Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
Σήμερα Κυριακή καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀναγῶστες, μᾶς ὑπενθυμίζει τήν εἴσοδό μας εἰς τήν πνευματική περίοδο τοῦ Τριῳδίου, εἶναι ἡ ἡμέρα πού σηματοδοτεῖ τήν ἔναρξη μίας ἰδιαίτερης περιόδου γιά τήν Ἐκκλησία μας.
Τό Τριώδιο εἶναι ἔνα μέσο πού μέ τούς ὑπέροχους ὕμνους του μᾶς ὁδηγεῖ σέ ἕνα ἀσφαλές πνευματικό ταξείδι, μέ προορισμό τό Ἅγιον Πάσχα, τήν Ἑορτήν τῶν Ἑορτῶν. Τό Τριώδιο εἶναι μία ὑμνολογική πανδαισια , πού μᾶς ὁδη-γεῖ μέ μαθηματική ἀκρίβεια, κοντά τόν Θεό, ἐνῶ ἡ ἄγνοια τῶν ὕμνων μᾶς κρατᾶ δεμενένους στήν ἁμαρτωλή ζωή.
Ἡ περίοδος αὐτή εἶναι ἕνα σχολεῖο μετανοίας, στό ὀποῖο κάθε Χριστιανός ὀφείλει νά μπαίνει κάθε χρόνο γιά νά καταφέρνει νά ἐμβαθύνει στήν πίστη του, νά τήν ἐπανεκτιμήσει καί νά ἀλλάξει τήν ζωή του. Εἶναι ἠ περίοδος αὐτή μία ὑπέροχη προσκυνηματική πορεία πρός στίς πηγές τῆς πίστεώς μας, εἶναι μία καινούργια ἀνακάλυψη τοῦ ὀρθοδόξου τρόπου ζωῆς.
Ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου ὁμοιάζει μέ κλίμακα, μέ σκάλα, πού εἶναι δυσπρόσιτη καί δυσανάβατη, διότι γιά νά τήν ἀνεβοῦμε θά ἀντιμετωπίσουμε πολλές δυσκολίες. Οἱ δυσκολίες ἐγκειται σέ ἔνα παράγοντα, στό ΕΓΩ μας. Ὁ ἐγωϊσμός εἶναι αὐτός πού τροφοδοτεῖ κάθε πράξη μας, πού εἶναι ἀντίθετη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ . Μέ τόν ἑυτόν μας λοιπόν πρέπει νά ἀντιπαλέψουμε, ὥστε νά ἀναεβαίνουμε ἕνα, ἔνα σκαλί, μέχρι τό τελευταῖο σκαλί τοῦ Παραδείσου, δέν πρέ-πει ὅμως νά ἐφησυχάζουμε, νά εἴμεθα πάντοτε ἕτοιμοι, διότι ὀ πονηρος πάντα καραδοκεῖ νά μᾶς ξεγελάσει καί νά μᾶς ἀπομακρύ νει ἀπό τόν Θεό.
Ἡ λέξη Τριὡδιο γιά τούς περισσοτέρους ἔχει ἀποσυνδεθεῖ ἀπό τό πνευματικό του νόημα καί περιεχόμενο, ἔχει ταυτισθεῖ μέ τήν δια-σκέδαση, τό φαγητό, τό ξεφάντωμα, τίς μεταμφιέσεις, τούς χορούς, πράγματα πού περιέχουν μέσα τους τήν ὑπερβολή καί γι’αὐτό ὅλα αὐτά εἶναι ξένα πρός τό πνεῦμα καί τίς παραδόσεις τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Εἶναι ἐκδηώσεις πού ἀποτελοῦν κατάλοιπα καί συνέχεια τῆς ἀρχαιοελληνικῆς εἰδωλολατρικῆς ἐποχῆς καί θρησκείας, τῆς λατρείας τοῦ Βάκχου, τῆς Κυβέλης καί ἄλλων θεοτήτων καί τῶν συνακολὂύθων τους τελετῶν, μυστηρίων καί ἐκδηλώσεων.
Ὅλα αὐτά ὅμως εἶναι ἀντίθετα μέ τό πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀνέκαθεν τόνιζαν τήν ἀσυμβατικόκητα αὐτῶν τῶν ἐκδηλώσεων μέ τήν προσωπικότητα τοῦ πιστοῦ, ἰδιαίτερα ὅταν οἱ πράξεις του προσβάλουν καί τό «κατ’εἰκόναν Θεοῦ». Ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν σοβαρότατα ὀλισθήματα καί πνευματικό ξεπεσμό, ἀλ-λοίωση τοῦ βιώματος τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἀπόδειξη ἐπιφανειακῆς, μή συνειδητοποιημένης πίστεως. Ὅλα αὐτά συμβαίνουν σέ μία περί-οδο πού ἡ Ἐκκλησία μᾶς εἰσάγει σέ ἄλλα νοήματα καί σέ ὑψηλό-τερες πνευματικές ἀρχές.
Εἰδικώτερα οἱ τρεῖς πρῶτες ἑβδομάδες πού προηγοῦνται τῆς νηστείας τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, μᾶς μεταφέρουν ἕνα μεγάλο πνευ-ματικό μήνυμα. Ὅπως κατά τόν ἐρχομόν τοῦ Κυρίου μας ἐπί τῆς γῆς ὁ Πρόδρος προετοίμασε τό ἔδαφος, ἔτσι συμβαίνει καί μέ τήν περί-οδο τῆς πρό τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ ὁποία εἶναι περίοδος πνευματικοῦ ἀγῶνος, ἔνθα προσπαθοῦμε νά χαλιναγωγήσουμε τά πάθη μας. Προηγεῖται αὐτή ἡ περίοδος γιά νά μᾶς εἰσαγάγει καλύ-τερα στήν ἄσκηση τῆς νηστείας, τῆς ἐγκράτειας, τῆς προσευχῆς, τῆς πνευματικῆς καί σωματικῆς ἀγρυπνίας κ.λ.π. διά τῶν ὀποίων γνω-ρίζουμε τόν ἐαυτόν μας καί τήν πνευματική μας κατάσταση. Ἑπο-μένως τό νόημα αὐτῆς τῆς περιόδου εἶναι ἡ προετοιμασια μας γιά τό μεγάλο στάδιο τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, ἔτσι ὥστε κεκαθαρμένοι νά κατανοησουμε τό νόημα τῆς προσωπικῆς μας Ἀναστάσεως.
Εὔχομαι νά συνειδητοποιήσουμε τήν φθαρτότητά μας καί νά δράξουμε τήν εὐκαιρία, ὥστε νά κερδίσουμε τήν ἀφθαρσία τῆς ψυχῆς μας. Αὐτά τά ὑψηλά καί πνευματικά νοήματα νά κυριαρχή-σουν τίς ἅγιες ἠμέρες τοῦ Τριωδίου στίς καρδιές ὅλων μας.
Ἄς σταθοῦμε ὡς ἄλλοι τελῶνες, προσφέροντας ἔνα δάκρυ εἰλι-κρινοῦς μετανοίας καί νά ἀναφωνήσουμε μέ ὅλη μας τήν ψυχή καί μέ καθαρή καρδία «ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἀμαρτωλῷ», ὥστε νά ἀξιωθοῦμε νά ἀκούσουμε τό «εὖ δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ, ἐπί ὀλίγα ἧς πιστός ἐπί πολλῶν σέ καταστήσω, εἴσελθε εἰς τήν χαρά τοῦ Κυρίου». ΑΜΗΝ.
