Ούτε που το είχε φανταστεί ο αμερικανός πρέσβης στο Μεξικό, Τζόελ Πόινσετ, όταν πρώτος μετέφερε στην πατρίδα του το 1825 ένα πανέμορφο φουντωτό κατακόκκινο φυτό,

πόσο δημοφιλές και γνωστό θα γίνονταν σε όλο τον κόσμο. Το φαρμακευτικό φυτό των Αζτέκων, το "Λουλούδι της Παραμονής των Χριστουγέννων" για τους Μεξικανούς, το "Λουλούδι του Πάσχα για τους κάτοικους της Γουατεμάλας και του Πουέρτο Ρίκο ή απλά το ¨"Στέμμα των Άνδεων" για τους Χιλιανούς και τους Περουβιανούς έγινε το κατεξοχήν χριστουγεννιάτικο φυτό για όλο τον κόσμο ως Αλεξανδρινό ή Ευφορβία η κομψότατη ή Αστέρι της αγάπης Σύμφωνα με μια παράδοση, τον 16ο αιώνα στο Μεξικό, Άγγελος φανερώθηκε σε ένα φτωχό κοριτσάκι και του είπε να στολίσει το ιερό της εκκλησίας με σπόρους από αυτό το λουλούδι. Σύμφωνα με την παράδοση, άνθησαν οι σπόροι και το τα κατακόκκινα αστεροειδή φύλλα συμβολίζουν το Αστέρι της Βηθλεέμ. Στις Η.Π.Α έχουν καθιερώσει την 12η Δεκεμβρίου , μέρα που πέθανε ο Τζόελ Πόινσετ, ως "Μέρα της Ποϊνσέτιας".
Η ομορφιά του οφείλεται στα πανέμορφα και μεγάλα κόκκινα βράκτια φύλλα του και όχι στα άνθη του όπως πολλοί πιστεύουν. Τα άνθη του είναι μικρά υπόλευκου χρώματος. Το ύψος του ξεκινά από τα 15 εκατοστά και μπορεί να φτάσει και το 1 μέτρο. Στο Μεξικό μεγαλώνει σαν θάμνος και το ύψος του μπορεί να ξεπεράσει τα 4 μέτρα. Ανθίζει από τα τέλη φθινοπώρου έως και τον Φεβρουάριο και οι καταλληλότερη θερμοκρασία του κυμαίνετε από 15 – 25 C. Το χρώμα που συνήθως επικρατεί στη αγορά τα Χριστούγεννα είναι το κόκκινο αλλά υπάρχουν περίπου 100 ποικιλίες και μέσα σε αυτές θα συναντήσουμε χρώματα όπως το ροζ, κίτρινο, μπορντό, πορτοκαλί και υπόλευκο.
Η ποϊνσέτια χρειάζεται καλοφωτισμένη θέση για να αναπτυχθεί σωστά. Αγαπά τον ήλιο αλλά δεν θέλει την απευθείας έκθση σε αυτόν. Την εποχή της έντονης ανάπτυξης του φυτού πρέπει να προφυλάσσεται από τον ήλιο.
Κατά την διάρκεια της ανθοφορίας και το καλοκαίρι θέλει συνεχές πότισμα, ενώ μετά την ανθοφορία μια φορά την εβδομάδα είναι αρκετή, ώστε το υπόστρωμα να μένει καλά στραγγισμένο, γιατί η συνεχής υγρασία στις ρίζες του φυτού και τα στάσιμα νερά στο πιατάκι μπορεί να το επηρεάσουν αρνητικά. Το χειμώνα δεν το ποτίζουμε σχεδόν καθόλου μόνο αν δούμε ότι έχει στεγνώσει πολύ το χώμα. Καλό είναι να το λιπαίνουμε κατά την περίοδο της ανάπτυξης και της ανθοφορίας. Η ποϊνσέτια έχει ιδιαίτερη ανάγκη για θρεπτικά στοιχεία κατά την περίοδο αυτή.
Το αλεξανδρινό μας πρέπει να κλαδεύετε πάντα μετά το τέλος της ανθοφορίας του, αφήνοντας δύο με τρία μάτια σε κάθε κλαδί ,έτσι ώστε να δυναμώνει η νέα βλάστηση. Αν διαπιστώσουμε ρίζες στην επιφάνεια ή αν το φυτό είναι πολύ μεγάλο για τη γλάστρα θα πρέπει να το μεταφυτέψουμε σε το πολύ δύο μεγέθη μεγαλύτερη γλάστρα. Αυτό γίνεται πάντοτε κατά τα μέσα του καλοκαιριού και μάλιστα, εφόσον πραγματοποιηθεί πρώτα το κλάδεμα. Κατά το κλάδεμα θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεχτικοί γιατί οι βλαστοί περιέχουν ένα γαλακτώδες υγρό που μπορεί να προκαλέσει ερεθισμούς αν έρθει σε επαφή με τους βλεννογόνους μας η με το δέρμα. Θα πρέπει λοιπόν να φοράμε πάντοτε γάντια.
Αν το αλεξανδρινό μας φαίνεται αδύναμο και ασθενικό φταίνε τα ρεύματα του αέρα. Το αλεξανδρινό είναι ευαίσθητο φυτό όσον αφορά τον αέρα. Θα πρέπει να το μεταφέρετε κάπου απάνεμα. Αν τα φύλλα του κιτρινίσουν και πεσουν αυτό θα οφέιλεται στην υπερβολική ζέστη ή στην έλλειψη φωτισμού ή στο ανεπαρκές πότισμα.