Η εκκλησία συνεχίζει να πανηγυρίζει! Και δικαιούται να πανηγυρίζει και να δοξολογεί!
Ένα διαρκές πανηγύρι είναι οι συνεχείς αγιοκατατάξεις ευλαβών και χαριτωμένων προσώπων που έζησαν και αγίασαν στον 20ό αιώνα! Έτσι ο 21ος αιώνας αποδίδει σ’ αυτούς την πρέπουσα τιμή, το «μετάλλιο» και το «οφίκιο» της αναγνώρισης της αγιότητας τους.
Μια τιμή, βεβαίως, που κατέκτησαν οι ίδιοι, αφού κατά χάριν θεώθηκαν, γιατί αυτό εννοούμε πως αγίασαν, και πλέον καταγράφονται από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις αγιολογικές δέλτους της Ορθοδόξου Εκκλησίας!
Χαρά μεγάλη!
Χαρά πνευματική, εσωτερική και μεγαλειώδης! Άλλωστε πρόκειται για ακόμη έναν σύγχρονο θρίαμβο της άκρας ταπείνωσης και της σταυρικής αγάπης! Το εκρηκτικό «μείγμα» που μας φέρνει την Ανάσταση!
Οι νέοι άγιοι μας, Γερβάσιος (Παρασκευόπουλος) και Αθανάσιος (Χαμακιώτης) γνωστοί άγιοι κληρικοί της Εκκλησίας με μεγάλη δράση σ’ αυτήν, αλλά και την ευρύτερη κοινωνία, μεταφέρονται πλέον, τώρα και πάντα, από τα μνημόσυνα και τα τρισάγια που τους επιτελούσαμε μέχρι προχθές, στις λατρευτικές συνάξεις ως γιορτές, ως πρόσωπα άγια που συμπληρώνουν και ανανεώνουν τις σελίδες του συναξαριστή!
Μια σύναξη, λοιπόν, ένα νέο πανηγύρι, στήθηκε, ένας χορός κυκλωτικός γύρω από τους αγίους αυτούς ανθρώπους που τα έδωσαν όλα στον Θεό και στους συνανθρώπους τους, στηρίζοντάς τους ακόμη και όταν έρχονταν σε αντίθεση με ανθρώπους που κοιτούσαν με καχυποψία το έργο τους!
Άγιοι που δεν μπορούσαν να κρατήσουν τίποτε για τον εαυτό τους, προσφέροντάς τον θυσιαστικά στους άλλους.
Άνθρωποι που πόθησαν περισσότερο την αξίωση τους με την γεύση της πνευματικής ζωής. Κάτι που μοιάζει ως σοβαρή ανάληψη της ευθύνης απέναντι στην φλογερή πείνα και δίψα της ψυχή τους για τον Θεό! Εκείνην την βαθύτερη επιθυμία των ανθρώπων για την επικράτηση μέσα στις καρδιές και στις ψυχές του, της θεϊκής καταλλαγής και του θείου έρωτα!
Μια προσπάθεια που μόνον κατά χάριν μπορεί να οδηγήσει σε ήρεμο λιμάνι και αγκάλες Πατρικές.
Πρόκειται για ευλογημένες ψυχές στις οποίες ο Θεός αφήνει σ’ αυτές το δικό του στίγμα και αποτύπωμά με την ευωδία την οποία κατακλύζει πολλές φορές τα άγια λείψανά τους! Ή ακόμη και το οσιακό τους σώμα εν ζωή!
Μέσω των νέων αγίων ζούμε, επίσης, μιαν άλλη ξεχωριστή και ιδιαίτερη χαρά. Την «ευκαιρία» και την «δυνατότητα» της ανθρωπότητας και του κόσμου να προσφέρει στον ουρανό άγια πρόσωπα ως φρέσκα πρόσφορα!
Προσφορές, λοιπόν και πρόσφορα προς τον ουρανό για να συνεχίζεται εσαεί η άκτιστη Θεία Λειτουργία με την διαρκή παροχή εκ μέρους μας των ανάλογων ζώντων υλικών ως δική μας υποχρέωση και συμμετοχή! Με την θεϊκή ανάφλεξη και πυρπόληση των αγίων μας μοιάζει να συνεχίζει να φέγγει και για μας το ουράνιο καντήλι και μάλιστα ως ήλιος φωτεινός!
Και σίγουρα οι νέοι άγιοι μοιάζουν να ανανεώνουν και την διαρκή παρουσία του Χριστού στον κόσμο, στην γη.
Αγιοκατατάξεις δύο νέων αγίων οι οποίοι γεννήθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα και κοιμήθηκαν την δεκαετία του ’60 του 20ού! Άγιοι οι οποίοι έζησαν όλη τραγικότητα της εποχής τους, και μάλιστα όχι απόντες με τον κακώς εννοούμενο αναχωρητισμό, αλλά μέσα ακριβώς στον ανθρώπινο πόνο με πολλές και ποικίλες παρεμβάσεις. Ακόμη και όταν η λοιπή κοινωνία αρνιόταν να αφουγκραστεί τον διάχυτο πόνο των ανθρώπων.
Η μέχρι προχθές μη επίσημος ανακήρυξη της αγιοσύνη τους δεν τους στέρησε, σίγουρα, τα ουράνια και αιώνια δώρα και αγαθά που αξιώθηκαν με τον άγιο βίο και την πολιτεία τους. Για τους ουρανούς δεν ήταν άγιοι εν αναμονή, όπως ήταν για μας, αλλά μόνον άγιοι.
Όπως, βεβαίως, και για πολλούς ανθρώπους που τους γνώρισαν καλά και ήξεραν τι φωτιά χάριτος κατοικούσε μέσα τους! Αυτό που τους έκανε καθημερινά ολοκαύτωμα για τον Θεό και τον άνθρωπο.
Φωτιές και δροσιές συνάμα που μετέδιδαν ποικιλοτρόπως την θεϊκή τους φλόγα και τον δροσισμό τους στους λοιπούς ανθρώπους, δημιουργώντας έτσι πνευματικούς πυρήνες μέσα στην Εκκλησία -την κτιστή και την άκτιστη!
Οι πνοές αυτές των αγίων ως αύρες λεπτές ανάπαυαν ένα πλήθος ταλαιπωρημένων ανθρώπων μέσα στις διάφορες διαστάσεις της ανθρώπινης ζωής. Από τα πιο απλά πράγματα, δηλαδή το φαΐ που τους έδιναν στερούμενοι πολλές φορές οι ίδιοι το δικό τους και μάλιστα μέσα σε ποικίλες αντιξοότητες (μικρασιατική τραγωδία, γερμανική κατοχή, εμφύλιος), μέχρι την γνήσια ορθόδοξη αγιοπνευματική καθοδήγηση.
pemptousia.gr
