‘’Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου’’
Είπε ο Κύριος την παραβολήν ταύτην. Άνθρωπος τις είχε δύο υιούς. Και είπεν ο νεώτερος αυτών τώ πατρί, πάτερ δός μοι το επιβάλον μέρος της ουσίας. και διείλεν αυτοίς τον βίον. Και μετ’ ου πολλάς ημέρας συναγαγών άπαντα ο νεώτερος υιός απεδήμησεν εις χώραν μακράν, και εκεί διεσκόρπισε την ουσίαν αυτού ζών ασώτως… Και αναστάς ήλθε προς τον πατέρα αυτού, έτι δε αυτού μακράν απέχοντος είδεν αυτόν ο πατήρ αυτού και εσπλαγχνίσθη, και δραμών επέπεσεν επι τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν. Είπε δε αυτώ ο υιός. Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον σου, και ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σοι… Είπε δε ο πατήρ… εξενέγκατε την στολήν την πρώτην…και δότε δακτύλιον… και υποδήματα… και ενέγκαντες τον μόσχον τον σιτευτόν θύσατε…
Η Ευαγγελική παραβολή του Ασώτου αποτελεί το ε ξ ο χ ό τ ε ρ ο θεολογικό δοκίμιο του τρόπου ‘’υιοθεσίας’’ των ανθρώπων από τον Θεό, το ’’ευαγγέλιο του ευαγγελίου’’.
Ένας άνθρωπος είχε δύο υιούς. Ο νεώτερος παραβιάζει τα θέσμια, αμφισβητεί την εξουσία του πατέρα του και αρνείται ουσιαστικά και την ίδια του την ύπαρξη. Ζητά τη χρήση του μεριδίου του,που του αναλογεί από την περιουσία, σαν ο πατέρας του, να ήταν ν ε κ ρ ό ς.
Αλλά το κομμάτι αυτό αποκομμένο από το σύνολο της αλήθειας της ζωής του πατέρα, δεν μπορεί να ζήσει, δεν μπορεί να καρποφορήσει. Το κομμάτι αυτό, όταν ο υιός [ο άνθρωπος] το παίρνει αυθαίρετα, δυναστικά, όπως και όταν θέλει, δεν οδηγεί στην καρποφορία δηλ. στην ζωή, αλλά στην καταστροφή και εν συνεχεία στην απόγνωση!
Η αστοχία του νεώτερου υιού είναι ότι όντας ανώριμος, καθύβρισε τη σχέση του παιδιού προς τον πατέρα. Γι’ αυτό, χωρίς να το συνειδητοποιεί, οδηγεί τον εαυτόν του σε καταστροφή! Ο πατέρας όμως δεν ενίσταται ούτε απορρίπτει το αίτημα του παιδιού του. Αντίθετα, του δίνει το επιβάλλον μέρος της περιουσίας, που ζητά. Η α γ ά π η του πατέρα, πάει πιο μακριά απ’ ότι μπορεί να πάει η α ν τ α ρ σ ί α του παιδιού του!
Ο πατέρας δεν κρατά δια της βίας το παιδί του, κοντά του, αλλά του δίνει την δυνατότητα να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, ώστε το ίδιο το παιδί του, από μόνο του να έλθει προς αυτόν.
Και ο άσωτος φεύγει. Πηγαίνει να ζήσει σε μια χώρα ξένη, όπου τα πάντα , όλα όσα είχε πάρει από τον πατέρα, ‘’ξ ο δ ε ύ ο ν τ α ι’’, χωρίς να ‘’α ν α ν ε ώ ν ο ν τ α ι’’.
Μετά από λίγο ο άσωτος μένει μόνος. Οι φίλοι φεύγουν. Δεν υπάρχουν πλέον πλούτη. Έρχεται η έκπτωση και η εξαθλίωση. Βόσκει χοίρους. Επιβιώνει, τρώγοντας από την τροφή των χοίρων και περιπίπτει από μέρα σε μέρα σε μια κατάσταση αθλιότητας. Στη μακρινή χώρα η δοκιμασία του νεώτερου υιού είναι διαρκής και μεγαλη. Όμως η δοκιμασία ανασταίνει από μέσα του ‘’το ανέπαφο’’. Την αγαθή μνήμη του πατέρα! Στον πατέρα θα βρει τροφή, ζωή, ανάσταση! Ο άσωτος υιός μετανοεί, έρχεται στον εαυτόν του και η μετάνοια του είναι η αφετηρία, για να οδηγηθεί από την απελπισία στη σωτηρία του. Και ο άσωτος παίρνει το δρόμο της ε π ι σ τ ρ ο φ ή ς .Και ο πατέρας ‘’δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν’’. Η αποδοχή του υιού από τον πατέρα, αποδεικνύεται π λ ή ρ η ς και α π ρ ο ϋ π ό θ ε τ η!
Η πρώτη λέξη της ομολογίας του υιού δεν είναι ‘’συγχώρα με’’, αλλά ‘’πατέρα’’!
Είναι το όνομα του πατέρα του, που ανεβαίνει από τα βάθη της καρδιάς του, από τα βάθη του είναι του και του δίνει το θάρρος να ελπίζει.
Νίκησε η πατρική αγάπη την απώλεια! Και άναψε τούτη η χαρά, το πανηγύρι, που ενδύεται και πάλι ο υιός τη στολή την πρώτη, και φορά το δακτυλίδι της υιοθεσίας, και θύεται ο μόσχος ο σιτευτός. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόση σχέση έχουμε εμείς οι άνθρωποι, ο καθένας ξεχωριστά με τον πατέρα και τον νεώτερο υιό. Αυτό όμως που γνωρίζουμε είναι ότι μπορούμε να γυρίζουμε στον Πατέρα μας, όσο μακριά και αν πήγαμε. Γιατί ο Πατέρας μας είναι η Ιερή μας Πατρίδα, είναι η ζωή μας, η επικύρωση της αξιοπρέπειας μας, η επανεύρεση του αγαθού εαυτού μας!
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας
