Ο πλούσιος… και ο πτωχός Λάζαρος.
Ο πλούσιος και ο πτωχός σε αυτή την ζωή.
Ο θάνατος των δύο πρωταγωνιστών της παραβολής του Χριστού.
Η αντιστροφή της καταστάσεως τους στην μετά θάνατον ζωή.
Η γνωριμία μας με τον πλούσιο της παραβολής δεν γίνεται μέσω του ονόματος του, αλλά με την περιγραφή ότι ‘’ενεδιδύσκετο πορφύραν και βύσσον ευφραινόμενος καθ’ ημέραν λαμπρώς’’, δηλαδή ότι ‘’φορούσε πορφύρα και βύσσο’’, πολυτελή ενδύματα και διασκέδαζε καθημερινά. Μη προσδίδοντας ο Χριστός όνομα στον πλούσιο ,του αφαιρεί την πραγματική ύπαρξη του προσώπου σε σχέση με τον Θεό και τον συνάνθρωπο και η ύπαρξη περιορίζεται μόνο στα πολυτελή ενδύματα και στην καθημερινή διασκέδαση. Γι’ αυτό ο πλούσιος ,για το περιβάλλον του είχε αξία ό χ ι ως πρόσωπο, αλλά ως π λ ο ύ σ ι ο ς.
Το αμάρτημα του πλουσίου δεν ήταν ο πλούτος του, αλλά η αναγνώριση της ταυτότητας του μ ό ν ο από την καθημερινή διασκέδαση χωρίς άλλη προοπτική. Σκοπός της ζωής του ήταν η υλιστική απόλαυση: ’’ας φάμε, ας πιούμε, ας διασκεδάσουμε, διότι αύριο θα πεθάνουμε’’.
Σε αντίθεση με την αιώνια ανωνυμία του πλουσίου, ο πτωχός έχει ό ν ο μ α: Λ ά ζ α ρ ο ς, το οποίο έχει και συμβολική σημασία. Λάζαρος σημαίνει: ’’ο Θεός είναι βοηθός’’.
Ο πτωχός Λάζαρος δεν πέρασε απαρατήρητος στα ‘’μάτια’ ’του Θεού και Άγγελοι τον μετέφεραν στους κόλπους του Αβραάμ.
Αυτό που ουσιαστικά έστειλε τον πλούσιο στον Άδη, δεν είναι κυρίως ο, τ ι έ κ α ν ε, αλλά ό, τ ι δ ε ν έ κ α ν ε. Η αδυναμία του να προσέξει τον άλλον, τον συνάνθρωπο. Στο διάστημα της επίγειας ζωής του δεν καταδιώκει τον πτωχό. ΌΧΙ, απλώς τον αγνοεί.
Αδιαφορεί.
Όταν όμως ο πλούσιος ζητά από τον Αβραάμ να στείλει τον Λάζαρο να δροσίσει την γλώσσα του με λίγο νεράκι, ο Αβραάμ του λέγει ότι μεταξύ τους υπάρχει αδιαπέραστο χάσμα. Το αίτημα του πλουσίου να ληφθεί μέριμνα για τα αδέλφια του στη γη, που ζουν με τον ίδιο τρόπο, έτσι ώστε να αλλάξουν και να μην πάνε και εκείνοι στον τόπο της βασάνου, αντιμετωπίζεται από τον Αβραάμ ως εξής: ’’Έχουσι Μωσέα και τους Προφήτας, ακουσάτωσαν αυτών’’. Αφού αυτοί όμως δεν δέχτηκαν τον λόγο του Χριστού και δεν πίστεψαν, πως είναι δυνατόν να μετανοήσουν;
Ο λόγος του Χριστού είναι επίκαιρος και διαχρονικός. Δυστυχώς η αναγνώριση πολλών ανθρώπων γίνεται από την οικονομική τους κατάσταση και την υψηλή κοινωνική ,πολιτική και επαγγελματική τους θέση.
Ο Ιερός Χρυσόστομος παρατηρεί ότι: ’’Η παραβολή αυτή μας παρέχει φάρμακα σωτηρίας, διότι σωφρονίζει εκείνους που πλουτίζουν, τους δε πτωχούς παρηγορεί.
Αυτή την παραβολή να την γράψετε και οι πλούσιοι και οι πτωχοί. Οι πλούσιοι στον τοίχο της οικίας σας και οι πτωχοί στον τοίχο της διάνοιας σας’’
Το ένδυμα και η τροφή, δύο φυσιολογικές ανάγκες, έχουν πλήρως διαστραφεί. Έχουν γίνει πάθη αποκρουστικά που αιχμαλωτίζουν την ψυχή του ανθρώπου.
Ο πλούσιος με ενδύματα πολυτελή και ακριβά, καμωμένα από βύσσο των Ινδιών και βαμμένα με πορφύρα της Φοινίκης ειδωλοποίησε το σώμα του, κόμπαζε στολισμένος, επιδειχνόταν προκλητικά, αυτοθαυμαζόταν και επεδίωκε να τον θαυμάζουν και οι άλλοι. Ήταν δε και κοιλιόδουλος. Λάτρευε την κοιλιά του .Ανήκε στην κατηγορία εκείνων, ’’ων ο Θεός η κοιλία’’, όπως λέγει ο Ιερός Παύλος.
Και ο πτωχός ο Λάζαρος;
Στεκόταν παραπεταμένος στην εξώπορτα του μεγάρου του πλουσίου, ρακένδυτος και πληγιασμένος. Και προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα του τραπεζιού που πετούσαν οι υπηρέτες.
Και ο πλούσιος;
Στον λήθαργο της εγωπάθειάς του.
Αλλά και σήμερα, στην εποχή μας δεν ξοδεύονται για ενδύματα διασκεδάσεις και φαγοπότια, πολύ-πολύ περισσότερα από όσα χρειάζονται για να τραφεί εκείνος ο πληθυσμός του πλανήτη μας που πεινάει και τα παιδιά πεθαίνουν από ασιτία;
Αν για λίγα λεπτά σκεφτούμε, θα αντιληφθούμε ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι σύγχρονοι ‘’Λ ά ζ α ρ ο ι ‘’.Και στέκονται πολύ κοντά μας. Η γη μας έχει γίνει πλέον μια μεγάλη γειτονιά. Μπορούμε να τους δούμε, είναι ανάμεσα μας.
Έχουμε το ψυχικό σθένος ν’ ανοίξουμε διάπλατα τα μάτια της ψυχής μας αλλά να έχουμε και τα χέρια μας πάντα απλωμένα στον πόνο και τις ανάγκες των συνανθρώπων μας, των ελαχίστων αδελφών του Χριστού;
Δεν είναι τα πλούτη μας για τα οποία θα κατακριθούμε, αλλά η προσήλωση μας σ’ αυτά.
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας
