Ο Άγιος Παχώμιος γράφει: ''Αν δείτε κάποιον ταπεινό άνθρωπο, αυτό είναι η μεγαλύτερη οπτασία. Θα δείτε τον αόρατο Θεό να αποκαλύπτεται στον ναόν του, σε ένα ορατό ανθρώπινο πρόσωπο''.
Στη ζωή μας αυτό που επείγει ίσως περισσότερο από κάθε τι άλλο να γίνει σήμερα, είναι η ανανέωση της αίσθησης θάμβους και έκστασης μπροστά στο θαύμα και το μυστήριο του ανθρωπίνου
προσώπου!

Ποιος είμαι;         Ποιος είσαι;
Τι είμαι;                Τι είσαι;
Η απάντηση δεν είναι και τόσο εύκολη. Δεν γνωρίζω παρά ένα ελάχιστο τμήμα του εαυτού μου. Δεν γνωρίζω παρά ένα ελάχιστο τμήμα του άλλου. Τα όρια του ανθρωπίνου προσώπου είναι πολύ
πλατιά. Εκτείνονται στον χώρο και έξω από τον χώρο, στο άπειρο, στην αιωνιότητα. Υπάρχουν μέσα μου, υπάρχουν μέσα σου κρυφά, άρρητα βάθη, που διαφεύγουν από την αντίληψή μου.

Ανακαλύπτω με διακριτικότητα και σεβασμό στο άλλο ανθρώπινο πρόσωπο την ιδιοσυστασία του, την ιδιοσυγκρασία του, την ιδιοτυπία του; Εκπέμπω χάρη και σεβασμό όταν κοιτάζω το
άλλο ανθρώπινο πρόσωπο; Εάν έτσι κάνω, τότε θα εισπράξω το ίδιο. Ασάλευτη αλήθεια: ''ό,τι δίνεις, παίρνεις''.

Σέβομαι χωρίς να υποτιμώ; Σέβομαι τους λόγους του άλλου ανθρωπίνου προσώπου, είτε τους γνωρίζω, είτε τους αγνοώ;
Κάποια πρόσωπα, έρχονται στη ζωή μας, ως ευλογία και κάποια ως μάθημα. Αντιμετωπίζω αυτά τα ανθρώπινα πρόσωπα με σεβασμό και ενδιαφέρον ή με καχυποψία και με τα κάθε λογής κόμπλεξ που με στοιχειώνουν;

Υποβιβάζω και απαξιώνω το άλλο ανθρώπινο πρόσωπο, όταν στέκεται μπροστά μου και εγώ προβάλλοντας την ''δήθεν'' εξουσία μου, πιστεύοντας πως η καρέκλα που κάθομαι, πίσω από το μικρό ή μεγάλο γραφείο, θα μου ανήκει ισόβια; Εγώ ο αυτοκράτορας, το άλλο ανθρώπινο πρόσωπο ο υπήκοος!

Ή με ευαισθησία, προσοχή και ευγένεια πολύ δε περισσότερο με σεβασμό, αντιμετωπίζω το πρόβλημά του;
Έχω τη δυνατότητα να κατανοήσω ότι το ανθρώπινο πρόσωπο είναι δημιουργημένο από τον Θεό κατ' εικόνα Του;
Πιστεύω χωρίς καμιά αμφιβολία ότι ο Θεός τοποθέτησε το ανθρώπινο πρόσωπο πάνω στη γή, χαρίζοντάς του Βασιλική Κυριότητα;

Χαρίζοντάς του Άπειρη Αξία;
Την αξία αυτή τη σέβομαι;

Το ανθρώπινο πρόσωπο είναι ''ζώον πολιτικόν'', γράφει ο Αριστοτέλης, επειδή γίνεται αληθινό και πραγματικό, μόνον όταν ζει σε μια πόλη.
Δεν μπορεί να υπάρξει ανθρώπινο πρόσωπο, μέχρι να βρεθούν δύο σε επικοινωνία. Επειδή, ευτυχώς, όλα φαίνονται και δεν κρύβονται, αντανακλά στο πρόσωπό μου εκείνη η αίσθηση της συμμετοχής, της κοινωνίας, του σεβασμού, που σύμφωνα με την Θεϊκή εικόνα μόνον όταν ζω μέσα στα άλλα πρόσωπα και για τα άλλα ανθρώπινα πρόσωπα, γίνομαι ένα ζωντανό, αυθεντικό ανθρώπινο πρόσωπο;

Είμαι ένα ψυχρό, μοναχικό, στατικό ανθρώπινο πρόσωπο ή είμαι ταξιδιώτης (homo viator) και ταξιδεύω δια βίου από την εικόνα προς την ομοίωση, προικισμένος με δυνατή γνώση για τον
παράδεισό μου, έχοντας δίπλα μου με σεβασμό και το ανθρώπινο πρόσωπο του άλλου;

Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος