Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης
Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ
Κυριακή 10 Ὀκτωβρίου 2021
Σήμερα Κυριακή, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἑορτάζει τήν μνήμη τῶν αὐταδέλφων Μαρτύρων Εὐλαμπίου καί Εὐλαμπίας.Κατήγοντο ἀπό τήν Νικομήδεια. Κατά τή διάρκεια ἑνός ἀπό τούς πιό φρικτούς διωγμούς τῶν χριστιανῶν – ἐπί βασιλείας τοῦ Μαξιμιανοῦ (3ος αἰών μ.Χ.)- κάποιες οἰκογένειες, μεταξύ αὐτῶν καί τοῦ Εὐλαμπίου καί Εὐλαμπίας,ἔφυγαν ἀπό τή Νικομήδεια καί προσπάθησαν νά κρυφτοῦν. Κάποια ἡμέρα ἡ οἰκο-γένεια τοῦ Εὐλαμπίου τόν ἔστειλε στήν πόλη γιά νά ἀγοράσει ψωμί. Ἐκεῖ στή Νικομήδεια, ὁ νεαρός Εὐλάμπιος εἶδε τοιχοκολλημένο τό αὐτοκρατορικό διάταγμα γιά τόν διωγμό τῶν χριστιανῶν. Τό περι-γέλασε, τό ξεκόλλησε καί τό ξέσκισε. Ἀμέσως τόν συνέλαβαν καί τόν ὁδήγησαν στό δικαστήριο. Ὁ δικαστής τόν συμβούλευσε νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό καί ἐκεῖνος ἀρνήθηκε νά ὑπακούση στίς ἐντολές του καί ὁ δικαστής διέταξε νά τόν ὑποβάλουν σέ φρικτά βασανιστήρια.
Ὅταν ἡ ἀδελφή του Εὐλαμπία ἄκουσε γιά τά δεινά τοῦ ἀδελφοῦ της, ἔτρεξε νά τόν βρεῖ καί μαρτύρησε μαζί μ’ ἐκεῖνον γιά τόν Χριστό. Τή μαστίγωσαν μέχρι πού μάτωσε καί τούς ἔριξαν σέ λέβη-τα μέ νερό πού κόχλαζε καί ἔπειτα ἐπάνω σέ πυρακτωμένη σχάρα· καί στίς δύο περιπτώσεις, δροσιζόμενοι μάλιστα οἱ δύο ἀδελφοί, διαφυλάχθηκαν ἀβλαβεῖς μέ τή δύναμη τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ καί τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ. Τελικῶς, ὁ Εὐλάμπιος ἀποκεφα-λίστηκε, ἐνῶ ἡ ἀδελφή του ξεψύχησε προτοῦ τήν καρατομήσει τό σπαθί τοῦ δημίου.
Κίνητρο γενικῶς τῶν Μαρτύρων γιά νά μαρτυρήσουν γιά τόν Σωτήρα Χριστόν ἦτο ἡ γνήσια καί εἰλικρινής ἀγάπη καί ἀφοσίωσή τους εἰς τόν Τριαδικόν Θεόν. Αὐτή ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνεται καί πρός τόν συνάνθρωπόν μας, πού εἶναι πλασμένος κατ’εἰκόνα Θεοῦ. Πηγαίνοντας ἕνα βήμα παραπέρα, ἀγαπῶ τόν συνάνθρωπό μου ση-μαίνει ὅτι τόν τοποθετῶ μέσα στήν καρδιά μου, ἡ ὁποία πλαταίνει γιά νά τόν χωρέσει καί, ἄν χρειαστεῖ, νά τόν συγχωρέσει. Ἔτσι ἡ ἀγάπη γίνεται πλέον κοινωνία ὅπου στή θέση τοῦ “ἐγώ” βρίσκεται ὁ ἄλλος καί στή θέση τῆς κτητικότητας βρίσκεται ἡ αὐτοθυσία. «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν»(Α’Ἰωάν. Δ΄, 8), καί ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ παρά νά εἶναι ἄνθρωπος τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη διώχνει τόν φόβο, διαλύει τό σκοτάδι τῆς καρδιᾶς μας καί τῆς κοινωνίας καί μετατρέπει τόν συνάνθρωπο ἀπό ἐχθρό σέ φίλο, ἀπό κόλαση σέ παράδεισο.
Αὐτό δέν ἔκαναν οἱ Μάρτυρες κατά τήν ὥρα τοῦ μαρτυρίου τους; Μέσα στό καμίνη τοῦ μαρτυρίου τους δέν προσηύχοντο γιά τούς δημίους τους; Ὁ Πρωτομαρτυρας καί Ἀρχιδιάκονος Στέφανος κατά τήν ὥρα τοῦ λιθοβολισμοῦ του τί ἔλεγε; « Κύριε, μή στήσῃς αὐτοῖς τήν ἁμαρτίαν ταύτην»(Πράξεις Ζ΄, 60).
Ἴσως οἱ σκέψεις αὐτές θεωροῦνται ἔξω ἀπό τήν σύγχρονη καθη-μερινότητα. Ἴσως κάποιοι τίς θεωροῦν ὡς ἐξωπραγματικές καί ἀνε-φάρμοστες. Ἄν ὅμως δοῦμε προσεκτικά σέ βάθος τά αἴτια τόσο τῶν προσωπικῶν μας δυσκολιῶν σέ διαπροσωπικό ἐπίπεδο, ὅσο καί τῆς εὐρύτερης κοινωνικῆς, οἰκονομικῆς καί πολιτικῆς ἀκαταστασίας πού ἐπικρατεῖ στόν κόσμο, θά διαπιστώσουμε ὅτι τά πλεῖστα τῶν προβλημάτων ὀφείλονται σέ αὐτό τό ἔλλειμμα τῆς ἀγάπης. Ὄχι τοῦ συναισθήματος ἀλλά τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία περνᾶ πάντοτε μέσα ἀπό τόν συνάνθρωπο, καί ἔχει τή δύναμη νά μᾶς κάνει νά ποῦμε, μαζί μέ τόν ἀρχαῖο ἀσκητή τῆς ἐρήμου: «εἶδες τόν ἀδελφό σου; Εἶδες τόν Θεό σου!».
Ἡ μαρτυρία του αὐτή ὑπενθυμίζει καί σέ ὅλους ἐμᾶς, ὅσοι μέ τό βάπτισμα καί πολύ περισσότερο μέ τήν ἀφιέρωσή μας στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ γίναμε μαθητές Του, ὅτι μαθητής τοῦ Χριστοῦ ση-μαίνει καί μάρτυράς Του. Μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι καί ἐμεῖς ὀφείλουμε νά εἴμαστε μαθητές τοῦ Χριστοῦ μέ τόν τρόπο πού ἦταν καί οἱ ἑορταζόμενοι αὐτάδελφοι Μάρτυρες Εὐλάμπιος καί Εὐλαμπία.
Ἐάν, λοιπόν, τούς μιμηθοῦμε καί ἀκολουθήσουμε τόν δικό τους δρόμο, τότε θά λάβουμε καί ἐμεῖς τόν στέφανον τῆς αἰωνίου δόξης καί μακαριότητος στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. ΑΜΗΝ.
