Ένας πνευματικός Μοναχός αναχώρησε για τα ουράνια σκηνώματα, σε ηλικία 80 ετών. Ο Αγιορείτης Μοναχός πατέρας Ανδρέας, κατά κόσμον Δημήτριος Μπαλόρραχος, από την ηλικία των 17 ετών μόνασε στη Νέα Σκήτη Δάφνης του Αγίου όρους, στην αδελφότητα Αβραμαίων.
Από το 1954, αφού αποχαιρέτησε γονείς και οικογένεια, αναχώρησε για το άγιο Όρος και αφού εκάρη Μοναχός και στη συνέχεια Ηγούμενος, με πίστη, ταπείνωση και ευλάβεια, διακονούσε στο περιβόλι της Παναγίας μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του. Είχε αξιωθεί να επιτελεί το Μυστήριο της Θείας Εξομολόγησης, τόσο σε λαϊκούς όσο και σε Μοναχούς σε όλη την Ελλάδα, ως ιερέας.

Στην Ιερά Μονή διδάχτηκε την τέχνη της Αγιογραφίας από τους πρώτους στο είδος, Μοναχούς Αβραμαίους. Ιστόρησε πολλές εικόνες, που βρίσκονται σε πολλούς Ιερούς Ναούς και Μοναστήρια της χώρας μας και σε πολλές Ορθόδοξες εκκλησίες στο εξωτερικό.  Όταν καλούταν να αγιογραφήσει το πρόσωπο κάποιου Αγίου που θα αγιογραφούταν για πρώτη φορά, είτε επρόκειτο για κάποιον Όσιο είτε για κάποιον Ασκητή, και δεν είχε στοιχεία του, αγιογραφούσε έναν Άγιο και όταν έβαζε το φωτοστέφανο έλεγε:" Από τούδε τη στιγμή λαμβάνει τη χάρη του αγίου". Κορυφαία στιγμή της ζωής του, όπως έλεγε με μάτια δακρυσμένα , ήταν όταν τον αξίωσε η Παναγία να ιστορήσει την Ιερή Εικόνα της Παναγίας της Κρεμαστής, μετά από φωτιά που είχε καταστρέψει την πρωτότυπη.  Τότε, με τρόπο θαυμαστό, η Παναγία είχε επιτρέψει στο Γέροντα να Την εικονογραφήσει.  Οι δεσμοί του με την Ιερά Μονή Κρεμαστής ήταν ιδιαίτεροι  και πατρικοί.

Ο μοναχικός του αγώνας βαρύς και γεμάτος υποχρεώσεις. Αυτό όμως δεν τον εμπόδιζε, όποτε μπορούσε, να επισκέπτεται την αγαπημένη του οικογένεια. Τα αδέλφια του σε Αμαλιάδα και Σπαρτουλιά, αλλά και εμάς τα ξαδέρφια του και τα ανήψια του, που μας αγαπούσε και τον αγαπούσαμε πολύ, σε Πάτρα και Πύργο. Οι διδαχές του πάντα πατρικές, φωτισμένες και επίκαιρες. Όπως έλεγε κι ο ίδιος: " Εγώ, πουλί μου, μιλάω με παραβολές".  Τα μάτια φωτίζονταν όταν μας μιλούσε για τους Αγίους Τόπους, τους οποίους επισκεπτόταν συχνά, για να πάρει δύναμη και φώτιση.  Αλλά το βλέμμα του πλημμύριζε γαλήνη όταν μιλούσε για το "σπίτι" του. Το αγαπημένο του Άγιο Όρος που τον αγκάλιασε όσο ζούσε και τον δέχτηκε τώρα που "κοιμήθηκε".
Πνεύμα φωτισμένο, καρδιά αφιερωμένη πιστά στην Παναγία, λόγος φλογερός και θαρραλέος. Τον είχαν γνωρίσει, τον είχαν αγαπήσει άνθρωποι από όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη και τον επισκέπτονταν συχνά στη Σκήτη.

Αιωνία η μνήμη σου αγαπημένε μας θείε και εξάδελφε!
Καλό Παράδεισο!

Μαρία Μπαλορράχου Δημητρακοπούλου
δημοσιογράφος