Στο μέτωπο, σε όλη τη γραμμή, από τη γαλανή θάλασσα του Ιονίου μέχρι ψηλά τις παγωμένες Πρέσπες, ο Ελληνικός στρατός άρχισε να βλέπει παντού το ίδιο όραμα. Έβλεπε τις νύχτες μια γυναικεία μορφή να βαδίζει ψηλόλιγνη, αλαφροπάτητη, με την καλύπτρα Της αναριγμένη από το κεφάλι Της στους ώμους. Την αναγνώριζε, Την ήξερε από παλιά. Του Την είχαν τραγουδήσει όταν ήταν μωρό και ονειρευόταν στην κούνια. Ήταν η μάνα, η μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα. Η λαβωμένη της Τήνου, η Υπέρμαχος Στρατηγός!
…Το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα και ο βοριάς σφύριζε μανιασμένα. Οι Έλληνες αγωνίζονταν. Μέσα σε αυτή τη χιονοθύελλα, ένας στρατός προχωρούσε αποφασιστικά! Σκαρφάλωνε σε απότομες πλαγιές! Κατέβαινε γκρεμούς! Βάδιζε ασταμάτητα και κουβαλούσε στη ράχη του μεγάλο φορτίο. Ένα μικρό φαρμακείο, μια στρατιωτική κουβέρτα, ένα ζευγάρι κάλτσες, μια φανέλα, αλλά και το όπλο του με την ξιφολόγχη και τα φυσίγγια.
Παρόλο το βάρος, το χιόνι και τις λάσπες συνέχιζε η δύσκολη πορεία του και μόνο σαν έβρισκε κάποιο χάλασμα ή κανέναν προφυλαγμένο βράχο, σταματούσε λίγο για να ξεκουραστεί.
Μέσα σε αυτές τις φοβερές συνθήκες, τα παλληκάρια στον πόλεμο του '40 έγραψαν αθάνατες σελίδες ηρωισμού και θάρρους, αλλά και θυσίας πάνω στα βορειοηπειρωτικά βουνά! Αυτοί οι ήρωες σκαρφάλωσαν στις κορυφές του Ιβάν, της Μοράβας κι ήταν η νίκη τους θρίαμβος! Πολεμούσαν με τις σιδηρόφραχτες στρατιές του εχθρού και νικούσαν. Μαζί με τον ένδοξο Ελληνικό στρατό ήταν και κάποιος σεμνός Λευίτης, ο πατέρας Αλέξιος. Ο ευσεβής ιερέας τριγυρνούσε ανάμεσα στους στρατιώτες πάντα ακούραστος! Σαν αληθινός πατέρας προσπαθούσε συνεχώς να τους συμπαραστέκεται, να τους ενισχύει, να διατηρεί στις ψυχές τους άσβεστη τη φλόγα της πίστης στο Θεό και της αγάπης στην πατρίδα.
Παντού ο πατέρας Αλέξιος, ακόμα και στην πρώτη γραμμή! Εκεί που οι ανδρείοι πολεμιστές ρίχνονταν στη μάχη με την ξιφολόγχη στα χέρια.
Εκεί, έτσι κι εκείνο το πρωί ξεκίνησε ο πατέρας Αλέξιος να συναντήσει τον λόχο που είχε στρατοπεδεύσει ψηλά, σε μια απόμερη πλαγιά. Σε λίγες μέρες ετοιμαζόταν για τη μεγάλη του επίθεση. Το χιόνι έπεφτε πυκνό και σε δυο βήματα απόσταση δεν μπορούσες να διακρίνεις άνθρωπο.
"Πού πας Παππούλη μου;" του φώναξε ο Συνταγματάρχης, "Θα χαθείς μέσα στα χιόνια!"
"Έχω παιδί μου την Παναγιά μας μαζί μου." του απάντησε. Και έβγαλε από το αμπέχονο την Εικόνα της Παναγίας. "Αύριο τα παιδιά θα ριχτούν στη μάχη. Πρέπει να τα ενισχύσω, με τη χάρη του Θεού, με τη χάρη της Παναγίας. Ο Θεός μαζί σου!"
