20 Μαΐου - Άγιος Θαλλέλαιος ο Ανάργυρος, Αγία Λυδία η Φιλιππησία, Όσιοι Νικήτας, Ιωάννης και Ιωσήφ οι κτήτορες της Νέας Μονής Χίου, Όσιος Θαλάσσιος, Ανακομιδή και μετακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Νικολάου επισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού, Άγιοι Αλέξανδρος και Αστέριος, Άγιος Ασκλάς, Όσιος Μάρκος ο Ερημίτης, Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Οσίου Αλεξίου του θαυματουργού, Όσιος Στέφανος, Άγιος Τιμόθεος του Πσκώφ, Άγιοι Ζαβουλών και Σωσσάνη, Αγία Πλατίλλα η Ρωμαία, Άγιος Θεόδωρος Επίσκοπος Παβίας, Άγιος Ουλτρίλλος Επίσκοπος Μπουργκές και Άγιος Αναστάσιος Επίσκοπος Βρεσκίας
Άγιος Θαλλέλαιος ο Ανάργυρος
Ἀκέστορι τμηθέντι τῷ Θαλλελαίῳ.
Θεὸς βοτάνην πρὸς λύσιν πέμπει πάθους.
Εἰκοστῇ Θαλλέλαιος τὴν κεφαλὴν ἀπεκάρθη.
Ο Άγιος Μάρτυς Θαλλέλαιος καταγόταν από τον Λίβανο και έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Νουμεριανού (283-284 μ.Χ.). Ο πατέρας του ονομαζόταν Βερούκιος και η μητέρα του Ρωμυλία (κατ' άλλους Βερεκκόκιος και Ρομβυλιανή). Είχε σπουδάσει την ιατρική επιστήμη και προσέφερε πιο πάντες αφιλοκερδώς και με αγάπη τις ιατρικές του υπηρεσίες, γι' αυτό και εντάσσεται στην κατηγορία των γνωστών Αναργύρων.
Για την πίστη του στον Χριστό τον συνέλαβαν οι ειδωλολάτρες στην Ανάζαρβο, πρωτεύουσα της δεύτερης επαρχίας της Κιλικίας, κρυμμένο μέσα στο δάσος και τον οδήγησαν στον άρχοντα Τιβεριανό. Εκείνος, επειδή ο Άγιος δεν πειθόταν να θυσιάσει στα είδωλα, πρόσταξε να του τρυπήσουν τους αστραγάλους και να τον κρεμάσουν με το κεφάλι προς τα κάτω. Τόση δε ήταν η υπομονή του Αγίου, την οποία επέδειξε κατά το φρικτό αυτό μαρτύριο, ώστε δύο από τους βασανιστές του στρατιώτες, ονόματι Αλέξανδρος και Αστέριος, πίστεψαν και αφού ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό, αποκεφαλίσθηκαν. Κατόπιν ο Τιβεριανός πρόσταξε και έριξαν τον Άγιο στη θάλασσα να πνιγεί. Εκείνος όμως, δεν έπαθε τίποτε και βγήκε από την θάλασσα φορώντας ολόλευκη εσθήτα. Μετά από την θαυματουργική αυτή διάσωσή του τον έριξαν στο στάδιο να τον κατασπαράξουν πεινασμένα σαρκοβόρα θηρία. Όμως τα θηρία δεν τον πλησίασαν και έμεινε και πάλι αβλαβής.
Έτσι ο Μάρτυς Θαλλέλαιος αποκεφαλίσθηκε διά ξίφους στην Έδεσσα των Αιγαίων, το φθινόπωρο του 284 μ.Χ. (κατά άλλους τον Μάιο του 289 μ.Χ.) και έλαβε τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου.
Η Σύναξή του ετελείτο στο μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν εντός του Ναού του Αγίου Αγαθονίκου. Πλην του ναΐσκου αυτού γνωρίζουμε και το ναό κοντά στο όρος του Αυξεντίου. Επ' ονόματι του Αγίου υπήρχε και μονή στην Παλαιστίνη, την οποία, κατά τη μαρτυρία του Προκοπίου, «ἀνανεώσατο» ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός (527 - 565 μ.Χ.). Φαίνεται δε ότι ορισμένες μονές εόρταζαν τη μνήμη του Αγίου Θαλλελαίου στις 3 Σεπτεμβρίου, ενώ άλλοι και στις 23 Αυγούστου, ημέρα κατά την οποία ο Μάρτυς προσήχθη σε ανάκριση.
