Από πολύ καιρό και συγκεκριμένα από το καλοκαίρι, όταν τα "ορφανά" σκουπίδια άρχισαν να σχηματίζουν "βουνά" σε κάθε γωνιά στις συνοικίες και στα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου Πύργου, καθημερινά, δεκάδες συμπολίτες μου, κατήγγελλαν ότι καθώς αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα υγείας, κυρίως αναπνευστικά, η δυσοσμία των σκουπιδιών επιβαρύνει κατά πολύ την ήδη επιβεβαρυμμένη κατάστασή τους.
"Γράψε κάτι, θα πεθάνουμε" μου έλεγαν.
Όλοι εμείς εδώ στο IliaPress παρακολουθούσαμε προσεκτικά και υπεύθυνα όλες τις εξελίξεις γύρω από το μείζον αυτό θέμα. (Τοποθεσία "Λήμνες", αυθαίρετες εναποθέσεις σκουπιδιών σε παράνομους και μη αδειοθετημένους χώρους κλπ., κλπ. κλπ.). Και επί Δημαρχίας κ. Μάκη Παρασκευόπουλου και τις εξελίξεις με τη νέα Δημοτική Αρχή. Ακούσαμε προεκλογικές εξαγγελίες από τον νυν Δήμαρχο κ. Γαβρίλη Λιατσή, πως την λύση των σκουπιδιών την είχε στο "τσεπάκι"!
Στην πορεία όμως οι εξαγγελίες έγιναν καταγγελίες για σαμποτάζ (;) στα σχέδιά του.
Τα σκουπίδια όμως συνέχιζαν να δημιουργούν καινούργια "βουνά".
Η μια σύσκεψη διαδεχόταν την άλλη, και στην ουσία... όλο λόγια, λόγια, λόγια...
Μέχρι που χθες, 20 Ιανουαρίου 2015 δέχθηκα ένα τηλεφώνημα που με συγκλόνισε. Μια φωνή αδύναμη που έτρεμε, λες κι ερχόταν από το υπερπέραν ψιθύρισε: "ΒΟΗΘΕΙΑ. ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΣΑΝΩ. ΕΧΩ ΧΡΟΝΙΟ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΔΥΣΟΣΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΜΑΖΕΥΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΕΧΕΙ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΟΥ. ΝΟΙΩΘΩ ΟΤΙ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ. ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ..."
Η γραμμή έκλεισε, κι εγώ έμεινα να κοιτάζω τη βουβή συσκευή, νοιώθοντας ανήμπορος να προσφέρω βοήθεια. Ανήμπορος, ασήμαντος και
ταυτόχρονα ένοχος που δεν είχα καταφέρει κάτι θετικό με τα δημοσιεύματά μου στο IliaPress.
Και σκέφθηκα με πίκρα πως, δεν τα κατάφερα, μαζί και με άλλες φωνές, γιατί απλούστατα απευθυνόμουν τόσο καιρό, δυστυχώς, σε αφτιά και μάτια ερμητικά κλειστά. Απευθυνόμουν σε ανθρώπους που, προκειμένου να καθήσουν και πάλι σε καρέκλα εξουσίας έταζαν τα πάντα στους πάντες. Απευθυνόμουν σε ανθρώπους σκληρούς, άπονους και άσπλαχνους.
Υποσχέθηκα όμως, νοερά, στον πάσχοντα συμπολίτη μου, να δημοσιοποιήσω το τηλεφώνημά του, που στην ουσία ήταν κραυγή απόγνωσης και αγωνίας.
Και το πράττω με τη σκέψη και ελπίδα πως, τον ίδιο μολυσμένο αέρα που αναπνέει ο κάθε συνάνθρωπός μου, αναπνέω κι εγώ και, πού ξέρεις, ίσως και κάποιος Δικαστικός Λειτουργός που έχει ευαισθησία...
Πάνος Δημητρακόπουλος
