Ο Θεός, αφού εδημιούργησε το σύμπαν, το εμπιστεύτηκε στα χέρια του ανθρώπου, μαζί με την εξουσία να κατοικήσει τη γή και να την υποτάξει. Ο άνθρωπος είναι ο κύριος της γής ,είναι παρουσία του Θεού πάνω στη γή [Γεν.1,28]
Η προσπάθεια ερμηνείας του κόσμου οδήγησε στο χωρισμό σε :
Κ α λ ό και κ α κ ό,
Α ν ώ τ ε ρ ο και κ α τ ώ τ ε ρ ο,
Α ρ σ ε ν ι κ ό και θ η λ υ κ ό.
Το αρσενικό είναι το δυνατό, το κυρίαρχο, το δημιουργικό. Το θηλυκό, η γυναίκα, είναι το αδύνατο, το κατώτερο, η πηγή του κακού. Διαπιστώνεται, όμως, μια δυναμική που κατά καιρούς φέρνει τη γυναίκα από την αφάνεια στη δράση, από την περιφρόνηση στην εκτίμηση, από την πτώση στην ανόρθωση και δημιουργία. Η λειτουργία και ο ρόλος της γυναίκας πέρασαν από πολλές και αποφασιστικές αλλαγές.
Στους όρους πτώση και δημιουργία σε σχέση με την γυναίκα, διαπιστώνουμε τη διαχρονική, πολυποίκιλη και σημαντική σύνδεση τους , με τη γυναικεία παρουσία στη ζ ω ή ανά τους αιώνες. Οι αντιλήψεις, οι μειωτικές για την γυναίκα, προκάλεσαν όλους εκείνους τους νόμους με τους οποίους περιμάζεψαν την ελευθερία της και την υπόταξαν στην εξουσία του άνδρα.
Όσο και αν ηθέλησαν, όμως, κατά το μεγαλύτερο διάστημα της ανθρώπινης ιστορίας, με διάφορα προσχήματα να τοποθετήσουν οδοφράγματα στη δημιουργική παρουσία της δεν το πέτυχαν. Γιατί υπήρχε πάντα στη γυναίκα η εμπιστοσύνη στον εαυτόν της που στηριζόταν στην α υ τ ο ε κ τ ί μ η σ η και α υ τ ο π ε π ο ί θ η σ η της.
Αναζητούσε να ελευθερωθεί από την καταπίεση και να συνειδητοποιήσει το δικό της όραμα και τις δικές της δυνατότητες για να το πραγματοποιήσει.
Εάν στραφούμε στη Βιβλική Αποκάλυψη, θα δούμε ότι το ’’φίδι’’ εξαπάτησε την Εύα [την γυναίκα] και την οδήγησε στην παρακοή. Η γυναίκα είδε ότι οι καρποί του δέντρου ήταν εύγεστοι, ελκυστικοί και ξεσήκωναν την επιθυμία για την απόκτηση περισσότερης γνώσης. Πήρε από τους καρπούς, έφαγε και έδωσε και στον άνδρα της που ήταν μαζί της και έφαγε και αυτός. Έτσι προκλήθηκε η πτώση, από την παρακοή στο θέλημα του Θεού!
Ένα νέο στοιχείο εισέρχεται στις σχέσεις όλων: η διάσπαση. Διασπάστηκε η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, ακολούθησε η διάσπαση μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας και η διάσπαση με ολόκληρη τη Δημιουργία.
Έτσι η προπτωτική ανδρόγυνη ενότητα γίνονται τα δύο φύλα, ο άνδρας και η γυναίκα.
Η προπτωτική ισοτιμία της γυναίκας με τον άνδρα καταστράφηκε με το προπατορικό αμάρτημα. Στην μεταπτωτική πραγματικότητα η γυναίκα υποτάχτηκε στον άνδρα.
Αυτή η αντίληψη σημάδεψε όλο τον παλαιό κόσμο!
Η νέα Εύα, η Π α ν α γ ί α ,δέχτηκε να την διαπεράσουν οι ακτίνες του Αγίου Πνεύματος και με τον Άγιο Τόκο Της που είναι ο Υιός του Θεού, να αποκαταστήσει τη θεία κοινωνία στον άνθρωπο. Από τη στιγμή που η Παναγία, η Παρθένος Μαρία, αποδέχτηκε το θέλημα του Θεού και πρόσφερε τον Εαυτόν Της [Ιδού η δούλη Κυρίου],για την εκπλήρωση του [Λουκ.α 38],αρχίζει καινούργια περίοδος για την ιστορία της γυναίκας.
Ήταν δυνατόν ν’ αφήσει τη γυναίκα εκτός της αγάπης του ο Ιησούς Χριστός, ο Θεός της αγάπης; Ο άνθρωπος βρήκε το δρόμο της πνευματικής του αναδημιουργίας, που του άνοιξε η Παναγία Μητέρα του Χριστού, Μητέρα πλέον όλων των ανθρώπων[ανδρών και γυναικών]
Και στη Μαρία, τη Γυναίκα, την Παρθένο, τη Μητέρα, στην απόκριση και ανταπόκριση της στο Θεό, βρίσκεται η ζωντανή και προσωπική αρχή της Εκκλησίας. Η ανταπόκριση αυτή είναι τέλεια υπακοή με αγάπη. Η υπακοή μόνη της δεν είναι αρετή, είναι τυφλή υποταγή.
Όταν η Παρθένος Μαρία άκουσε από τον Άγγελο την κλίση του Θεού, την αποδέχτηκε, ό χ ι τυφλά, γιατί ρώτησε «πως έσται μοι τούτο;» Αλλά με όλη την απλότητα, την καθαρότητα και την χαρμονή της αγάπης.
Στο φυσικό κόσμο ο φορέας αυτής της υπάκουης αγάπης, της αγάπης ως ανταπόκρισης είναι η γ υ ν α ί κ α .
Για να ανταποκριθεί στην αγάπη του άνδρα της, η γυναίκα, ο άνδρας της οφείλει να της απευθύνει μ ό ν ο λόγια αγάπης!
Οι άνδρες[σύζυγοι, σύντροφοι]ένα σημαντικό πράγμα που πρέπει να κάνουν, είναι να διαβάσουν το υπόμνημα ει την προς Εφεσίους επιστολήν, του Μεγάλου Ιερού Πατέρα της Εκκλησίας μας, του Α γ ί ου Ι ω ά ν ν ο υ του Χ ρ υ σ ο σ τ ό μ ο υ’.
‘’Λόγια αγάπης να της λές. Εγώ από όλα ,τη δική σου αγάπη προτιμώ και τίποτε δεν μου είναι τόσο βασανιστικό ή δυσάρεστο, όσο να βρεθώ κάποτε σε διάσταση μαζί σου. Και αν χρειαστεί να τα χάσω όλα, κι αν γίνω φτωχότερος από τον Ίρο, και αν στους έσχατους βρεθώ κινδύνους, οτιδήποτε κι αν πάθω, όλα μου είναι ανεκτά και υποφερτά, όσο εσύ μου είσαι καλά. Δεν είμαστε δύο σώματα μετά το γάμο, αλλά γίναμε ένα, δεν έχουμε δύο περιουσίες, αλλά μία… Όλα δικά σου είναι κι εγώ δικός σου είμαι κορίτσι μου.
Να την προτιμάς από όλους για όλα, για την ομορφιά, για την σοφία της και να την εγκωμιάζεις. Να κάνεις φανερό ότι σ’ αρέσει η συντροφιά της και ότι προτιμάς να μένεις στο σπίτι για να είσαι μαζί της, από το να βγαίνεις στην αγορά.’’
[Λόγια ιερά, διαχρονικά και πολύ επίκαιρα, του Αγίου Ιωαν. του Χρυσοστόμου].
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας
