Όλα τα παιδιά σε κάποιο στάδιο της ζωής τους έχουν επιθυμήσει ένα κατοικίδιο. Η πιο συχνή δικαιολογία των γονιών για να μην ικανοποιήσουν αυτήν τους την επιθυμία, είναι ο περιορισμένος χώρος στο διαμέρισμα ή ο ελάχιστος ελεύθερος χρόνος. Επίσης μια συνηθισμένη απάντηση είναι: «Φάση είναι θα του/της περάσει.»

Αν όμως δεν είναι μια απλή φάση, αλλά μια εσωτερική ανάγκη του παιδιού μας; Αν όντως νιώθει ώριμο αρκετά ώστε να αναλάβει τη φροντίδα ενός κατοικίδιου; Παιδοψυχολόγοι υποστηρίζουν πως τα οφέλη του να έχεις την ευθύνη ενός ζώου δεν συγκρίνονται με τις όποιες επιφυλάξεις των γονιών. Τα παιδιά μαθαίνουν να φροντίζουν κάποιον άλλον εκτός από τον εαυτό τους. Αναπτύσσουν μοναδικούς και άρρηκτους δεσμούς με το σκυλάκι ή το γατάκι τους. Εξελίσσουν τη συναισθηματική τους νοημοσύνη. Έχουν περισσότερες ευκαιρίες για άσκηση. Και επιπλέον αποκτούν περισσότερη αυτοπεποίθηση και αίσθημα ευθύνης.

Δεν είναι τυχαίο ότι στα παιδικά παραμύθια και τις ταινίες κινουμένων σχεδίων όλοι οι ήρωες των παραμυθιών έχουν την ικανότητα να «μιλούν» με τα ζώα. Σε όλες τις εικονογραφημένες ιστορίες και κόμιξ, ο ήρωας ή η ηρωίδα έχουν ένα αχώριστο φίλο ζώο. Κλασσικά παραδείγματα ο «Παπουτσωμένος Γάτος» και οι φίλοι του Πέτρου, ο γάτος και η πάπια, που τον συντροφεύουν στο κυνήγι του λύκου.

Το παιδί με το κατοικίδιό του δένονται με μοναδικά αισθήματα. Χωρίς να μιλάνε, η επικοινωνία μεταξύ τους γίνεται αβίαστα. Οι κώδικες και οι κανόνες αυτής της ανιδιοτελούς αγάπης βοηθούν στην ομαλή συναισθηματική ωρίμανση του παιδιού και το προετοιμάζουν ίσως να αποδεχτεί και τον κύκλο της ζωής, σε περιπτώσεις που το ζώο είναι γέρικο.

Στην εφηβεία, τα παιδιά βλέπουν με άλλο μάτι το ζώο τους. Μαθαίνουν να εκτιμούν και να σέβονται περισσότερο τον «Τζακ» ή τη «Νέλλη», αφού αυτά ποτέ δε θα κριτικάρουν ούτε θα απορρίψουν το αφεντικό τους.

Στις περιπτώσεις διαζυγίου, το ζωάκι παίρνει το ρόλο του σύμμαχου/κολλητού .Το παιδί θα εκμυστηρευτεί όλους τους φόβους και τις ανασφάλειες στο σκύλο ή στη γάτα, είτε σε κρυφές «συνομιλίες» τους είτε έμπρακτα με χάδια, κεράσματα και σφιχτές αγκαλιές.

Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, όπως μια μακροχρόνια ασθένεια, η παρουσία ενός τριχωτού φίλου, μειώνει το άγχος του μικρού ασθενή και μετατρέπει το φόβο σε ελπίδα και ανακούφιση.

Ηλικίες και κατοικίδιο

Η κατάλληλη ηλικία είναι όταν αρχίσουν το νηπιαγωγείο. Είναι ήδη έτοιμα να αναπτύξουν στενή σχέση με το ζωάκι τους, υπό το άγρυπνο πάντα βλέμμα της μαμάς και του μπαμπά. Φυσικό βέβαια είναι να ξεχνούν ότι το ζώο έχει τη δική του ύπαρξη και να τους συμπεριφέρονται σαν να είναι λούτρινα κουκλάκια. Πόσες φορές τα παιδιά δεν ντύνουν τα ζώα τους με ρούχα από κούκλες και πόσες φορές αρνούνται να κοιμηθούν αν δεν αγκαλιάσουν τον «Τζακ» ή τη «Νέλλη»;

Κι όταν ο «Τζακ» ή η «Νέλλη» «κοιμηθούν»;

Σε περίπτωση απώλειας του ζώου, το κάθε παιδί αντιδρά διαφορετικά. Η πιο ομαλή περίπτωση αποχωρισμού είναι όταν είχαμε το ζώο στο σπίτι από μωρό ως τα γεράματά του. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, το παιδί προλαβαίνει να εξοικειωθεί με το βιολογικό κύκλο και αισθάνεται πληρότητα όσον αφορά στα συναισθήματά του. Όταν η απώλεια είναι ξαφνική, καλό είναι να μιλήσουμε στο παιδί μας ειλικρινά και να αποφύγουμε εκφράσεις αόριστες όπως: «έφυγε», «κοιμήθηκε», «μας άφησε». Κάτι τέτοιο θα γεννούσε ελπίδα στο παιδί πως το ζωάκι του μπορεί να ξαναγυρίσει ή να φοβηθεί την ώρα του ύπνου.