Ο ιερέας βάδιζε ώρες μέσα στα χιονοσκέπαστα δύσβατα μονοπάτια. Τέλος, έφτασε εκεί ψηλά που στρατοπέδευε ο λόχος.
Τα αντίσκηνα ήσαν κρυμμένα κάτω από τα χιονισμένα δέντρα. Σήμανε σωστός συναγερμός σαν τον αντίκρισαν οι στρατιώτες. Έτρεξαν, τον σήκωσαν στα χέρια και τον έφεραν στη σκηνή του λοχαγού.
"Πάτερ μου!", φώναξε κατάπληκτος ο λοχαγός. "Πώς έφτασες ως εδώ επάνω;"
"Μην ανησυχείς παιδί μου", απάντησε ήρεμα ο πατέρας Αλέξιος. " Η Παναγιά μας με προστάτεψε."
Ο αξιωματικός θαύμασε την πίστη του σεβάσμιου ιερέα. Πολλές φορές στο σύνταγμα μιλούσαν για την πίστη του και για τα θαύματα που ζούσαν κοντά του.
Λίγο αργότερα, συγκεντρώνεται όλος ο λόχος. Τους μιλάει με αγάπη και ενδυναμώνει το πατριωτικό τους αίσθημα.
"Σε σας έλαχε η μεγάλη τιμή! Να υπερασπίζετε σήμερα τα ιερά και τα όσια της πατρίδας μας!" τους προετοιμάζει ακόμα και για την αυριανή Θεία Λειτουργία και για τη Θεία Κοινωνία. Τα παλληκάρια αποθέτουν στα πόδια του Εσταυρωμένου ό,τι βάραινε τη νεανική τους ψυχή. Την άλλη μέρα, πρωί - πρωί, ετοιμάζονται για το Ιερό Μυστήριο.
"Να πάμε στο ξέφωτο" λέγει στο λοχαγό ο πατέρας Αλέξιος. "Εκεί θα είμαστε ασφαλείς."
Ο αξιωματικός τρόμαξε. "Όχι πάτερ μου! όχι πάτερ μου, θα γίνουμε στόχος στα αεροπλάνα! Είναι πολύ επικίνδυνο! Να μείνουμε εδώ. Ανάμεσα στα αντίσκηνα!"
Όμως παράξενο… ο πατέρας Αλέξιος δεν υποχώρησε…
Άρχισε η Θεία Λειτουργία. Πλησίαζε να τελειώσει. Λίγο πριν τα παλληκάρια προσέλθουν στο Ιερό Ποτήριο της ζωής, φάνηκε στον ορίζοντα ένα σμήνος από εχθρικά αεροπλάνα.
"Θεέ μου! Παναγιά μου!" Προσευχήθηκε σιωπηλά ο ιερέας. "Πρόλαβε το κακό! Μην πάρω στο λαιμό μου τόσα παλληκάρια!"
Τα αεροπλάνα έφτασαν και άρχισαν μανιακά να βομβαρδίζουν τα αντίσκηνα… Στο ξέφωτο απλώθηκε ένα λευκό σύννεφο που σκέπασε τα πάντα! Τις στιγμές αγωνίας διαδέχτηκαν στιγμές χαράς. Ένας λόχος ολόκληρος προσευχόταν γονατιστός επάνω στο χιόνι! Τώρα ευχαριστούσε για την ανέλπιστη σωτηρία του! Ευχαριστούσε την Υπεραγία Θεοτόκο, η Οποία με την Αγία Σκέπη Της τους προστάτευσε από τα εχθρικά πυρά! Ακόμα ευχαριστούσε θερμά τον Πλάστη και Πατέρα του για τον Άγιο αυτό Λευίτη που του είχε στείλει σαν Θείο δώρο, για να του συμπαρασταθεί στις δύσκολες αυτές στιγμές του πολέμου.
Όταν απομακρύνθηκαν τα αεροπλάνα, η Θεία Λειτουργία συνεχίστηκε. Με απέραντη ευγνωμοσύνη στο Θεό, πλησιάζουν τα ηρωικά παλληκάρια και κοινωνούν. Σε λίγο, θα χυθούν σαν λιοντάρια στον εχθρό και θα θριαμβεύσουν ακόμα μια φορά!
Μαρία Δημητρακοπούλου
δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας
