Υπό πίεση βρίσκεται η γαλλική αστυνομία, καθώς αυξάνονται οι τραυματισμοί μαθητών στις διαδηλώσεις που συγκλονίζουν τη χώρα. 
Ο 14χρονος Εντέν υπέστη κάταγμα στη γνάθο και πολλαπλά σπασμένα δόντια, όταν την περασμένη εβδομάδα αστυνομικός τον χτύπησε από κοντινή απόσταση με χειροβομβίδα δακρυγόνου, κατά τη διάρκεια των μαθητικών διαδηλώσεων, σύμφωνα με τους γονείς του και τη δικηγόρο της οικογένειας.
Ο έφηβος καθόταν σε έναν τοίχο και κοιτούσε το κινητό του, σε απόσταση λίγων μέτρων από τη διαδήλωση στο Σεντ-Ουέν-λομόν, σύμφωνα με τη δικηγόρο. Ένας αστυνομικός τον πλησίασε και τον χτύπησε με γκλομπ, με αποτέλεσμα ο Εντέν να αντιδράσει κλοτσώντας τον, σύμφωνα με τον τοπικό εισαγγελέα. Στη συνέχεια, ένας δεύτερος αστυνομικός εκτόξευσε προς το πρόσωπό του μια χειροβομβίδα δακρυγόνου, χρησιμοποιώντας εκτοξευτήρα τύπου Cougar.

«Τον πυροβόλησε στο στόμα και τον άφησε πεσμένο στο έδαφος, χωρίς καν να καλέσει τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης», δήλωσε η δικηγόρος Έλσα Μαρσέλ. Η οικογένεια έχει καταθέσει μήνυση για απόπειρα ανθρωποκτονίας, πρόσθεσε η ίδια, διευκρινίζοντας ότι ζήτησε να μη δημοσιοποιηθεί το δεύτερο όνομα του Εντέν, για λόγους προστασίας της ιδιωτικής ζωής της.
Εκπρόσωπος της αστυνομίας δήλωσε ότι δεν σχολιάζει υποθέσεις που βρίσκονται υπό διερεύνηση. Σύμφωνα με την εισαγγελία, ο αστυνομικός υποστήριξε ότι επιχείρησε να προστατεύσει τον εαυτό του και τους συναδέλφους του, αφού ο μαθητής ήρθε αντιμέτωπος με τις αστυνομικές δυνάμεις.

Την Τρίτη, οκτώ ημέρες μετά το περιστατικό, ο αστυνομικός τέθηκε επισήμως υπό έρευνα με την κατηγορία της άσκησης βίας από δημόσιο λειτουργό, η οποία είχε ως αποτέλεσμα μόνιμη αναπηρία ή παραμόρφωση.
Η υπόθεση είναι μία από τις 24 που διερευνώνται από την Εθνική Γενική Επιθεώρηση της Εθνικής Αστυνομίας (IGPN), στο πλαίσιο της αστυνομικής διαχείρισης ενός κύματος μαθητικών κινητοποιήσεων που διήρκεσε περισσότερο από δύο εβδομάδες και αφορούσε τις συνθήκες στα σχολεία. Ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί χαρακτήρισε τις διαδηλώσεις τις πιο βίαιες των τελευταίων δεκαετιών.

Η αντίδραση της αστυνομίας έχει αναζωπυρώσει τις εκκλήσεις για την κατάργηση της χρήσης πλαστικών σφαιρών και εκτοξευτήρων χειροβομβίδων. Τα συγκεκριμένα μέσα δεν χρησιμοποιούνται από την αστυνομία σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες και έχουν δεχθεί επανειλημμένα επικρίσεις τα τελευταία χρόνια από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μεταξύ των οποίων η Διεθνής Αμνηστία, καθώς και από ειδικούς του ΟΗΕ, που τα χαρακτηρίζουν επικίνδυνα και δυσανάλογα.


Στηρίζει η κοινή γνώμη το κίνημα διαμαρτυρίας

Παράλληλα, η αστυνομική καταστολή έχει προκαλέσει οργή στην κοινή γνώμη και έχει ενισχύσει τη στήριξη προς το κίνημα διαμαρτυρίας, το οποίο αποτελεί την τελευταία έκφραση της βαθιάς δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβέρνηση του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, ενόψει των εκλογών του 2027.

