλανθρωπία, ε κ ο ύ σ ι α, παραδόθηκε στην εξουσία του θανάτου, για να ελευθερώσει με τον θάνατο Του τους δέσμιους και αιχμαλώτους του Άδου και του θανάτου, για να διαβιβάσει το ανθρώπινο γένος από τον θάνατο στη ζωή, από την φθορά στην αφθαρσία,’’ εκ χώρας και σκιάς θανάτου εν χώρα ζώντων’’, για να μεταδώσει σε όλους αφθαρσία και ζωή αιώνιο.
Πιστεύουμε ότι τον Αναστάντα Κύριο θα ακολουθήσουν στην Ανάσταση όλοι οι άνθρωποι. Αυτή η πίστη μας στην Ανάσταση των κεκοιμημένων είναι το κέντρο της πίστεως μας και της ελπίδας μας. Είναι κυριαρχική, ώστε η Αγία Εκκλησία μας την ενέταξε στο Σύμβολο της πίστεως μας: ’’προσδοκώ ανάσταση νεκρών.’’ Αλλά και ο Απόστολος των Εθνών ο Ιερός Παύλος τονίζει ότι ο Χριστός αναστάς εκ των νεκρών, έγινε ‘’απαρχή των κεκοιμημένων’’, ’’πρωτότοκος εκ των νεκρών.’’
‘’Ει δε ανάστασις νεκρών ουκ έστιν, ουδέ Χριστός εγήγερται, ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών.’’
Διακηρύττει και διαβεβαιώνει ο Παύλος ’’Νυνί δε Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κ ε κ ο ι μ η μ έ ν ω ν εγένετο, Επειδή γαρ δι’ ανθρώπου ο θάνατος, και δι’ ανθρώπου ανάστασις νεκρών. Ώσπερ γαρ εν τω Αδάμ πάντες αποθνήσκουσιν, ούτω και εν τω Χριστώ πάντες ζωοποιηθήσονται….
Ο Θείος Μελωδός Κοσμάς ο Μαϊουμά, ο ποιητής των ειρμών και των τροπαρίων ψάλλει: Το αμάρτημα του Αδάμ επέφερε μεν τον θάνατο της ανθρώπινης φύσης του Χριστού, αλλά δεν μπόρεσε να επιφέρει θάνατο στην Θεία Του φύση. Ο Άδης βασιλεύει στο ανθρώπινο γένος, αλλά δεν θα είναι παντοτινή η βασιλεία του διότι, όταν, Σύ, ο Παντοδύναμος Κύριος, ετέθης σωματικώς στον τάφο τότε με το πανίσχυρο χέρι Σου, που έδωσες ζωή σε όλα τα όντα, σύντριψες τους μοχλούς του θανάτου, και στους εκεί κοιμωμένους από της εποχής του Αδάμ, κήρυξες λύτρωσι αληθινη, Σώτερ, από τα δεινά τους, με το να γίνεις Σύ ο πρώτος αναστάς νεκρός.
Τιμή μεγάλη οφείλουμε στην Ιερή Μνήμη των Αγίων Μυροφόρων Γυναικών.
Την αποδίδουμε την Τρίτη Κυριακή από Αναστάσεως Κυρίου.
‘’Και διαγενομένου του Σαββάτου, Μαρία η Μαγδαληνή, και Μαρία η του Ιακώβου, και Σαλώμη, ηγόρασαν αρώματα, ίνα ελθούσαι αλείψωσιν αυτόν… Τις αποκυλήσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;… Και εισελθούσαι εις το μνημείο, είδον νεανίσκον καθήμενον εν τοις δεξιοίς, περιβεβλημένον στολήν λευκήν και εξεθαμβήθησαν. Ο δε λέγει αυταίς. Μη εκθαμβείσθε. Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον; Ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε. Ίδε, ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν…’’
Τα πρόσωπα των Αγίων αυτών Γυναικών, των Αγίων Μυροφόρων αποκαλύπτουν τον οντολογικό δεσμό και την κοινωνία ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο. Αποκαλύπτουν την ουσία και την δύναμη της π ί σ τ ε ω ς. Η πίστη είναι η ενδημία και παρουσία του πιστεύοντος στον Θεό και του Θεού μέσα σ’ αυτόν που πιστεύει, είναι αποτέλεσμα της συνεργίας ανθρώπου και Θεού.
Από μεγάλη αγάπη για τον άνθρωπο ο Θεός, καταλύει τα σκοτάδια του άδη, για να φωτιστεί το κάλλος του προσώπου και να φανερωθεί η ωραιότητα του κόσμου! Ο άνθρωπος, αφού νικήσει τον φόβο, γίνεται ‘’μάρτυς’’ της Αναστάσεως του Χριστού. Πρώτα ο Άγγελος απαλλάσσει τις Μυροφόρες από τον φόβο και έπειτα ομιλεί περί Αναστάσεως… και προσθέτει λέγοντας ’’Γνωρίζω ότι ζητείτε τον Ιησούν τον Εσταυρωμένον’’, διότι αυτό ήταν η απαρχή των αγαθών. ’’Α ν έ σ τ η’’. Και εξήλθαν από το μνήμα με χαρά και φόβο ,διότι είδαν καταπληκτικό και παράδοξο πράγμα, κενό τον τάφο, όπου προηγουμένως Τον είχαν δει να ενταφιάζεται!
Η εποχή που ζούμε… ’’δύσκολη’’. Χαρακτηρίζεται ως εποχή μεγάλης κρίσεως!
Πόλεμοι σε ΄΄μεγάλο επίπεδο’’, εποχή πυρηνικών γιγάντων και ηθικών νηπίων.
Σε ‘’μικρό επίπεδο’’, βαθειά και βαρειά υποτίμηση του ανθρώπου. Κερδίσαμε το μυστικό του ατόμου και χάσαμε την αλήθεια του Θεού. Νοιώθουμε διαρκώς ‘’άρρωστοι’’, και όσες αντιβιώσεις και όσες βιταμίνες μας συνταγογραφήσει ο γιατρός δεν μπορούμε ν’ αγγίξουμε ούτε καν την ανάρρωση! Υπάρχει μεγάλη απουσία πνευματικής αντιβίωσης και ηθικής τόνωσης. Δεν καλύπτεται με τίποτε το ‘’απέραντο κενό’’, το ‘’απέραντο άδειο’’, το οποίο υπάρχει από τον προβληματικό τρόπο που ζούμε! Με την ιδιόμορφη και επικίνδυνη λογική μας πλέκουμε γύρω μας ένα ψυχρό κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Βυθισμένοι στο πέλαγος της εγκόσμιας αγωνίας, νοιώθουμε περίτρομοι, ραγισμένοι, ναυαγισμένοι. Τραγικοί τρέχουμε με ένα ‘’πλαστικό’’ χαμόγελο. Δεν διαθέτουμε την τόλμη και την ευπρέπεια να προβληματιστούμε: ’’Τι είμαι εγώ; Μηδέ όσο βάρος σκύβαλου, μηδέ όσο κόκκος άμμου;’’
Δεν μας αγγίζει το αγωνιώδες ερώτημα :’’Είκοσι αιώνες χύνεται το αίμα του Χριστού ,και ακόμα η γη ν’ ανθίσει;’’ Δεν βλέπουμε μπροστά μας τους αμόλυντους δρόμους μιας αδιάφθορης ζωής, δρόμους ελπίδας μέσα από ζωηφόρα ανεβάσματα.
Όμως όσο και αν ή γη μας κάνει να ξεχνάμε του Ουρανού τα πλούτη, ο κενός Τάφος και η Ανάσταση του Χριστού μεταγγίζει στην καρδιά ολόκληρο το σωτήριο μεγαλείο του Ουρανού. Ο άνθρωπος γίνεται ‘’μικρός Θεός’’, μέσα στην απέραντη δημιουργία, παραμένει το ‘’φωτόπλασμα’’ της δημιουργίας.
Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού δημιουργεί μέσα σε έναν έντονα εξαγριωμένο, πρόωρα γερασμένο, επικίνδυνα δηλητηριασμένο και βαριά τραυματισμένο κόσμο, που σύρεται στο ρυθμό του ‘παραλόγου’’, στην ταραχή της ‘’ναυτίας’’, στον σάλαγο της ‘’απαισιοδοξίας’’ και στην φλόγωση των ‘’ενστίκτων’’, μια α γ έ ρ α σ τ η πρόταση
Ε λ π ί δ α ς. Αποδέχεται το «χτύπημα» του «χειμώνα», αλλά η πίστη αυτή προσφέρει την δυνατότητα της ‘’άνοιξης’’. Η κρίση της εποχής μας ας γίνει μόνο πρόκληση να εμβαθύνουμε στο Μυστήριο της Αναστάσεως ,του ‘’γνώναι Αυτόν και την δύναμη της Αναστάσεως Αυτού και την κοινωνία των παθημάτων Αυτού’’, για να αξιωθούμε να ακούσουμε όπως οι Αγίες Μυροφόρες:
Χ α ί ρ ε τ ε. Ε ι ρ ή ν η υ μ ί ν !
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας
