...Και ο χρόνος κύλησε...
...Και πέρασαν 45 ολόκληρα χρόνια
1970 - 2015
...Και μαζευτήκαμε στο σχολείο μας.

Σταματούσαν τα αυτοκίνητα και κατεβαίναμε. Μάτια δακρυσμένα, φωνή πνιγμένη στη συγκίνηση.

" Μαρία μου!"
"Μιμίκα μου!"
"Τι κάνεις καρδιά μου;"
"Είμαι καλά κοριτσάκι μου".

"Γωγώ δεν άλλαξες καθόλου!"
"Φωτεινή πάντα με το χαμόγελο!"
"Καίτη μου, Χρυσούλα μου, Όλγα μου, Θοδώρα μου, Κικίτσα μου καλή, πάντα μπροστάρισσα!"
"Μαρία μου, Γιούλη μου, Χριστίνα μου, Αγγελική μου, Τίνια μου, Ελένη μου..."

Εμείς, τα κορίτσια της Ογδόης του Γυμνασίου Θηλέων Πύργου, οι απόφοιτες του 1970.

Δάκρυα, γέλια, φωνές, συναισθήματα, αγκαλιές, φιλιά! Πήρε ζωή το προαύλιο του σχολείου μέσα στο κατακαλόκαιρο.
Θεέ μου! Και είπαμε... Και είπαμε... Τι δεν είπαμε!

Και χτύπησε το κουδούνι. Τι ήχος ήταν αυτός! Τα δάκρυα έτρεχαν περισσότερο!

Και μπήκαμε στην αίθουσα. Ο πίνακάς μας, τα θρανία μας, η γλυκιά μυρωδιά της κιμωλίας.

Και να! Η όμορφη, λεπτεπίλεπτη αγαπημένη καθηγήτριά μας, η κυρία Γεωργία Κούβελα! Η ευγενική και χαμογελαστή φυσιογνωμία της. Όπως τότε... και τώρα!

Κυρία, τιμή μας μεγάλη που ήσασταν στις 13 του Αυγούστου κοντά μας. Τιμή μας που μας διδάξατε, που μας νιώσατε τότε, μας συντροφεύσατε στην ανεπανάληπτη συνάντησή μας, μετά από 45 χρόνια.

Θεέ μου! Και τι δεν θυμηθήκαμε! Η ώρα της εξέτασης! Μάθημα: Αρχαία! Η καλή μας η Φιλίτσα ανοίγει τον κατάλογο: Λεβεντούρη, Μπαλοράχου, Μαλλιοπούλου, Κουμανιώτη! Νάμαστε! στεκόμαστε μπροστά στον πίνακα, δίπλα στην έδρα με τις μπλε ποδιές μας καθαρές και καλοσιδερωμένες, δύο δάχτυλα κάτω από το γόνατο, με τον αστραφτερό λευκό γιακά, με τη λευκή κορδέλα στα μαλλιά μας...

Τι στιγμές! Το ξέρουμε, δεν θα επαναληφθούν ποτέ στο μέλλον. Εμείς, όμως, τις έχουμε κρατήσει στην καρδιά μας. Τι είμαστε άλλωστε τότε; Παιδιά ανέμελα ευτυχισμένα. τόσα γεγονότα ξεδιπλώνονταν γύρω μας. Και εμείς; απλά τα ακούγαμε. Κανένα αρνητικό συναίσθημα δεν μας άγγιξε. Η ψυχή μας αγνή παιδική. Ο ανταγωνισμός, η πικρία, η αντιζηλία δεν μας σημάδεψαν. Ένα σάντουιτς από τον κυρ Θανάση το μοιραζόμαστε τρεις συμμαθήτριες. Η αγάπη ήταν διάχυτη ανάμεσά μας. Και παρέμεινε για 45 ολόκληρα χρόνια.

Νάμαστε τώρα... Ήρθε η ώρα της διασκέδασης. Τα τραπέζια γέμισαν.

Η Κικίτσα, η Τίνια, η Αγγελική, η Χρυσούλα τα είχαν ετοιμάσει όλα τέλεια. Μπράβο τους!

Η Κικίτσα μας! Εμείς, εκείνη τη στιγμή, δεν βλέπαμε την πολύ δραστήρια κυρία Ζάγκλαρη. Τη δυναμική γυναίκα που τόσα πρόσφερε και προσφέρει στην τοπική κοινωνία μας. Εμείς βλέπαμε την Κικίτσα μας που με φωνή σπασμένη από τη νοσταλγία και τη συγκίνηση, μας θύμισε γεγονότα και καταστάσεις που ανέσυρε από το μπαούλο του χρόνου. Ναι, μας συγκλόνισες Κικίτσα μου, όταν μας έφερες κοντά μας, ανάμεσά μας τις αγαπημένες και αξέχαστες συμμαθήτριές μας, την Ανθή μας, τη Μαρία μας, την Αθηνά μας, τη Ζωή μας, τη Μαρία μας, τη Διονυσία μας, την Κατίνα μας, την Αθανασία μας.

Μπορεί να έφυγαν νωρίς, να βρίσκονται στους κήπους του Παραδείσου, στις αγκαλιές των Αγγέλων, όμως, εκείνες τις στιγμές, το βράδυ της 13ης Αυγούστου ήταν μαζί μας, ήσαν εκεί. Ήμαστε όλες μαζί μια μεγάλη αγκαλιά.

Και οι φωτογραφίες στο video wall! Τι ξάφνιασμα! Τι έκπληξη απρόσμενη! Τόσες φωτογραφίες! Τόσες θύμησες!

"Νάμαι, εγώ είμαι εδώ! Καίτη εσύ!"
"Μαρία, νάσαι δίπλα στην Τίνια!"
"Θοδώρα, εδώ είμαστε μαζί!"
"Κική, με τις φόρμες έτοιμες για τη γυμναστική!"

 Και εκείνη τη στιγμή, Θεέ μου, εκείνη τη στιγμή το video wall γεμίζει με την παρουσία της καθηγήτριάς μας της Γυμναστικής!

" Η κυρία Σαλπέα!", αναφωνήσαμε όλες και πάλι δακρύσαμε! Ναι, η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ μας κυρία Κατίνα Σαλπέα! Με το χαμόγελό της, με την καλοσύνη της, με τη γάργαρη χαρακτηριστική της φωνή!
"Παιδιά μου..."

Τι να γράψεις για το συναίσθημα που σε πλημμυρίζει, όταν μια καθηγήτριά σου, μετά από 45 χρόνια μας αποκαλεί: "Παιδιά μου!"; πολύ φτωχά τα λόγια για μια καθηγήτρια που μας δίδαξε τόσα πολλά! Μας δίδαξε εντιμότητα, πειθαρχία, αξιοπρέπεια, ήθος. Μας άνοιξε τα μάτια για τα τόσα περίεργα και επικίνδυνα που απειλούσαν τα εφηβικά μας χρόνια. Το "Νους υγιής εν σώματι υγιεί" μας το εμπέδωσε και το κρατήσαμε, το κάναμε πράξη στη ζωή μας. Μας ορμήνεψε, μας παρότρυνε σε πράγματα καλά καγαθά. Και τη σεβόμαστε και την αγαπούσαμε και την ΑΓΑΠΟΥΜΕ ΠΟΛΥ.

Κυρία, να είστε καλά! Σας ευχαριστούμε για όλα.

Μήνυμα και χαιρετισμό εγκάρδιο λάβαμε και από την άλλη καλή μας καθηγήτρια, την κυρία Γιώτα Μπερτσάτου. Την ευχαριστούμε θερμά.

"Ήρθε η κυρία Κυριακοπούλου και η κυρία Πολίτη!", φωνάζει μια συμμαθήτριά μας. Σηκωνόμαστε όλες. Οι κυρίες μας! Η Ευθυμία μας, η Άννα μας! Δεν μας ξέχασαν. Ήρθαν και έσμιξαν μαζί μας στη μοναδική στιγμή του ανταμώματος. Ήρθαν, έμειναν μαζί μας, μας φίλησαν, μας ευχήθηκαν. Όπως και τότε, καλοσυνάτες χαρούμενες, συγκινημένες, όπως κι εμείς.

 Τα ποτήρια γεμίζουν με το κρασάκι, ευχές ανταλλάσσονται: "Να είμαστε καλά! Να μας έχει ο Θεός υγιείς και να ξανασμίξουμε!" Μακάρι Θεέ μου να ξανασμίξουμε και να είμαστε παρούσες όλες όσες ήμαστε στις 13 του Αυγούστου του 2015!

Η νύχτα έχει πλέον πέσει για τα καλά. Το φεγγάρι φωτίζει στον ουρανό, το κέφι έχει ανάψει για τα καλά. Ανάβουμε τα κεράκια στα ρεσό που γράφουν "45 χρόνια μετά", δυναμώνει η μουσική και μας πλημμυρίζει το τραγούδι: "Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο, καθόσουνα στο διπλανό θρανίο κι όταν μου έδινες το βιβλίο, μου΄λεγες σ'αγαπώ..."

Κορίτσια, σας αγαπώ όλες πολύ!

Μαρία Μπαλοράχου - Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος - Απόφοιτος "Θηλέων Πύργου" 1970