Μέσα από συνεντεύξεις και εξέταση νομικών εγγράφων, το πρακτορείο Reuters κατέγραψε 28 περιπτώσεις τραυματισμών που προκλήθηκαν από αστυνομική βία. Οι 15 από αυτές περιλαμβάνονται στις υποθέσεις που διερευνά η IGPN. Τα περιστατικά αφορούν τη χρήση πλαστικών σφαιρών, χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, δακρυγόνων, γκλομπ, καθώς και αστυνομικών επεμβάσεων με έφιππες δυνάμεις.

Σε δύο περιπτώσεις, άνθρωποι έχασαν την όρασή τους ή υπέστησαν τραυματισμούς στα μάτια από πλαστικές σφαίρες. Σε ένα άλλο περιστατικό, ένας 15χρονος στη Λανς έχασε το χέρι του από έκρηξη, πιθανότατα χειροβομβίδας κρότου-λάμψης, σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ, ο οποίος ανέστειλε προσωρινά τη χρήση των συγκεκριμένων χειροβομβίδων μέχρι να διερευνηθεί η υπόθεση.


Σε 6.877 συλλήψεις έχει προχωρήσει η αστυνομία

Ο Νουνιέζ δήλωσε την Τετάρτη, σε ραδιοφωνική συνέντευξη, ότι περίπου 200 μαθητές έχουν τραυματιστεί, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι οι τραυματισμοί οφείλονται πολύ σπάνια σε ενέργειες της αστυνομίας.

«Ο πρωταρχικός μας ρόλος είναι, φυσικά, να προστατεύουμε τους μαθητές των λυκείων», ανέφερε.

Οι αρχές ανακοίνωσαν ότι έχουν τραυματιστεί και 700 αστυνομικοί, ενώ σχολεία έχουν πυρποληθεί ή λεηλατηθεί και εκπαιδευτικοί και πολίτες έχουν δεχθεί επιθέσεις. Η αστυνομία έχει προχωρήσει σε 6.877 συλλήψεις, οι περισσότερες από τις οποίες αφορούν ανηλίκους.

«Η Γαλλία αποτελεί εξαίρεση όσον αφορά τη χρήση όπλων και τον αριθμό των θυμάτων. Έχουμε τέσσερις μη αναστρέψιμους τραυματισμούς μέσα σε 12 ημέρες, και τα θύματα είναι ανήλικοι», δήλωσε ο Σεμπαστιάν Ρος, ερευνητής σε θέματα αστυνόμευσης στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας.

«Πρόκειται για ένα επίπεδο που δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία της Γαλλίας», πρόσθεσε.


Εκκλήσεις για απαγόρευση των όπλων «λιγότερο θανατηφόρας» ισχύος

Ο Ρος δήλωσε ότι η Γαλλία ξεχωρίζει στην Ευρώπη για τη χρήση όπλων «λιγότερο θανατηφόρας» ισχύος, όπως οι πλαστικές σφαίρες και οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.

Τα συγκεκριμένα μέσα δεν χρησιμοποιούνται γενικά από τις αστυνομικές δυνάμεις για την αντιμετώπιση διαδηλώσεων στη Βρετανία, την Ιταλία και τη Γερμανία, με εξαίρεση το Αμβούργο. Αν και επιτρέπονται στην Ισπανία, έχουν προκαλέσει λιγότερους τραυματισμούς σε σύγκριση με τη Γαλλία, σύμφωνα με τον ίδιο.

Στο Αρζαντέιγ, προάστιο του Παρισιού, ένας 16χρονος μαθητής τραυματίστηκε στο αριστερό μάτι από αστυνομικά πυρά, ενώ επέστρεφε στο σπίτι του, αφού διαπίστωσε ότι το σχολείο του ήταν κλειστό. Το μάτι του ενδέχεται να υποστεί μόνιμη βλάβη, δήλωσε στο Reuters η δικηγόρος του, Σοφία Κερμπά.

Δεν έχει διευκρινιστεί αν ο μαθητής χτυπήθηκε από πλαστική σφαίρα ή από κάποιο άλλο αντικείμενο, πρόσθεσε η δικηγόρος.

