Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης
Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ Κυριακή 4 Ἰουλίου 2021
Σήμερα Β΄Κυριακή τοῦ Ματθαίου, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶ-στες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί ἑορτάζει ὅλους τούς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει διαλάμψαντες Ἁγίους. Τοῦτο γίνεται γιά νά ἀποκαλυφθεῖ ὅτι τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι κιβωτός σωτηρίας καί ὑπάρχουν πολλές ψυχές πού ἔχουν ποτισθεῖ μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Εἶναι ἀληθές ὅτι τό Ἅγιον Ὄρος, τό περιβόλι τῆς Παναγίας Μητέρας μας,μέ τίς πρεσβεῖες της ἔχει καταστεῖ ἡ κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ, πού καθαρίζει καί μεταμορφώνει τίς ἁγνές καί καλοπροαίρετες ὑπάρξεις.
Ὅπως λάμπουν ζωηρά μέσα στόν καθαρό οὐρανό τῆς νύχτας τά ἀναρίθμητα ἀστέρια, παραβγαίνοντας ποιό θά στείλει στή γῆ περισσότερο φῶς,ἔτσι συμβαίνει καί μέ τούς Ἁγίους μέσα στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν παρουσία τοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιο-σύνης, τοὐτέστι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μόλις, ὅμως, ξεπροβάλει ὁ ἥλιος, ὅλα τά ἀστέρια γίνονται ἄφαντα σάν ἀνύπαρκτα, ἄν καί στήν πραγματικότητα παραμένουν στίς θέσεις τους. Κάτι παρό-μοιο συμβαίνει καί μέ τίς ἀνθρώπινες ἀρετές. Ὅταν συγκρίνονται μεταξύ τους, ἔχουν κάποιο φῶς. Ἐξαφανίζονται, ὅμως, μπροστά στήν ἀπόλυτη ἀρετή, μπροστά στό φῶς τῆς Θεότητας.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μιλῶντας γιά τίς ἀρετές τοῦ δίκαιου Ἀβραάμ, λέει ὅτι ὁ Πατριάρχης «μποροῦσε νά καυχηθεῖ, ὄχι ὅμως ἀπέναντι στόν Θεό… Ὁ Αβραάμ πίστεψε στόν Θεό, καί γι’ αὐτή του τήν πίστη ὁ Θεός τόν ἀναγνώρισε δίκαιο» (Ρωμ. 4, 2-3). Ἔτσι ἔπρεπε νά κάνουν οἱ Φαρισαῖοι, πού καμάρωναν γιά τήν καταγωγή τους ἀπό τόν Ἀβραάμ, ἀλλά εἶχαν ἀποξενωθεῖ πνευματικά ἀπ’ αὐτόν. Σέ ἀντίθεση μέ τόν Ἀβραάμ, θέλησαν νά διατηρήσουν τίς νομιζόμενες ἀρετές τοῦ «παλαιοῦ ἀνθρώπου». Ἔτσι ὅμως ἔγιναν ἀνίκανοι νά ἀποκτήσουν αὐτογνωσία καί θεογνωσία. Καί διά τοῦτο ἄκουσαν, τή φοβερή ἐτυμηγορία τοῦ Κυρίου: «Ἄν ἤσασταν τυφλοί», ἄν, δηλαδή, ἀναγνωρίζατε τήν πνευματική σας τυφλότητα, «δέν θά ἤσασταν ἔνοχοι· τώρα, ὅμως», ὄντας τυφλοί, «λέτε μέ βεβαιότητα ὅτι βλέπετε· ἡ ἐνοχή σας, λοιπόν, παραμένει»· παραμένει, γιατί τήν ἀποδεχθήκατε καί τή χαράξατε μέσα σας μέ τήν ἀμφιβολία σας.
Μαθητής τῶν Φαρισαίων ἦταν στά νεανικά του χρόνια ὁ Ἀπό-στολος Παῦλος. Ὅπως ὁ ἴδιος διηγεῖται, γιά νά μᾶς διδάξει, ἦταν «Ἑβραῖος γέννημα θρέμμα» καί «ὡς πρός τήν ἑρμηνεία τοῦ νόμου Φαρισαῖος». «Ἤμουν ἄμεμπτος», λέει, «σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τήν τήρηση τοῦ νόμου. Αὐτά, ὅμως, πού ἄλλοτε ἦταν γιά μένα πλεονεκτήμα-τα, τώρα μέ τήν πίστη στόν Χριστό τά βλέπω σάν μειονεκτήμα-τα. Πραγματικά, ὅλα ἐξακολουθῶ νά τά θεωρῶ μειονεκτήματα σέ σχέση μέ τό ἀσύγκριτα ἀνώτερο ἀγαθό πού κέρδισα, γνωρίζοντας τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Κύριό μου» (Φιλιπ.3, 5-8).
Ἄς μιμηθοῦμε, λοιπόν, τόν Ἀπόστολο Παῦλο καί τούς Ἁγίους τοῦ Θεοῦ. Ἄς πλησιάσουμε τόν Θεό, ἔχοντας ἀπορρίψει τελείως τήν καταστρεπτική ἔπαρση καί ἔχοντας ἐγκολπωθεῖ τήν ταπεί-νωση.Μέσῳ τῆς ταπεινώσεως ἄς προσκολληθοῦμεν στον Πλάστη μας. Μέ τήν ταπείνωση ἄς ἑλκύσουμε τήν προσοχή καί τήν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ, πού εἶπε: «Σέ ποιόν θά ρίξω τό βλέμμα μου παρά στόν ταπεινό, στόν ἥσυχον, σέ ἐκεῖνον πού τρέμει τά λόγια μου;» (Ἡσ. 66, 2).
Βλέποντας καί ἀναγνωρίζοντας τίς ἁμαρτίες μας, ἄς συμπε-ριλάβουμε τόν ἑαυτόν μας στούς ἁμαρτωλούς, τούς ἀγαπημέ-νους τοῦ Θεοῦ. Ἀπορρίπτοντας τήν ἔπαρση, ἄς διαχωρήσουμε τόν ἑαυτόν μας ἀπό τούς ψευτοδικαίους, γιά νά μή μᾶς ἀποστραφεῖ ὁ Θεός, πού εἶπε: «οὐ γάρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλά αμαρ-τωλούς εἰς μετάνοιαν»(Ματθ.Θ΄, 13).
Μέ τήν ταπείνωση ἡ καρδιά μας ἄς γίνει πνευματικό θυσια-στήριο τοῦ Θεοῦ καί ὁ νοῦς μας ἄς προσφέρει σέ Ἐκεῖνον θυσίες πνευματικές. Ἄς προσφέρει τή θυσία τῆς κατανύξεως, τῆς μετανοίας, τῆς ἐξομολογήσεως, τῆς προσευχῆς καί τῆς εὐσπλα-χνίας, ἐμπλουτίζοντας κάθε μία ἀπ’αὐτές τίς θυσίες μέ τήν ταπεινοφροσύνη, γιατί «ὁ Θεός δέν θά περιφρονήσει μία καρδιά γεμάτη συντριβή καί ταπείνωση»(Ψαλμ. Ν΄, 19).
Αὐτή ἡ ταπείνωση θά εἶναι τό εἰσιτήριο γιά τήν ἄλλη, τήν αἰώνια ζωή, θά ἀνοίξουν διάπλατα οἱ Πύλες τοῦ Παραδείσου καί θά πολιτογραφηθοῦμε στήν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. ΑΜΗΝ.
