...Τότε ερεί ο βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού. δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου…
…Τότε ερεί και τοις εξ ευωνύμων, πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πύρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού…
Εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε…
Εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε.
Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον.
Η Ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Απόκρεω, αναφέρεται περισσότερο από κάθε άλλη, σαν εικόνα της κρίσεως. Ομιλεί όχι για τον θ ά ν α τ ο αλλά για την ζ ω ή!
Ο Θεός δεν ρωτά ούτε τους αμαρτωλούς ούτε τους δίκαιους τίποτε σχετικά με τις πεποιθήσεις τους ή με τις λατρευτικές τους συνήθειες ,αυτό που μετράει ο Θεός είναι ο βαθμός της α ν θ ρ ω π ι ά ς τους. ’’επείνασα γαρ, και εδώκατε μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατε με, ξένος ήμην, και συνηγάγετε με, γυμνός και περιεβάλετε με, ησθένησα και επεσκέψασθε με, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με.’’
Η παραβολή της κρίσεως, θέτει σαφέστατα, το ότι θα κριθούμε για την ‘’πολιτεία’’ μας, για το πώς δηλαδή ζήσαμε ανάμεσα στους αδελφού μας! Αναπτύσσει τη γνωστή καινοδιαθηκική κοινωνική κατηγορία του ‘’πλησίον’’. Πλησίον ,είναι ο κάθε άνθρωπος. Στον συνάνθρωπο μας διακρίνουμε τον ίδιο τον Χριστό! Αγαπώντας τον πλησίον μας, αγαπάμε τον Χριστό, του Οποίου, κάθε άνθρωπος είναι ε ι κ ό ν α!
Στο πρόσωπο του πλησίον δεν βλέπουμε το κακό, που μετατρέπει τη ζωή και τον κόσμο ολόκληρο σε θάνατο, αλλά στο πρόσωπο του πλησίον και μάλιστα του ‘’ελαχίστου αδελφού’ ’βλέπουμε την αληθινή ζωή, τον Χριστό και την Ανάσταση. Ο Ιερός Χρυσόστομος όταν μιλάει για τον πλησίον, μιλάει για το ‘’μυστήριο του αδελφού’’ και ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος τονίζει με έμφαση πως όποιος δεν μπορεί να αγαπήσει τον πλησίον, είναι ’’βεβλαμμένος κατά νούν’’. Η πραγματική αγιοποίηση του ανθρώπου είναι ουσιαστικά μια πράξη αδελφοποίησης. Στην έννοια του πλησίον κρύβεται και η βαθύτερη σημασία της Α Γ Α Π Η Σ! Δεν αγαπάμε ‘’κατά καθήκον’’. Η αγάπη είναι η αναπνοή μας, ο φυσικός τρόπος της υπάρξεώς μας, είναι η αγαπητική δύναμη της ψυχής. Η αγάπη προέρχεται από τον Θεό,’’ ότι ο Θεός αγάπη εστίν’’[Α΄Ιωάν.4,8].Ο Θεός δεν έχει όρια, γι’ αυτό και η αγάπη είναι άπειρη και δεν γνωρίζει μέτρο. Η αγάπη είναι εκπλήρωση όλου του νόμου[Άγιος Διάδοχος Φωτικής].
‘’όταν έλθη ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού…’’[Ματθ.25,31-46]
Ο Χριστός αναφέρεται στα έσχατα, στα τέλη του κόσμου και της ιστορίας. Στη μεγάλη και επιφανή ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας Του επάνω στο πρόσωπο της γής. Ο Χριστός θα έλθει και πάλι, ως Κριτής όλων μας. Στην Αποκάλυψη του Ιερού Ευαγγελιστή Ιωάννη ο αδικούμενος στρέφεται προς τον Θεό και ερωτά: ’’Έως πότε ο Δεσπότης, ο άγιος και αληθινός, ου κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών, εκ των κατοικούντων επί της γής;
Η ημέρα της Κρίσεως δεν θα έλθει, όχι μόνο διότι το ποθεί η ανθρώπινη ψυχή, αλλά διότι το ζητά και η δικαιοσύνη του Θεού. Ο Θεός ‘’έστησεν ημέραν, εν ή μέλλει κρίνειν την οικουμένην εν δικαιοσύνη’’[Πράξ.17,31]
‘’Και έδωκεν η θάλασσα τους νεκρούς τους εν αυτή και ο θάνατος και ο Άδης έδωκαν τους νεκρούς τους εν αυτή και εκρίθηκαν έκαστος κατά τα έργα αυτών.’’[Αποκ.20,13]
Ο Υιός του ανθρώπου θα έλθει οπωσδήποτε ‘’εν τη δόξη αυτού’’ για να κρίνει όλους μας. Ολόκληρο τον κόσμο. Το χρέος των ανθρώπων, όλων μας δηλαδή ,δεν είναι άλλο από την ακλόνητη πίστη στη θεμελιώδη αυτή αλήθεια του Ευαγγελίου, αλλά και η σταθερή μας ελπίδα ότι από τον Κύριο θα ακούσουμε ‘’Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου’’. Αφού στην ζωή μας εκπληρώσαμε το νόμο της αγάπης στο πρόσωπο των ελαχίστων αδελφών του Χριστού.
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ι. Μ. Ηλείας