Βίντεο που εξέτασε το ίδιο μέσο ενημέρωσης δείχνει τον νεαρό να αιμορραγεί από το μάτι. «Βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή... Είναι τραυματισμένος και βρίσκεται σε κατάσταση σοκ», δήλωσε η Κερμπά.

Ο εισαγγελέας που διερευνά την υπόθεση ανέφερε ότι, σύμφωνα με την εκδοχή της αστυνομίας, ο τραυματισμένος μαθητής «φαίνεται να αντιστοιχεί» σε έναν από δύο νεαρούς που είχαν εκτοξεύσει πυροτεχνήματα εναντίον αστυνομικών, οι οποίοι απάντησαν κάνοντας χρήση πλαστικών σφαιρών.
Το υπουργείο Εσωτερικών δεν απάντησε σε ερωτήσεις σχετικά με την υπόθεση αυτή ούτε για το περιστατικό με τον Εντέν.

Υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μεταξύ των οποίων η Διεθνής Αμνηστία, καθώς και ορισμένοι πολιτικοί, έχουν ζητήσει την οριστική απαγόρευση των όπλων «λιγότερο θανατηφόρας» ισχύος. Αντίθετα, τα αστυνομικά συνδικάτα υποστηρίζουν ότι οι αστυνομικοί χρειάζονται αυτά τα μέσα για να επιβάλλουν την τάξη σε βίαιες καταστάσεις και να διασφαλίζουν τη δική τους ασφάλεια.

«Πρέπει να αποσύρουμε τη χρήση των πλαστικών σφαιρών και να επιδιώξουμε να μην τραυματιστεί κανένας μαθητής. Αυτό θα μας επιτρέψει να αποκλιμακώσουμε την κατάσταση», δήλωσε στο Reuters ο δήμαρχος του Σεν-Ντενί, Μπαλί Μπαγιακόκο, ο οποίος ανήκει στο αριστερό κόμμα Ανυπότακτη Γαλλία.

Ο Μπαγιακόκο συμμετείχε στις διαδηλώσεις στην πόλη του, υποστηρίζοντας ότι στόχος του ήταν να προστατεύσει τους νέους από την αστυνομία.

Από την πλευρά του, ο Τιερί Κλερ, εκπρόσωπος αστυνομικού συνδικάτου, δήλωσε ότι οι σοβαροί τραυματισμοί, όπως εκείνος του Εντέν ή η απώλεια του χεριού ενός άλλου παιδιού, αποτελούν τραγωδίες, αλλά δεν θα πρέπει να θέτουν υπό αμφισβήτηση τις μεθόδους αστυνόμευσης στη Γαλλία.

Όπως υποστήριξε, το πρόβλημα οφείλεται στην ένταση της βίας που ασκούν ορισμένοι νέοι, οι οποίοι πυροδοτούν τις συγκρούσεις.

«Πώς απαντάμε όταν άνθρωποι κινούνται προς την αντιπαράθεση; Αν καταργήσουμε τα μέσα ενδιάμεσης βίας, το μόνο που θα μας απομείνει είναι η θανατηφόρα βία», δήλωσε ο Κλερ στο Reuters. «Αυτό είναι απλώς αδιανόητο».


Γιατί καίγονται τα σχολεία της Γαλλίας: Τρεις μαθητές απαντούν στο CNN Greece
Τρεις μαθητές από τη Γαλλία μιλούν στο CNN Greece για τις μεγάλες μαθητικές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη την χώρα, για τις ελλείψεις στα σχολεία, την οργή και τον φόβο της αστυνομικής βίας.
Καμένα οδοφράγματα έξω από λύκεια, σχολικά κτίρια που έχουν υποστεί εμπρησμούς και καταστροφές, συγκρούσεις με την αστυνομία και χιλιάδες προσαγωγές και συλλήψεις, στη συντριπτική τους πλειονότητα ανηλίκων.
Οι εικόνες από τη Γαλλία δημιουργούν ένα εύλογο ερώτημα: Γιατί μαθητές φτάνουν στο σημείο να βάζουν φωτιά στα ίδια τους τα σχολεία;

Η απάντηση είναι πολύ πιο σύνθετη από τις εικόνες των επεισοδίων.

Οι εμπρησμοί και οι βανδαλισμοί δεν χαρακτηρίζουν το σύνολο των κινητοποιήσεων.

Πίσω από τη βία βρίσκεται ένα μαθητικό κίνημα που ξεκίνησε από πολύ συγκεκριμένα προβλήματα: καθηγητές που απουσιάζουν χωρίς να αντικαθίστανται, ελλείψεις προσωπικού, τάξεις με ακόμη και 35 μαθητές, προβληματικά σχολικά κτίρια, εξαντλητικά ωράρια, εκπαιδευτικές ανισότητες και αγωνία για το Parcoursup και την πρόσβαση στα πανεπιστήμια.

Τρεις μαθητές από διαφορετικά σχολεία της Γαλλίας περιγράφουν στο CNN Greece μια καθημερινότητα που βρίσκεται πίσω από τις εικόνες των συγκρούσεων.

Και κυρίως ένα συναίσθημα που επανέρχεται στις μαρτυρίες τους: Οτι εδώ και χρόνια ζητούν αλλαγές, αλλά κανείς δεν τους ακούει.


«Μετά από τόσες ειρηνικές πορείες, οι μαθητές νιώθουν ότι κανείς δεν τους ακούει»

Ο Σόαν Ρος, μαθητής στο λύκειο Fénelon της Λιλ, περιγράφει ένα κίνημα το οποίο, παρά την επαναλειτουργία αρκετών σχολείων, δεν δείχνει να τελειώνει.

Όπως λέει στο CNN Greece, η κινητοποίηση έχει ήδη αρχίσει να περνά από τα λύκεια στα πανεπιστήμια, με δράσεις στο Sciences Po και στο Πανεπιστήμιο της Λιλ και κοινές συνελεύσεις μαθητών και φοιτητών.

Πίσω από τη σημερινή έκρηξη, υποστηρίζει, βρίσκονται προβλήματα που δεν εμφανίστηκαν τις τελευταίες εβδομάδες.

    «Εδώ και χρόνια τα αιτήματά μας παραμένουν τα ίδια: περισσότερη χρηματοδότηση, σχολικά κτίρια αξιοπρεπή και σε καλή κατάσταση, καλύτεροι μισθοί για τους εκπαιδευτικούς και το εκπαιδευτικό προσωπικό. Μετά από τόσες ειρηνικές πορείες και διαμαρτυρίες κάθε χρόνο, οι μαθητές νιώθουν πλέον ότι κανείς δεν τους ακούει».

Ο Σόαν βάζει στο τραπέζι και ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα αιτήματα του κινήματος: Την κατάργηση του Parcoursup, της πλατφόρμας μέσω της οποίας οργανώνεται η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και την οποία η ίδια χαρακτηρίζει σύστημα που λειτουργεί «με μεροληπτικά και άνισα κριτήρια, καθορίζοντας το μέλλον των νέων».

Οι μαθητές ζητούν επίσης μεγαλύτερη χρηματοδότηση για τα λύκεια, ουσιαστικότερη αξιοποίηση του Pass Culture και λιγότερο επιβαρυμένα ωρολόγια προγράμματα, με λιγότερα κενά και καλύτερη οργάνωση της σχολικής ημέρας.


«Επικρατεί ένα αίσθημα εξέγερσης και οργής»
Η περιγραφή του Σοάν για το κλίμα μεταξύ των μαθητών είναι ίσως ακόμη πιο αποκαλυπτική.

    «Επικρατεί ένα αίσθημα εξέγερσης και οργής, ακόμη και μια σπίθα επαναστατικού πνεύματος. Οι μαθητές είναι αποφασισμένοι να αλλάξουν τα πράγματα».

Ο ίδιος συνδέει την αυξανόμενη αποφασιστικότητα των μαθητών με όσα εκείνοι αντιλαμβάνονται ως αστυνομική καταστολή και με την κυβερνητική διαχείριση των κινητοποιήσεων.

«Βλέποντας την αστυνομική καταστολή και τις κυβερνητικές αποφάσεις, πολλοί θεωρούν ότι η κυβέρνηση φοβάται τη δυναμική αυτού του κινήματος», λέει, εξηγώντας ότι αυτή η πεποίθηση ενισχύει την αποφασιστικότητα ορισμένων μαθητών να συνεχίσουν τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις.
Πρόκειται, βεβαίως, για την εκτίμηση της ίδιας και των μαθητών στους οποίους αναφέρεται και όχι για διαπιστωμένη πρόθεση της γαλλικής κυβέρνησης.

