Σκεφτόμουν τις προάλλες, πόσο δύσκολο είναι να ακολουθείς την εποχή και τις τάσεις της μόδας που αυτή προστάζει.

Ακούω από φίλους κατά καιρούς, "βάλε ένα φυτό βορινά, φέρνει τύχη", " βάλε μια φωτογραφία του σκύλου σου, νοτιοδυτικά, απέναντι από το ψυγείο, δίπλα από την εξώπορτα, 30 εκ. από το κεντρικό δοκάρι και πάντα σε πλήρη αρμονία με το φυτό, για εσωτερική γαλήνη και ηρεμία", και διάφορες άλλες «καθόλα» εφαρμόσιμες συμβουλές. Αφού σε τελική ανάλυση, όλα αυτά έχουν σκοπό την απόλυτη ισορροπία μας με το περιβάλλον, τι καλύτερο από το να στραφούμε στο περιβάλλον για πιο απλές στρατηγικές; Έτσι λοιπόν, στάθηκα για λίγο στο κέντρο του σπιτιού μου και περιεργαζόμουν το χώρο σαν να μην τον είχα ξαναδεί. Ίσως η ζέστη που ακόμα επέμενε έξω, να μη βοηθούσε και πολύ, αλλα ρύθμισα το κλιματιστικό σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία κι άρχισα να καταστρώνω αλλαγές για το φθινόπωρο που έμπαινε. Ξεκίνησα με τη καθημερινή μου ρουτίνα. Ξύπνημα, καφές για μας και πρωινό για τα παιδιά. Η πρώτη αλλαγή ήταν κιόλας καθοδόν: κούπες για καφέ και γάλα με φθινοπωρινά σχέδια. Κι αυτή η παλιά κουρτίνα της κουζίνας, που από καιρό ψάχνω αφορμή να την αντικαταστήσω, θα μπορούσε να δώσει τη θέση της σε μια σε απαλό κίτρινο ή πορτοκαλί χρώμα. Κι έτσι ο πρωινός ήλιος θα μπαίνει στο σπίτι πιο χρυσαφής και χλωμός. Το δεύτερο βήμα είχε να κάνει με το παιδικό υπνοδωμάτιο και τα σχολικά τους σύνεργα. Θυμάστε πώς αποξηραίναμε φύλλα για το φυτολόγιο; Με τι ιεροτελεστία σιδερώναμε" τα φυλλαράκια μέσα σε τόμους χοντρών βιβλίων; Εδώ θα είχα τη βοήθεια της μικρής μου που τρελαίνεται για κάτι τέτοια εγχειρήματα. Μαζέψαμε όσα φύλλα βρήκαμε και στρωθήκαμε στη δουλειά. Το ημερολόγιο δεν συμβάδιζε με τη λιακάδα έξω αλλα σαν σοφοί σκίουροι φροντίζαμε για τις βροχερές μέρες που έρχονταν. Το κόλπο είχε ήδη πιάσει! Με παρομοίαζα με σκίουρο! Τυλίξαμε τα φύλλα σε κερωμένο χαρτί και τα σιδερώσαμε προσεχτικά. Για να γίνουν πιο ανθεκτικά, τα έβαλα για λίγα λεπτά στο φούρνο και μετά έψαξα για το πιο ογκώδες και βαρύ βιβλίο που είχα. Κι επειδή όλα γίνονται για κάποιο σκοπό, ένα βιβλίο που είχα αγοράσει προ αμνημονεύτων χρόνων , μόνο και μόνο επειδή το είχε γράψει ένας Ιρανός μεταρρυθμιστής ποιητής και μετά είχα ξεχάσει την ύπαρξή του, ήρθε κι έβαλε ένα χεράκι στη δική μου φθινοπωρινή "μεταρρύθμιση". Όταν ξεράθηκαν και σκλήρηναν τα φύλλα, πήρε το καθένα τη θέση του. Τα πιο σκληρά τα χρησιμοποιώ σαν σουβέρ για το ποτό μας. Τα μεγάλα διακοσμούν το δωμάτιο των παιδιών μου, είτε σε κορνίζες είτε καρφιτσωμένα στην κουρτίνα είτε κολλημένα στα τετράδιά τους. Και τέλος, τα υπόλοιπα γέμισαν γωνιές του σαλονιού και της τραπεζαρίας, μέσα σε βάζα ή κάτω από κεριά. Σιγά σιγά, έβλεπα το σπίτι μου να ...φθινοπωριάζει. Μαζί με την κουρτίνα της κουζίνας, αγόρασα μαξιλαράκια για τον καναπέ σε βαθύ πράσινο, καφέ, μελί και πορτοκαλί. Έβγαλα από την ντουλάπα ένα ριχτάρι χρυσαφί-μπορντό (άλλη μια αγορά από την εποχή που ψώνιζα καθαρά από αυθορμητισμό κι όχι με γνώμονα τι χρειάζεται ο μεγάλος και τι λείπει στη μικρή) και το άπλωσα στο μεγάλο καναπέ. Η εικόνα συμπληρώθηκε με δυο-τρία κεριά εδώ και δυο- τρία κεριά εκεί και φυσικά με ένα πανεράκι με φρούτα εποχής στο τραπέζι της κουζίνας. Μεταξύ μας, το τελευταίο είναι κι ένα κόλπο να τρώνε τα παιδιά φρέσκα φρούτα.

Α, μην το ξεχάσω! Πριν λίγο μπήκε και η τελευταία πινελιά. Μια παιδική ομπρέλα δίπλα από την πόρτα -βρέχει από χτες ξέρετε- κι δυο ζευγάρια λασπωμένα παπουτσάκια στο μπάνιο, φέρανε τη θαλπωρή του φθινοπώρου για τα καλά στο σπίτι. Αυτά είναι το δικό μου φενγκ σούι!