γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
«Η Εκκλησία είναι το μόνο Ιατρείο, μέσα στο οποίο μπορεί να θεραπευτεί, να καλλιεργηθεί και να σωθεί η ψυχή του ανθρώπου!». (Άγιος Νεκτάριος).
1) Ερώτησαν κάποιον απλό Χριστιανό, γύρω στα 55-60 χρονών ηλικία, γιατί πηγαίνει κάθε Κυριακή και μάλιστα από πολύ νωρίς στην Εκκλησία κι' εκείνος πολύ απλά και φυσικά τους απάντησε: "Πάω για να ξεκουραστώ, για να συνέλθω. Να, όπως πάει κανείς στο μπάνιο για να πλυθεί και να καθαρισθεί, όπως να πούμε πάει κάποιος στον γιατρό για να γίνει καλά, έτσι κι εγώ πάω στην Εκκλησία για να ζήσω. Δεν ξέρω από θεολογίες και τέτοια και τα γράμματά μου είναι λίγα. Εκείνο, που ξέρω είναι ότι κάτι μου δίνει ο Θεός μέσα στην Εκκλησία και για αυτό πάω εκεί με λαχτάρα!
Έτσι και δεν πάω μία Κυριακή στην Εκκλησία, όλη την εβδομάδα δεν αισθάνομαι ηρεμία μέσα μου. Όταν όμως πηγαίνω, είμαι όλος αυτιά και μάτια και γίνομαι άλλος άνθρωπος. Βλέπω τις άγιες Εικόνες, ακούω τις Ιερές Ψαλμωδίες, μυρίζω Λιβάνι. Βλέπω την Αγία Τράπεζα να λάμπει με τα άγια δώρα και μέσα μου μπαίνει ένα μικρό αεράκι και με ευχαριστεί. Σαν να είναι κάψα καλοκαιριού και Δροσίζομαι!!
2) Η Θεία Λειτουργία, είναι ένας αρραβώνας με τον Χριστόν, ένας Γάμος! Μας βάζει εις την Βασιλείαν Του. Ύστερα θα βγούμε πάλι, θα πάμε στο σπίτι μας, με τα πάθη μας, με τις αμαρτίες μας, με τις μιζέριες μας. Δεν έχει σημασίαν. Θα πάμε πάλι στην Θεία Λειτουργία, θα αρπάξωμε πάλι τον Χριστόν, θα μας θεώση ξανά. Και έτσι, με συνεχή αγώνα, με συνεχή πορεία, μπροστά ο Ιερεύς, πίσω εμείς, θα φθάσωμε εις την Βασιλείαν των Ουρανών. Πηγαίνουμε εις την Θεία Λειτουργία με τον πόθο αυτόν; Εξασφαλίσαμε την Βασιλείαν των Ουρανών! (Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης).
3) Πολλοί δεν εκκλησιάζονται διότι δεν τους αρέσει το ''προσωπικό'' της Εκκλησίας: (ο Παπάς, οι Ιεροψάλτες, οι επίτροποι, αλλά και οι εκκλησιαζόμενοι...), Αδελφέ μου, στην Εκκλησία για ποιόν πηγαίνεις; Για να δεις τους ανθρώπους ή για να Προσευχηθείς στον Χριστό; Εάν ο Βασιλιάς σε καλούσε στο παλάτι του, για να σου δώσει ό,τι θέλεις, δεν θα πήγαινες, επειδή ο (υπεύθυνος) επί της διαμονής δεν ήταν καλός; Δεν έρχεσαι αγαπητέ στην Εκκλησία, για τον Παπά τον Ιεροψάλτη και τον Εκκλησιαστικό επίτροπο, αλλά για τον Χριστό, ώστε να λάβεις, ότι θα σου δώσει ο Θεός, δια του Ιερέως.
4) Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού είναι το φάρμακο που θεραπεύει κάθε ασθένεια και κάθε αδυναμία μας. Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού είναι η τροφή μας στο δρόμο προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας θωρακίζει και μας κάνει ν’ αντέχουμε και να συνεχίζουμε μαζί Του! Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού είναι Φάρμακο Αθανασίας! Κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα Του γινόμαστε μέτοχοι της Θείας Ζωής κι ο Χριστός κατοικεί μέσα μας. Κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα Του πρώτα κοινωνεί η ψυχή μας και μετά το σώμα μας. Κατά τη διδασκαλία λοιπόν των Πατέρων της Εκκλησίας μας ό,τι ενώνεται με τον Χριστό, εκείνο και σώζεται και εκτός του Χριστού δεν υπάρχει Σωτηρία!
5) Πόσο μεγάλη σημασία και αξία έχει, όταν μνημονεύονται τα ονόματα στη Θεία Λειτουργία; Μερικοί ρωτούν γιατί μνημονεύουμε τα ονόματα των κεκοιμημένων και των ζώντων στις προσευχές που κάνουμε γι' αυτούς. Ο Θεός σαν παντογνώστης που είναι, δεν ξέρει τα ονόματά τους και τις ανάγκες τους; Όμως αυτοί που μιλούν και σκέπτονται έτσι, ξεχνούν ότι την προσευχή δεν την κάνομε για ενημέρωση του Θεού. Φυσικά ο Θεός δεν έχει ανάγκη τέτοιας ενημερώσεως. Άλλη είναι η σημασία αυτής της Προσευχής! Προσευχόμεθα υπέρ των ζώντων και των μεταστάντων και τους μνημονεύουμε με τα ονόματά τους, για να δείξουμε, ότι τους αγαπάμε με όλη μας την καρδιά. Γιατί δεν είμαστε απλώς συγγενείς ή φίλοι ή γνωστοί, αλλά «αλλήλων μέλη». Μέλη της Μιάς Εκκλησίας. Του Ενός Μυστικού Σώματος του Χριστού. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μηχανική και απαθή μνημόνευση των ονομάτων και στην ολοκάρδια προσευχή. Το ένα απέχει από τον άλλο, όσο ο Ουρανός από τη Γη. Η Προσευχή πρέπει να είναι ειλικρινής εκδήλωση αγάπης. Η αγάπη είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή. Γι' αυτό ο Θεός τη δέχεται. Και γι' αυτό την περιμένει! Η αγάπη για τους ζώντες και κεκοιμημένους αδελφούς μας είναι χρέος. Το πρώτο από όλα. Κάθε λέξη στην προσευχή, κάθε λέξη που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς, έχει πολλή δύναμη: «Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη», λέγει η Αγία Γραφή. Και αν έχει τόση μεγάλη σημασία η μνημόνευση των ονομάτων ζώντων και κεκοιμημένων σε οποιαδήποτε προσευχή, πόσο μεγαλύτερη σημασία και αξία έχει, όταν μνημονεύονται τα ονόματα στην ιερότερη προσευχή, στη Θεία Λειτουργία; Στη Θεία Λειτουργία ο Ιερέας επισφραγίζει τη μνημόνευση των ονομάτων ζώντων και κεκοιμημένων με τα λόγια «Απόπλυνον, Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων Σου τω αίματί Σου τω αγίω». (Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης).