Στο δικό του σχολείο, το Fénelon, ο Σοάν ασκεί παράλληλα κριτική στη στάση της διεύθυνσης, την οποία κατηγορεί ότι επιχειρεί να υποβαθμίσει το πρόβλημα.

«Οι μαθητές δεν είναι διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν την αξιοπρέπειά τους ούτε τα αιτήματά τους. Πόσο μάλλον όταν, όπως καταγγέλλουν, δέχονται δακρυγόνα ακόμη και στο ύψος του κεφαλιού τους».


Από ένα λύκειο του Créteil σε ολόκληρη τη Γαλλία

Η αφετηρία του κινήματος βρίσκεται στο λύκειο Antoine de Saint-Exupéry στο Créteil, νοτιοανατολικά του Παρισιού.

Στα μέσα Σεπτεμβρίου εκπαιδευτικοί και μαθητές άρχισαν να κινητοποιούνται για ελλείψεις προσωπικού και πόρων. Το σχολείο είχε ξεκινήσει τη χρονιά με κενές θέσεις και καθηγητές που απουσίαζαν χωρίς να έχουν αντικατασταθεί.

Από εκεί οι αποκλεισμοί εξαπλώθηκαν αρχικά στην Île-de-France και στη συνέχεια σε ολόκληρη τη χώρα.
Η 6η Οκτωβρίου αποτέλεσε μέχρι στιγμής το αποκορύφωμα. Στο «Acte III» των κινητοποιήσεων, 266.000 άνθρωποι διαδήλωσαν σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών, ενώ οι διοργανωτές ανέβασαν τον αριθμό στις 450.000.

Στους μαθητές προστέθηκαν φοιτητές, εκπαιδευτικοί, γονείς και συνδικαλιστικές οργανώσεις, μετατρέποντας μια κινητοποίηση που ξεκίνησε από τις ελλείψεις στα σχολεία σε ευρύτερη κοινωνική διαμαρτυρία.


35 μαθητές σε μία τάξη και δύο νοσηλεύτριες για ολόκληρο συγκρότημα

Η εικόνα που περιγράφει στο CNN Greece η Iris, μαθήτρια στο λύκειο Eugène Thomas στο Le Quesnoy, βοηθά να γίνει πιο συγκεκριμένο το τι σημαίνουν οι «ελλείψεις» για έναν Γάλλο μαθητή.

Στο σχολείο της, λέει, υπάρχουν τάξεις με 35 μαθητές για έναν εκπαιδευτικό, ενώ δύο νοσηλεύτριες καλούνται να καλύψουν ένα ολόκληρο σχολικό συγκρότημα που περιλαμβάνει γυμνάσιο και λύκειο. Η σχολική ψυχολόγος βρίσκεται εκεί μόνο ορισμένες ημέρες την εβδομάδα, καθώς εργάζεται παράλληλα και σε δεύτερο σχολείο.

Σε άλλα σχολεία, όπως περιγράφει, τα προβλήματα είναι ακόμη πιο έντονα: Tρύπες και καταρρεύσεις σε οροφές, διαρροές νερού, κατεστραμμένοι τοίχοι ακόμη και παρουσία αρουραίων.

Στα προβλήματα προστίθενται τα ωράρια: Ημέρες μαθημάτων από τις 08:00 έως τις 13:00 και ξανά από τις 14:00 έως τις 18:00, ή μεγάλα κενά αρκετών ωρών μέσα στην ίδια ημέρα.

Αξίζει όμως και μια άλλη λεπτομέρεια από τη μαρτυρία της Iris: Δεν είναι όλες οι μαθητικές κινητοποιήσεις βίαιες ούτε όλα τα σχολεία αποκλεισμένα.

Στο Eugène Thomas, περίπου 100 μαθητές συγκεντρώθηκαν με πλακάτ έξω από το σχολείο χωρίς επεισόδια. Όποιος μαθητής ήθελε μπορούσε να μπει και να παρακολουθήσει μάθημα.

Η εικόνα αυτή απέχει πολύ από τα φλεγόμενα οδοφράγματα που κυριαρχούν στα social media και στις τηλεοπτικές εικόνες.


«Αυτή η κατάσταση με αγχώνει»
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.

Η κλιμάκωση της βίας έχει αρχίσει να δημιουργεί φόβο ακόμη και στους ίδιους τους μαθητές που υποστηρίζουν τα αιτήματα.

Η Iris το περιγράφει με ιδιαίτερα προσωπικό τρόπο:

«Προσωπικά, αυτή η κατάσταση με αγχώνει, γιατί όταν βλέπεις νέους ανθρώπους να χάνουν την όρασή τους από το ένα μάτι, να χάνουν δόντια, να έχουν αίματα στη μύτη, να δέχονται δακρυγόνα κ.λπ., αυτό δεν σε κάνει να θέλεις να διαδηλώσεις. Έχεις την αίσθηση ότι κινδυνεύεις να χάσεις τη ζωή σου με το παραμικρό επεισόδιο που μπορεί να συμβεί έξω».

Στο σχολείο της, λέει, πλέον συνυπάρχουν δύο αντιδράσεις: Μαθητές που θέλουν να βγουν στον δρόμο και άλλοι που φοβούνται τα επεισόδια.

    «Όταν βλέπεις από τις 7:40 το πρωί χωροφύλακες έξω από το σχολείο, μπορεί να αισθανθείς άγχος χωρίς κανέναν λόγο».

Και παρ' όλα αυτά καταλήγει:

    «Φοβισμένοι ή όχι, οι φωνές μας μετράνε, οπότε πρέπει να ακουστούμε».


Η διαμαρτυρία φτάνει και στη γαλλική επαρχία
Η τρίτη μαρτυρία δείχνει ότι η συζήτηση δεν περιορίζεται στο Παρίσι, στη Λιλ ή στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Ο Νοέ Τομά, μαθητής σε επαγγελματικό λύκειο αγροτικής περιοχής της Βόρειας Γαλλίας, λέει στο CNN Greece ότι ακόμη και στο δικό του σχολείο των περίπου 300 μαθητών, όπου οι κινητοποιήσεις είναι πολύ μικρότερες, οι μαθητές συζητούν διαρκώς για τις απεργίες και τις διαδηλώσεις.

Τα προβλήματα που περιγράφει είναι σχεδόν τα ίδια: Ανεπαρκείς σχολικοί προϋπολογισμοί, κατεστραμμένα κτίρια, ελλείψεις εκπαιδευτικού υλικού, δύσκολα ωράρια και τάξεις που μπορεί να φτάνουν τους 35 μαθητές ανά καθηγητή.

Και αυτή ακριβώς η επανάληψη των ίδιων παραπόνων σε τρία διαφορετικά σχολικά περιβάλλοντα εξηγεί σε σημαντικό βαθμό γιατί μια τοπική κινητοποίηση μπόρεσε να εξαπλωθεί τόσο γρήγορα.


Από τα αιτήματα στις φωτιές
Η εξάπλωση μέσω Snapchat, Instagram και TikTok ήταν εξαιρετικά γρήγορη. Μαζί όμως με τους αποκλεισμούς άρχισαν να καταγράφονται και σοβαρά επεισόδια.
Κάδοι και οδοφράγματα πυρπολήθηκαν, σχολικά κτίρια υπέστησαν καταστροφές και σημειώθηκαν συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας.

Οι γαλλικές αρχές και εκπαιδευτικοί έχουν επισημάνει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις στα επεισόδια συμμετείχαν άτομα που δεν ήταν μαθητές των συγκεκριμένων σχολείων.

Αυτό είναι κρίσιμο για την κατανόηση της εικόνας: το να μιλά κανείς για «τους μαθητές που καίνε τα σχολεία τους» περιγράφει το εντυπωσιακότερο κομμάτι των γεγονότων, αλλά όχι ολόκληρο το κίνημα.
Η μαρτυρία της Iris είναι χαρακτηριστική: στο δικό της σχολείο οι μαθητές διαδήλωσαν ειρηνικά, χωρίς αποκλεισμό και χωρίς επεισόδια.


Ο 15χρονος που έχασε το χέρι του

Η συζήτηση άλλαξε δραματικά μετά τα γεγονότα της 5ης Οκτωβρίου στη Lens.

Ένας 15χρονος μαθητής τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια επεισοδίων έξω από το λύκειο Auguste-Béhal και έχασε το ένα του χέρι από έκρηξη χειροβομβίδας.

Σύμφωνα με δημοσιευμένες πληροφορίες, ο μαθητής είχε σηκώσει τη χειροβομβίδα πριν αυτή εκραγεί. Η ακριβής αλληλουχία των γεγονότων και ο τύπος του πυρομαχικού αποτελούν αντικείμενο επίσημης έρευνας.

Ο εισαγγελέας της Béthune ανέθεσε στην IGPN, την υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου της γαλλικής αστυνομίας, έρευνα για βία που προκάλεσε ακρωτηριασμό ή μόνιμη αναπηρία.

Δεν είναι το μοναδικό περιστατικό σοβαρού τραυματισμού που βρίσκεται υπό διερεύνηση. Μεταξύ άλλων έχουν αναφερθεί ένας 16χρονος που έχασε την όραση από το ένα μάτι και ένας 14χρονος που υπέστη σοβαρό τραυματισμό στη γνάθο.

Και είναι ακριβώς αυτές οι εικόνες στις οποίες αναφέρεται η Iris όταν εξηγεί γιατί ορισμένοι μαθητές φοβούνται πλέον να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις.


Αναστολή χρήσης των χειροβομβίδων κρότου - λάμψης
Μετά τον ακρωτηριασμό του 15χρονου, οι γαλλικές αρχές αποφάσισαν στις 7 Οκτωβρίου να αναστείλουν τη χρήση χειροβομβίδων κρότου κατά την αστυνόμευση των μαθητικών κινητοποιήσεων.

Παράλληλα, έχουν ανοίξει 18 έρευνες της IGPN για περιστατικά που σχετίζονται με αστυνομικές επεμβάσεις κατά τη διάρκεια του κινήματος.

Η εξέλιξη δίνει νέα διάσταση στη συζήτηση για το ποια μέσα μπορούν να χρησιμοποιούνται από τις δυνάμεις ασφαλείας όταν απέναντί τους βρίσκεται μεγάλος αριθμός ανηλίκων.

Οι αρχές επισημαίνουν ότι αστυνομικοί, εκπαιδευτικοί και εργαζόμενοι στα σχολεία έχουν επίσης τραυματιστεί, ενώ οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ζητούν να διερευνηθούν καταγγελίες για δυσανάλογη χρήση βίας.

Η επόμενη ημέρα
Μετά τη μεγάλη κινητοποίηση της 6ης Οκτωβρίου, η κυβέρνηση επιχειρεί να μεταφέρει την αντιπαράθεση από τον δρόμο στον διάλογο μέσα στα σχολεία.

Το κίνημα, ωστόσο, δεν δείχνει να έχει τελειώσει.

Και η μαρτυρία του Σοάν Ρος από τη Λιλ έχει ιδιαίτερη σημασία ακριβώς σε αυτό το σημείο. Όπως λέει, οι κινητοποιήσεις έχουν αρχίσει να περνούν στα πανεπιστήμια, με μαθητές και φοιτητές να οργανώνουν πλέον κοινές συνελεύσεις, ενώ στος δρόμους κατεβαίνουν και εργατικά συνδικάτα και ομοσπονδίες, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον αγώνα των παιδιών τους.

Το ερώτημα συνεπώς δεν είναι μόνο εάν θα συνεχιστούν οι αποκλεισμοί.

Είναι εάν ένα κίνημα που ξεκίνησε από καθηγητές που δεν αντικαθίστανται, κτίρια που καταρρέουν και τάξεις των 35 μαθητών θα περιοριστεί ξανά μέσα στις σχολικές αίθουσες ή θα αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη κοινωνική διάσταση.

Για τον Σοάν, πάντως, η αιτία της έκρηξης μπορεί να συνοψιστεί σε μία φράση:

«Μετά από τόσες ειρηνικές πορείες και διαμαρτυρίες κάθε χρόνο, οι μαθητές νιώθουν πλέον ότι κανείς δεν τους ακούει».
cnn.gr