"Τω καιρώ εκείνω, εισήλθεν ο Ιησούς εις Καπερναούμ και ηκούσθη, ότι εις οικον έστι. Και ευθέως συνήχθησαν πολλοί, ώστε μηκέτι χωρείν μηδέ τα προς την θύραν, και ελάλει αυτοίς τον λόγον. Και έρχονται προς αυτόν ,παραλυτικον φέροντες, αιρόμενον υπό τεσσάρων και μη δυνάμενοι προσεγγίσαι αυτώ διά τον όχλον, απεστέγασαν την στέγην όπου ήν, και εξορύξαντες χαλώσιν τον κράββατον, εφ’ώ ο παραλυτικός κατέκειτο. Ιδών δε ο Ιησούς την πίστην αυτών, λέγει τώ παραλυτικώ. Τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου…
Ίνα δε ειδήτε ότι εξουσίαν έχει ο Υιός του ανθρώπου αφιέναι της γής αμαρτίας, λέγει τώ παραλυτικώ. Σοι λέγω, έγειραι, και άρον τον κράββατόν σου, και ύπαγε εις τον οίκον σου. Και ηγέρθη ευθέως, και άρας τον κράββατον, εξήλθεν εναντίον πάντων, ώστε εξίστασθαι πάντας και δοξάζειν τον Θεόν, λέγοντας. Ότι ουδέποτε ούτως είδομεν."
Η Καινή Διαθήκη, όλο το έργο και η διδασκαλία του Χριστού, πράξεις, ενέργειες, θαύματα, παραβολές, όλα τα ανακεφαλαιώνει σε μια μόνο έννοια, όπου φαίνεται με ενάργεια η βαθιά κοινωνική και πνευματική παρουσία Του στον κόσμο και στην ιστορία. Στην έννοια της α γ ά π η ς! Αυτό αποδεικνύει το θαύμα της θεραπείας του παραλυτικού. Παράλληλα όμως φαίνεται καθαρά η θ ε ό τ η τ α του Χριστού, ο Οποίος προσφέρει όχι μόνο την υ γ ε ί α, αλλά και την ά φ ε σ η των αμαρτιών στον παραλυτικό. Ο παραλυτικός ζητά τη γιατρειά του και ο Κύριος του προσφέρει την απαλλαγή από την αμαρτία. Η αμαρτία, που είναι η αστοχία της χρήσεως της ελευθερίας μας, καλλιεργεί άβυσσο ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό. Η αμαρτία είναι το παραμέρισμα της αγάπης του Θεού. Η άρση της αμαρτίας και των συνεπειών της είναι η εκ νέου λειτουργία της αγάπης του Θεού μέσα μας. Ο Χριστός δεν επιβάλλει την παρουσία Του αναγκαστικά. Η μετάνοια και η προσευχή μας κάνουν να νιώθουμε τον Θεό μέσα μας. Ο Θεός ποτέ δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος γράφει:
"Η σελήνη ,η οποία μεγαλώνει και πάλι μικραίνει, είναι τύπος του ανθρώπου, ο οποίος άλλοτε πράττει κ α λ ά και άλλοτε αμαρτάνει, και κατόπιν με την μετάνοια επανέρχεται στην ενάρετη ζωή. Λοιπόν, δεν χάθηκε ο νούς όποιου έκανε αμαρτία, καθώς νομίζουν μερικοί, όπως της σελήνης το σώμα δεν λιγόστεψε, αλλά μόνο το φώς της. Αποκτά, λοιπόν, πάλι ο άνθρωπος την λαμπρότητα του με την μετάνοια, όπως η σελήνη μετά το λιγόστεμα της ξαναντύνεται πάλι το φώς."
"Και έρχονται προς αυτόν παραλυτικόν φέροντες, αιρόμενον υπό τεσσάρων.’’
Πολλά είναι τα πρόσωπα που προβάλουν στην Ευαγγελική περικοπή.
Ο Χριστός, ο παραλυτικός, οι Γραμματείς, το συναγμένο πλήθος και οι τέσσερις άνθρωποι "μεταφορείς’’ του παραλυτικού. Άνδρες τέσσερις, με α π ο φ α σ ί σ τ ι κ ό τ η τ α και Α γ ά π η! Πρέπει να τον σηκώσουν επάνω σε ένα κρεβάτι και να τον μεταφέρουν κοντά στο Χριστό. Και το κάνουν πρόθυμα. Κίνηση γεμάτη στοργή και συμπαράσταση στον ανθρώπινο πόνο! Κίνηση συγκινητική και αξιοθαύμαστη!
Και το μεγάλο πλήθος; Οι πολλοί; Οι άλλοι;
Ενώ, καθώς δείχνουν, διψούν ν’ ακούσουν την διδασκαλία του Χριστού, και γι’ αυτό έτρεξαν να ακούσουν και συνωστίζονταν στο σπίτι που βρισκόταν και δίδασκε ο Κύριος, απέναντι στη δυστυχία και τον πόνο του παράλυτου συνανθρώπου τους στέκονται ψ υ χ ρ ο ί και α δ ι ά φ ο ρ ο ι. Δεν συγκινούνται. Κρατούν ‘’καλά και γερά ‘’ τη θέση τους, τη θέση που είχαν "καταλάβει’’ και δεν θέλουν να παραμερίσουν έστω και λιγάκι, να προσφέρουν χώρο για να φθάσει ο άρρωστος συνάνθρωπος στο Χριστό.
Αλλά στην ασπλαχνία των πολλών, του πλήθους, υπερνικά το θερμό ενδιαφέρον των τεσσάρων! Η γνήσια και θερμή αγάπη τους ξεπερνά τα εμπόδια, παρακάμπτει τις δυσκολίες.
Βγάζουν την στέγη, κάνουν άνοιγμα κατεβάζουν το κρεβάτι με τον παράλυτο συνάνθρωπο και τον φέρνουν κοντά στο Χριστό!
Η τόλμη της αγάπης και όχι η δειλία και αδιαφορία, η αποφασιστικότητα να βοηθήσουν, η εφευρετικότητα να προσφέρουν, η ζωντανή τους πίστη η δύναμη της ελπίδας, καταφέρνουν το εκπληκτικό αποτέλεσμα.
"Ου γάρ έδωκεν υμίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης…’’
[Απόστολος Παύλος Β’Τιμ.1,7]
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ.Ι. Μητροπόλεως Ηλείας