Αγία Λυδία η Φιλιππησία
«Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησαν ημίν» (Πράξ. 16,9), είναι η έκκληση του Μακεδόνα που βλέπει σε όραμα ο Απόστολος Παύλος ενώ βρίσκεται στην Τρωάδα. Τη φωνή αυτή τη θεωρεί ως φωνή Θεού και χωρίς αναβολή αποφασίζει να διαπεραιωθεί στο εκλεκτότερο τμήμα της Ευρώπης, τη Μακεδονία. Μαζί του παίρνει και τους εκλεκτούς του συνεργάτες, Τιμόθεο, Σίλα και Λουκά.
Αποβιβάζονται στη Νεάπολη, σημερινή Καβάλα, κι από κει αναχωρούν για τους Φιλίππους. Έξω από την πόλη των Φιλίππων και κοντά στις όχθες του Ζυγάκτου ποταμού είναι ο τόπος προσευχής των Ιουδαίων. Στις συγκεντρωμένες εκεί γυναίκες ο Απόστολος Παύλος κηρύττει, για πρώτη φορά στην Ευρώπη, το λόγο του Θεού.
Οι θεοφοβούμενες γυναίκες ακούν με προσοχή και ευλάβεια τα λόγια του άγνωστου Ιουδαίου. Αλλά εκείνη που περισσότερο απ' όλες ενθουσιάζεται είναι η Λυδία, η προσήλυτος πορφυρόπωλις από τα Θυάτειρα. Μέσα της γίνεται ένας σεισμός. Η καρδιά της Λυδίας ήταν πάντα ανήσυχη. Δεν μπορούσε να λατρεύει θεούς και θεές που οργίαζαν μεταξύ τους. Έτσι οδηγήθηκε στον κήπο προσευχής των Ιουδαίων. Γνώρισε το νόμο του Ισραήλ κι άναψε μέσα της ή δίψα για την αναζήτηση του Μεσσία. Και τώρα ακούει για πρώτη φορά τον Απόστολο Παύλο να μιλάει για το Λυτρωτή του κόσμου. Η Λυδία αποδέχεται χωρίς καμιά αντίρρηση τη νέα διδασκαλία. Πιστεύει στο Χριστό και δηλώνει κατηγορηματικά πως και αυτή θέλει να γίνει Χριστιανή. Και ο Απόστολος Παύλος ολοκληρώνει το έργο του. Στα γάργαρα νερά του ποταμού Ζυγάκτου βαπτίζει τη Λυδία. Η πρώτη χριστιανή της Μακεδονίας πολιτογραφείται στη βασιλεία των Ουρανών. Τώρα είναι το πρώτο μέλος της πρώτης Εκκλησίας της Ελλάδος. Η καρδιά της πλημμυρίζει από αισθήματα ευγνωμοσύνης προς αυτούς πού άνοιξαν τα μάτια της ψυχής της και ζήτα να τους φιλοξενήσει στο σπίτι της. «Και τις γυνή ονόματι Λυδία, πορφυρόπωλις πόλεως Θυατείρων, σεβόμενη τον Θεόν, ήκουεν, ης ο Κύριος διήνοιξε την καρδίαν προσέχειν τοις λαλουμένοις υπό του Παύλου, ως δε έβαπτίσθη και ο οίκος αυτής, παρεκάλεσε λέγουσα· ει κεκρίκατέ με πιστήν τω Κυρίω είναι, εισελθόντες εις τον οίκον μου μείνατε· και παρεβιάσατο ημάς». (Πράξ. 16,14-15).
Όσιοι Νικήτας, Ιωάννης και Ιωσήφ οι κτήτορες της Νέας Μονής Χίου
Οἱ τρεῖς Ὅσιοι τῇ Ἁγίᾳ Τριάδι,
Σὺν τοῖς ἀΰλοις νῦν παρίστανται νόοις.
Οι Όσιοι Νικήτας, Ιωάννης και Ιωσήφ κατάγονταν από τη Χίο και έζησαν στα τέλη του 10ου αιώνα μ.Χ. και στις αρχές του 11ου μ.Χ. Ασκήτευαν σε μια σπηλιά του όρους Προβάτειο λεγόμενο, στη Χίο.
