Τω καιρώ εκείνω παράγων ο Ιησούς, είδεν άνθρωπον τυφλόν εκ γενετής. Και ηρώτησαν αυτόν οι Μαθηταί αυτού, λέγοντες: Ραββί, τις ήμαρτεν, ούτος, ή οι γονείς αυτού, ίνα τυφλός γεννηθή; Απεκρίθη ο Ιησούς. Ούτε ούτος ήμαρτεν ούτε οι γονείς αυτού, αλλ’ ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ… Όταν εν τώ κόσμω ώ, φώς ειμί του κόσμου. Ταύτα ειπών, έπτυσε χαμαί και εποίησε πηλόν εκ του πτύσματος, και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού και είπεν αυτώ: Ύπαγε, νίψαι εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ, ό ερμηνεύεται, απεσταλμένος. Απήλθεν ούν και ενίψατο, και ήλθε βλέπων… Ήν δε Σάββατον, ότε τον πηλόν εποίησεν ο Ιησούς και ανέωξεν αυτού τους οφθαλμούς… Έλεγον ούν εκ των Φαρισσαίων τινές. Ούτος ο άνθρωπος ουκ έστι παρά του Θεού, ότι το Σάββατον ου τηρεί… Εφώνησαν ουν εκ δευτέρου τον άνθρωπον, ός ην τυφλός, και είπον αυτώ: Δός δόξαν τω Θεώ, ημείς οίδαμεν ότι ο άνθρωπος ούτος αμαρτωλός έστιν. Απεκρίθη ούν εκείνος και είπεν: Ει αμαρτωλός έστιν, ουκ οίδα, έν οίδα ότι τυφλός ών, άρτι βλέπω… Και εξέβαλον αυτόν έξω. Ήκουσεν ο Ιησούς, ότι εξέβαλον αυτόν έξω, και ευρών αυτόν ,είπεν αυτώ. Συ πιστεύεις εις τον Υιόν του Θεού; Απεκρίθη εκείνος και είπε. Τίς έστι, Κύριε, ίνα πιστευσω εις αυτόν; Είπεν δε αυτώ ο Ιησούς. Και εώρακας αυτόν και ο λαλών μετά σού, αυτός έστιν. Ο δε έφη. Πιστεύω, Κύριε, και προσεκύνησεν αυτώ.
Ένας άνθρωπος εκ γενετής τυφλός αποκτά με την θαυματουργική επέμβαση του Ιησού Χριστού την όραση του. Και το γεγονός της θεραπείας του, γίνεται αφετηρία σωτηρίας, η οποία εκφράζεται με την ομολογία της πίστεως του. Ο Χριστός τον ρωτά: ’’Συ πιστεύεις εις τον Υιόν του Θεού; ’’Και ο τυφλός άνθρωπος τότε κατορθώνει να δει όχι μόνο το επίγειο φώς, αλλά και το φώς της Θεότητος. ’’Πιστεύω, Κύριε, και προσεκύνησεν αυτώ.’’
Αρκετές φορές εμείς οι άνθρωποι ,απογοητευμένοι από τα καθημερινά άλυτα προβλήματα μας, προβληματιζόμαστε για την παρουσία του Θεού στη ζωή μας. Ζητάμε σημεία, ζητάμε θαύματα για να πιστέψουμε. Ακόμα και όταν ο Χριστός βρισκόταν καρφωμένος επάνω στον Σταυρό, οι άνθρωποι ,Τον πειράζαμε και τον βλασφημούσαμε: ’’εάν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον Σταυρό και θα πιστέψουμε σε Σένα. ’’Ο Χριστός παρέμεινε εν σιωπή.
Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο αλλά κρύβεται ακόμη και μέσα στην φανέρωση Του! Ο Θεός αποκρίνεται με την σιωπή, αλλά για εκείνον που μπορεί να κ α τα λ ά β ε ι, να ν ι ώ σ ε ι.
Μέσα σ’ αυτή τη σιωπή δηλώνει την αγάπη Του για τον άνθρωπο! Είναι η ’’μ ω ρ ί α’’ του Θεού, ο ακατανόητος σεβασμός στη δική μας ελευθερία!
Ο Θεός μας καλεί σε μια σχέση αμοιβαιότητας. Ο Πατέρας είναι Πατέρας χωρίς να επιβάλει την πατρότητα Του. Ο Χριστός έρχεται για να καθίσει στο ‘’τραπέζι των αμαρτωλών’’, και σταυρώνεται από υπερβολή ερωτικής αγαθότητας. Ένας ασκητικός Γέροντας του έκτου αιώνα γράφει:’’ Ποιος σύζυγος πέθανε ποτέ για την σύζυγο του, και ποια σύζυγος διάλεξε ποτέ να παντρευτεί έναν εσταυρωμένο;’’ Ο Χριστός μνηστεύτηκε Εκκλησία, της έδωσε μια προίκα με το Αίμα Του και της σφυρηλάτησε ένα δαχτυλίδι με τα καρφιά της Σταύρωσης Του!
Εποίησε πηλόν… και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού.
Τα μάτια μας είναι από τα πολυτιμότερα όργανα του σώματος μας. Είναι ’’ωτίων πιστότερα’’. ‘’Ο λύχνος του σώματος, έστιν ο οφθαλμός’’, γράφει ο Ιερός Ματθαίος, και ο Άγιος Νικόδημος, ο Αγιορείτης γράφει ‘’η βασιλικωτάτη των αισθήσεων.’’
Αυτό που βλέπουμε με φιλήδονη περιέργεια εξάπτει την επιθυμία και παγιδεύει την καρδιά μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Προφητάνακτος Δαβίδ.
Η θέα από το δώμα των ανακτόρων του, της γυμνής Βηρσαβεέ που λουζόταν, τον παρέσυρε σε δύο άνομες πράξεις, τη μοιχεία και το φόνο[Β’ Βασιλ. 11,2].
Η πείρα που απέκτησε ο Δαβίδ, τον έκανε να απευθύνεται συχνά προς τον Θεό και να παρακαλεί:’ Απόστρεψον τους οφθαλμούς μου του μη ιδείν ματαιότητα’’.
‘’Οφθαλμοί σου ορθά βλεπέτωσαν’’, συνιστά ο σοφός Σολομών. ’’Μη σε νικήση κάλλους επιθυμία, μηδέ αγρευθής σοις οφθαλμοίς.’’[Παροιμ.4,25 και 6,25].
Τα μάτια μας αποτελούν μια τέλεια φωτογραφική μηχανή ,μοναδική, που έχει τη δύναμη να εντυπώνει στους χώρους της μνήμης μας πλήθος εικόνων, προσώπων, πραγμάτων, γεγονότων, τα οποία χαράζονται βαθιά μέσα μας .Και αν ακόμα προσπαθήσουμε πολύ, μας είναι τρομερά δύσκολο ή αδύνατον να εξαλείψουμε από τη μνήμη μας ,ότι αποτύπωσαν τα μάτια μας.
Ας μην αφήνουμε τα μάτια μας αφύλακτα και ανεξέλεγκτα γιατί εύκολα μεταβάλλονται σε δύο κ λ έ φ τ ε ς!
Ας θυμόμαστε το αξίωμα των αρχαίων: ’’ε κ τ ο υ ο ρ ά ν ,τ ί κ τ ε τ α ι τ ο ε ρ ά ν’’!
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ι.Μ.Ηλείας.
