γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
Φθάσαμε αισίως, αγαπητοί μας φίλοι και Χριστιανοί, στην ΣΤ΄ εβδομάδα των Νηστειών η οποία αποτελεί την τελευταία εβδομάδα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, μιας περιόδου που θεωρείται τύπος ολόκληρης της ζωής κάθε Ορθόδοξου Χριστιανού. Διότι κατά την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή καλούμαστε να ζήσουμε την πιο έντονη προσευχή, την πιο συνετή νηστεία, την πιο βαθιά μετάνοια, την μεγαλύτερη αγάπη και την ελεημοσύνη. Αυτά θα πρέπει να προσδιορίζουν και την κάθε ημέρα της ζωής μας, εάν θέλουμε να λεγόμαστε μαθητές και μέλη της Εκκλησίας του Χριστού. Διότι ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι το πιο ουσιώδες για τον άνθρωπο είναι η στροφή προς τον Θεό και η κοινωνία μαζί Του! Αυτή την τελευταία εβδομάδα η Εκκλησία μας χτυπάει για μία ακόμη φορά το καμπανάκι της σωτηρίας μας. Μας καλεί έστω και τώρα, έστω και την τελευταία στιγμή να μετανοήσουμε. Να μην πούμε ότι τώρα πια πέρασε ο καιρός, ότι δεν προλαβαίνουμε...
Έτσι λοιπόν η έκτη και τελευταία εβδομάδα της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής ονομάζεται “Εβδομάδα των Βαϊων” αλλά και βουβή εβδομάδα... Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων, η Θεία λατρεία της Εκκλησίας, μας ωθεί ν’ ακολουθήσουμε τον Χριστό καθώς πρώτος αναγγέλει το θάνατο του φίλου Του Λαζάρου και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ. Στο κέντρο της προσοχής είναι ο Λάζαρος η αρρώστεια, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού σ’ όλα αυτά. Η τελευταία εβδομάδα δηλαδή περνάει με πνευματική περισυλλογή πάνω στην ερχόμενη συνάντηση του Ιησού Χριστού με το θάνατο πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στο θάνατο του ίδιου του Χριστού. Πλησιάζει ήδη “η ώρα του Χριστού” για την οποία τόσο συχνά μιλούσε και προς αυτήν προσανατολιζόταν όλη η επίγεια διακονία Του!
Η Aνάσταση του Λαζάρου είναι η προεικόνιση της Ανάστασης του Χριστού και έγινε επίσης για να βεβαιωθούμε όλοι για “Την Κοινήν Ανάστασιν”. Είναι όντως κάτι το συναρπαστικό να εορτάζουμε κάθε ημέρα για μία ολόκληρη εβδομάδα αυτή τη συνάντηση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, που αργά αργά πλησιάζει, να γινόμαστε μέρος της, να νιώθουμε με όλο το είναι μας, αυτό που υπονοεί ο Ιωάννης με τα λόγια του: ”Ιησούς ως είδεν αυτήν κλαίουσαν και τους συνελθόντας… ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν… και εδάκρυσεν” (Ιωάν. 11, 33-35). Μέσα στη λειτουργική ορολογία, το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαϊων είναι η ”έναρξη του Σταυρού”.
Παρά ταύτα όμως ο ευσεβής λαός μας, από άγνοια ίσως αποκαλεί την εβδομάδα αυτή που ήδη διανύουμε «κουφή» η «βουβή», με μοναδική δικαιολογία ότι την Εβδομάδα αυτή δεν τελούνται συχνές Ιερές Ακολουθίες και ως εκ τούτου δεν σημαίνει ούτε η καμπάνα οπότε ούτε λέμε (Ακολουθία) ούτε ακούμε (Καμπάνα) αυτήν την Εβδομάδα. Όμως η πραγματικότητα είναι άλλη αγαπητοί μας φίλοι και Χριστιανοί μας. Φθάνει μόνον μια ματιά να ρίξει κανείς στα Λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας μας, για να μας πείσει ότι, όχι «βουβή» και «κουφή», δεν είναι αυτή η Εβδομάδα, αλλά αντίθετα όπως είδαμε και πιο πάνω είναι πλήρης μηνυμάτων και Θεολογικών εννοιών γύρω από το Μυστήριο του θανάτου. Παλαιότερα αυτό καλλιεργούταν και από τους ίδιους τους Ιερείς μας, σαν μια δικαιολογημένη ίσως… προσπάθεια για λίγη ξεκούραση λίγο πριν τον μεγάλο κόπο της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος.
Το Τυπικό της Αγίας Εκκλησίας μας, υπαγορεύει και αυτήν την Εβδομάδα τις κάτωθι Ιερές Ακολουθίες που τελούνται καθ’ όλη την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Δηλαδή: (Μεσονυκτικό, Όρθρο, Ώρες και Εσπερινό το πρωί, το Μεγάλο Απόδειπνο το απόγευμα, την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία την Τετάρτη και την Παρασκευή καθώς και το Μικρό Απόδειπνο με τον κανόνα του Αγίου Λαζάρου την Παρασκευή το απόγευμα). Η μοναδική Ακολουθία βεβαίως πλέον που απουσιάζει είναι η Ακολουθία των Χαιρετισμών της Παναγίας, η οποία αποτελεί και την μοναδική χαρμόσυνη νότα στην πένθιμη περίοδο που διανύουμε. Το ότι δεν τελείται η χαρμόσυνη Ακολουθία των Χαιρετισμών την Εβδομάδα αυτή οδήγησε στην παρεξήγηση αυτή μάλλον.
Η τελευταία λοιπόν αυτή εβδομάδα της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής (αφού από την Κυριακή ξεκινά η Μεγάλη Εβδομάδα με την δική της αυστηρή νηστεία πλέον όπου δεν καταλύουμε Έλαιον και Οίνον όλες τις ημέρες, μέχρι και το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου), είναι η τελική αποκάλυψη του νοήματος της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής που είναι η μετάνοια, η νηστεία από την αμαρτία, η χαρμολύπη και η επαναβίωση του λατρευτικού στοιχείου της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Ας φροντίσουμε λοιπόν αγαπητοί μας φίλοι και Χριστιανοί μας, να μην χάσουμε τα όσα έχει να μας προσφέρει και αυτήν την Εβδομάδα η Αγία Εκκλησία μας ξεφεύγοντας έτσι από επιπόλαιες και ανυπόστατες συμβουλές γύρω από την Λατρευτική μας ζωή!
Σάββατο 16 Απριλίου (Έγερση του Λαζάρου), Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία στον Κοιμητηριακό Ναό του Αγίου Γεωργίου και επιμνημόσυνη δέηση για τους Κεκοιμημένους μας, από ώρα 7:00 έως 9:30 Π.Μ.