Εκεί κοντά, βρήκαν σ' ένα δένδρο μυρσίνης κρεμασμένη την εικόνα της Θεοτόκου και ανήγειραν προς τιμήν της ευκτήριο οίκο, όπου και διέμεναν. Αργότερα με τη συνδρομή του Κωνσταντίνου του Μονομάχου (1042 - 1054 μ.Χ.) και στη συνέχεια, της αδελφής του αυτοκράτειρας Ζωής, έκτισαν την μεγαλοπρεπή Νέα Μονή, στην οποία ο αυτοκράτορας δώρισε κτήματα και αφιερώματα, σύμφωνα με την υπόσχεση που είχε δώσει στους συγκεκριμένους Όσιους.
Μετά από μικρή εξορία, την οποία υπέστησαν λόγω κακόβουλων διαβολών, επανήλθαν στη μονή, όπου και κοιμήθηκαν με ειρήνη.
Όσιος Θαλάσσιος
O Θαλάσσιος και κατοικήσας τάφον,
Bλύζει θαλάσσας χαρίτων εκ του τάφου.
Ο Όσιος Θαλάσσιος, έγινε Πρεσβύτερος και έπειτα ηγούμενος. Καταγόταν από τη Λιβύη της Αφρικής και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Κωνσταντίνου Δ' του Πωγωνάτου (668 - 685 μ.Χ.). Αυτός υπήρξε ασκητικός συγγραφέας (έργα του υπάρχουν στη Φιλοκαλία), σύγχρονος του Άγιου Μαξίμου του Ομολογητή. Συνέγραψε 400 κεφάλαια περί Αγάπης και Εγκράτειας και της κατά Νουν πολιτείας. Απεβίωσε ειρηνικά το 648 μ.Χ.
Ευχή του Οσίου Θαλασσίου
Κύριε τῶν πάντων Χριστὲ, ἐλευθέρωσέ μας ἀπὸ ὅλα αὐτὰ, ἀπὸ τὰ ὀλέθρια πάθη καὶ ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς ποὺ προέρχονται ἀπὸ αὐτὰ.
Πλασθήκαμε ἀπὸ Σένα, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὸν παράδεισο ποὺ ἐφύτευσες Ἐσὺ.
Τὴν τωρινή μας ἀτιμία μόνοι τὴν προκαλέσαμε, μὲ τὸ νὰ προτιμήσουμε τὴν ὀλέθρια ἀπὸ τὴν εὐλογημένη ἀπόλαυση.
Ἐπήραμε τὴν ἀμοιβή μας γι’ αὐτὸ, ἀνταλλάσσοντας τὴν αἰώνια ζωὴ μὲ τὸ θάνατο.
Τώρα λοιπὸν, Κύριε, καθὼς ἐστράφηκες μὲ εύμένεια πρὸς ἐμᾶς, κάνε τὸ ἴδιο ὥς τὸ τέλος. Καθὼς ἔγινες ἄνθρωπος γιὰ μᾶς, σῶσε μας ὅλους.
Γιατὶ ἦλθες νὰ σώσεις ἐμᾶς τοὺς χαμένους. Μὴ μᾶς χωρίσεις ἀπὸ τὴν μερίδα ὅσων σώζονται.
Ἀνέστησε τὶς ψυχὲς καὶ σῶσε τὰ σώματά μας. Καθάρισέ μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸ.
Σπάσε τὰ δεσμὰ τῶν παθῶν ποὺ μᾶς κατέχουν. Ἐσύ, ποὺ συνέτριψες τὶς φάλαγγες τῶν ἀκάθαρτων δαιμόνων.
Καὶ ἀπάλλαξέ μας ἀπὸ τὴν τυραννία τους, γιὰ νὰ λατρεύσουμε Ἐσένα μόνο, τὸ αἰώνιο Φῶς.
Ἀφοῦ ἀναστηθοῦμε ἐκ νεκρῶν, συγκροτώντας μαζὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους μία εὐλογημένη καὶ ἀκατάλυτη χορεία. Ἀμὴν.
Ανακομιδή και μετακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Νικολάου επισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού
Φάνας ο νεκρός σού θεόφρον την έω,
Έφανεν αύθις και δύσιν τεραστίοις.
Ανακομιδή και μετακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Νικολάου επισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού
Η Ανακομιδή και μετακομιδή του λειψάνου του Αγίου Νικολάου, έγινε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αλεξίου Α' του Κομνηνού (1081 -1118 μ.Χ.) και Πατριάρχου Νικολάου Γ' του Κυρδινιάτη (1084 - 1111 μ.Χ.). Το Ιερό λείψανο του Άγιου μετακομίστηκε στο Μπάρι της Ιταλίας, επειδή οι Τούρκοι κατέλαβαν την πόλη των Μύρων και οι κάτοικοι φοβήθηκαν μήπως οι άπιστοι το καταστρέψουν.
Κατά την συναξαριστική παράδοση το άγιο λείψανο αναχώρησε την 1η Απριλίου του 1087 μ.Χ. και έφθασε στο Μπάρι στις 20 Μαΐου.
Άγιοι Αλέξανδρος και Αστέριος
Yπήρξε τμηθείς Aστέριος την κάραν,
Aστήρ οδηγών Aλέξανδρον προς ξίφος.
Οι Άγιοι Αλέξανδρος και Αστέριος διατάχτηκαν να τρυπήσουν τους αστράγαλους του Αγίου Θαλλελαίου. Πίστεψαν όμως δια του Αγίου αυτού στον Χριστό, τον ομολόγησαν και στη συνέχεια τους αποκεφάλισαν.
Άγιος Ασκλάς
Aιγύπτιος την γλώσσαν Aσκλάς πυρ φέρει,
Δι’ ένθεον κήρυγμα γλωσσών εμπύρων.
Ο Άγιος Ασκλάς (ή Ακλάς ή Ασκαλάς) καταγόταν από τη Θηβαΐδα. Εργαζόταν δραστηριώτατα υπέρ της χριστιανικής πίστης, γι' αυτό και καταγγέλθηκε στον έπαρχο Αρριανό. Επειδή αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, άνοιξαν τα πλευρά του και έκαψαν τις πληγές του με αναμμένες λαμπάδες. Επειδή, όμως και πάλι το φρόνημα του παρέμεινε άκαμπτο, ο Αρριανός, έδεσε μια μεγάλη πέτρα στο σώμα του μάρτυρα, τον έρριξε στα νερά του Νείλου, όπου και βρήκε τον θάνατο ο λαμπρός αθλητής του Χριστού.
Όσιος Μάρκος ο Ερημίτης
Δίδωσι Mάρκω της Eδέμ κήπον μέγαν,
O κήπον ευρών εις ταφήν Xριστός πάλαι.
Ο Όσιος Μάρκος ήταν μοναχός. Είναι άγνωστος ο τόπος καταγωγής και ο χρόνος της δράσεώς του. Αφού έζησε οσίως, κοιμήθηκε με ειρήνη.
Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Οσίου Αλεξίου του θαυματουργού
Η Εκκλησία τιμά την μνήμη του Οσίου Αλεξίου του Θαυματουργού, Αρχιεπισκόπου Μόσχας, στις 12 Φεβρουαρίου.
Τα ιερά λείψανά του, ανακαλύφθηκαν στις 20 Μαΐου του 1431 μ.Χ.. Το 1485 μ.Χ., τα ιερά λείψανα μετακομίσθηκαν σε ναό αφιερωμένο στον Άγιο. Σήμερα βρίσκονται στον Πατριαρχικό Ναό των Θεοφανείων της Μόσχας.
Όσιος Στέφανος
Ο Όσιος Στέφανος γεννήθηκε στο Μαυροβούνιο της Σερβίας και έζησε κατά τον 17ο αιώνα μ.Χ. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε τον μοναχικό βίο και έγινε μοναχός στη μονή Μοράκα. Λόγω των Τούρκων αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει το μοναστήρι και να ζήσει κρυμμένος από τους βοσκούς της περιοχής για επτά χρόνια.
Το 1660 μ.Χ. συνέχισε τον ασκητικό του βίο σε ένα σπήλαιο μέσα στο οποίο έζησε με αδιάλειπτη προσευχή επί τριάντα χρόνια. Τέσσερα έτη μετά την οσιακή κοίμησή του, οι πιστοί βρήκαν το τίμιο λείψανό του από το φώς που φώτιζε το σπήλαιο, μέσα στο οποίο ο Όσιος Στέφανος είχε αναπαυθεί.
Άγιος Τιμόθεος του Πσκώφ
Ο Άγιος Τιμόθεος, ο οποίος αρχικά ήταν ειδωλολάτρης με το όνομα Ντόβμοντ, καταγόταν από την Λιθουανία και ήταν πρίγκιπας του Ναλσχένσκ της Λιθουανίας. Το 1265 μ.Χ., λόγω των συγκρούσεων μεταξύ των ηγεμόνων της Λιθουανίας, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει την επαρχία του και να εγκατασταθεί στο Πσκώφ μαζί με τριακόσιες οικογένειες. Εδώ η Χάρη του Θεού τον επισκίασε και βαπτίσθηκε Χριστιανός λαμβάνοντας το όνομα Τιμόθεος.
Πολύ σύντομα οι κάτοικοι του Πσκώφ τον επέλεξαν ως πρίγκιπά τους για την ανδρεία και τις αληθινές χριστιανικές αρετές του.
Ο Άγιος κυβέρνησε για τριάντα τρία χρόνια με ειρήνη και σύνεση. Ήταν δίκαιος, ελεήμων και φιλάνθρωπος, γενναιόδωρος και προστάτης των μονών και των ναών. Ίδρυσε μάλιστα και μία μονή προς τιμήν του Γενεσίου της Θεοτόκου.
Το 1268 μ.Χ. ο πρίγκιπας Τιμόθεος ήταν ένας από τους ήρωες της ιστορικής μάχης κατά των Δανικών και Γερμανικών στρατευμάτων που υπερασπίσθηκαν με πίστη και αυταπάρνηση τη Ρωσική γη. Πριν από κάθε μάχη πήγαινε στην εκκλησία, όπου προσευχόταν και άφηνε το ξίφος του στο βήμα της Ωραίας Πύλης λαμβάνοντας την ευλογία του ιερέως. Ο γενναίος πολεμιστής - πρίγκιπας κέρδισε την τελική μάχη κατά των Γερμανών, στις 5 Μαρτίου του 1299 μ.Χ.
Ο Άγιος Τιμόθεος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1299 μ.Χ., αλλά προστάτευε την πόλη του Πσκώφ και μετά την κοίμησή του. Όταν κατά το 1480 μ.Χ., περισσότερο από εκατό χιλιάδες Γερμανοί πολιόρκησαν την πόλη, εκείνος εμφανίσθηκε σε έναν Χριστιανό και τον προέτρεψε να λάβουν την εικόνα του μαζί με ένα σταυρό και να τα λιτανεύσουν στην πόλη. Οι Χριστιανοί του Πσκώφ έπραξαν, όπως τους είπε ο Άγιός τους, και οι Γερμανοί αναχώρησαν από την πόλη.
Άγιοι Ζαβουλών και Σωσσάνη
Οι Άγιοι Ζαβουλών και Σωσσάνη ήταν οι γονείς της Αγίας Νίνας της Ισαποστόλου (βλέπε 14 Ιανουαρίου).
Αγία Πλατίλλα η Ρωμαία
Η Αγία Μάρτυς Πλατίλλα έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. στη Ρώμη. Σύμφωνα με την παράδοση βαπτίσθηκε από τον Απόστολο Πέτρο, ήταν παρούσα στο μαρτύριο του Αποστόλου Παύλου και θεωρείται μητέρα της Αγίας Δομιτίλλης (τιμάται 12 Μαΐου). Τελειώθηκε μαρτυρικά το 67 μ.Χ.
Η Αγία απεικονίζεται στην τέχνη προσφέροντας το πέπλο της στον Απόστολο Παύλο κατά το μαρτύριό του, ο οποίος μετά τον θάνατό του εμφανίσθηκε στην Αγία και της επέστρεψε το πέπλο της. Η πράξη αυτή απεικονίζεται στις χάλκινες πόρτες της βασιλικής του Αγίου Πέτρου, στη Ρώμη.
Άγιος Θεόδωρος Επίσκοπος Παβίας
Ο Άγιος Θεόδωρος ήταν Επίσκοπος της Παβίας, της Ιταλίας. Από την ημέρα της εκλογής του, το 743 μ.Χ., έπαθε πολλά υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως και εξορίσθηκε από τους Λομβαρδούς. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 778 μ.Χ.
Άγιος Ουλτρίλλος Επίσκοπος Μπουργκές
Ο Άγιος Ουλτρίλλος γεννήθηκε στην πόλη Μπουργκές και ασκήτεψε στη μονή του Αγίου Νικητίου της Λυών (τιμάται 2 Απριλίου). Το 612 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος Μπουργκές και κοιμήθηκε με ειρήνη το 624 μ.Χ.
Άγιος Αναστάσιος Επίσκοπος Βρεσκίας
Ο Άγιος Αναστάσιος ήταν Επίσκοπος Βρεσκίας της Λομβαρδίας και αγωνίσθηκε σθεναρά κατά των αιρετικών Αρειανών. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 610 μ.Χ.
saint.gr
