Της Μαρίας Δημητρακοπούλου (πρώτη δημοσίευση 24 Αυγούστου 2012)

23 Αυγούστου 2007. Είχε έρθει ο Αύγουστος, είχε περάσει η γιορτή της Παναγιάς και ο μήνας σιγά – σιγά έφευγε. Οι κάτοικοι, εδώ, στην Ηλεία, ζούσαμε τις τελευταίες μέρες του Καλοκαιριού, με υψηλές

θερμοκρασίες, όμως σε καμία περίπτωση, το μυαλό δεν πήγαινε στο κακό που θα ερχόταν.

Και το κακό ερχόταν ύπουλα, θρασύτατα, απειλητικά, με φονικές διαθέσεις. Σαν το θεριό το αγριεμένο, που εσύ δεν το βλέπεις, εκείνο, όμως, σε βλέπει και καραδοκεί και είναι έτοιμο να σε κατασπαράξει. Και ήρθε το θεριό, ξημερώνοντας 24 Αυγούστου, με τη μορφή της λυσσαλέας πυρκαγιάς που έμελε να γίνει τραγωδία ανείπωτη και θρήνος ατελείωτος για τους συνανθρώπους μας που από τη μια στιγμή στην

 άλλη, κάηκαν! Χάθηκαν! Έφυγαν τόσο άδικα, αφήνοντας πόνο ατελείωτο στις οικογένειές τους και σε όλους εμάς ένα μεγάλο γιατί.

Πέντε χρόνια μετά, συνεχίζεται η δίκη για τους υπαίτιους και υπεύθυνους των πυρκαγιών. Καταθέτουν μάρτυρες, συγγενείς

αδικοχαμένων κλπ κλπ. Μακάρι να αποδοθούν οι ευθύνες, μακάρι να τιμωρηθούν όσοι έφταιξαν, αν έφταιξαν. Η δικαιοσύνη είναι δεδομένο ότι θα επιτελέσει το καθήκον της.

Όμως, πέντε χρόνια μετά, οι πυρόπληκτοι περιμένουν την οικονομική βοήθεια από το ταμείο Μολυβιάτη.

Πέντε χρόνια μετά, ο Νομός περιμένει τα έργα αποκατάστασης των πυρόπληκτων περιοχών.

Δυστυχώς, πέντε χρόνια μετά από την πύρινη λαίλαπα, ούτε το περιβάλλον, αλλά ούτε και ο

αστικός ιστός έχουν αποκατασταθεί, με αποτέλεσμα, η Ηλεία να ζει την πιο βαθειά ύφεση όλων των εποχών.

Οι ζημιές τεράστιες.

Η καταστροφή ανυπολόγιστη.

Η διάθεση των χρημάτων του ταμείου Μολυβιάτη τώρα είναι επιτακτική. Πρέπει τώρα, τουλάχιστον, να γίνει ο σχεδιασμός, για την κατασκευή και προώθηση των έργων ανάπτυξης.

Εκείνες τις τραγικές μέρες, και ποιος δεν μας επισκέφθηκε!

Και ποιος δεν μας έταξε!

Και ποιος δεν μας βεβαίωσε ότι όλα θα αποκατασταθούν και θα γίνουν καλύτερα!

Αλίμονο!

Μόνο λόγια, λόγια, λόγια.

Χρήματα έφθαναν από παντού, οικιακές συσκευές, ρουχισμός, τρόφιμα. Πάντα, βέβαια, με ιδιωτική πρωτοβουλία. Τροφή για τα ζώα, για όσα βέβαια είχαν απομείνει, δέματα συστημένα με το ονοματεπώνυμο των πυρόπληκτων κατοίκων.

Πού πήγαν όλα αυτά; Τι έγιναν; Δόθηκαν στους ανθρώπους; Και αν δόθηκαν, τότε γιατί ακόμη και σήμερα, το έντονο παράπονο υπάρχει στους κατακαμένους αυτούς ανθρώπους; Και τέλος πάντων. Αυτά είναι υλικά αγαθά και θα ξεχαστούν.

Οι ψυχούλες, όμως, που πέταξαν, πότε θα δικαιωθούν;

Μακάρι, ο Νομός μας να μην ζήσει ξανά τέτοια κόλαση. Μακάρι, να μην ακουστούν σπαραχτικές φωνές απελπισίας και απόγνωσης.

Όμως, οι ευχές για να πραγματοποιούνται, πρέπει να γίνονται έργα και να μην μένουν μόνο λόγια.

Και δυστυχώς, μέχρι σήμερα, έμειναν τα λόγια.

Μαρία Δημητρακοπούλου

δημοσιογράφος