Τω καιρώ εκείνω, ανέβη ο Ιησούς εις Ιεροσόλυμα… Ην δε τις άνθρωπος εκεί τριάκοντα και οκτώ έτη έχων εν τη ασθενεία. Τούτον ιδών ο Ιησούς κατακείμενον ,και γνούς ότι πολύν ήδη χρόνον έχει, λέγει αυτώ: Θέλεις υγιής γενέσθαι; Απεκρίθη αυτώ ο ασθενών. Κύριε,άνθρωπον ουκ έχω ,ίνα, όταν ταραχθή το υδωρ ,βάλη με εις την κολυμβήθραν, ενώ δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει. Λέγει αυτώ ο Ιησούς. Έγειρε, άρον τον κράββατόν σου ,και περιπάτει. Και ευθέως εγένετο υγιής ο άνθρωπος και ήρε τον κράββατόν αυτού και περιπάτει, ήν δε Σάββατον εν εκείνη τη ημέρα… Μετά ταύτα ευρίσκει αυτόν ο Ιησούς εν τω ιερώ ,και είπεν αυτώ: Ίδε , υ γ ι ή ς γ έ γ ο ν α ς μ η κ έ τ ι Α μ ά ρ τ α ν ε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται…
Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, ήταν και είναι η μόνη και διαρκής παράκληση όλων των ανθρώπων. Φυγαδεύει κάθε θλίψη και μεταμορφώνει κάθε ανθρώπινο πόνο. Κανένας δεν αγάπησε τόσο πολύ τον άνθρωπο και δεν τον απάλλαξε από τον φόβο των οριακών του καταστάσεων όσο ο Χριστός. Στα Ιεροσόλυμα, στο χώρο της προβατικής κολυμβήθρας, στην επιλεγόμενη Βηθεσδά, γίνεται το θαύμα της θεραπείας του π α ρ α λ υ τ ι κ ο ύ, που σήκωνε τον σταυρό της ασθένειας του 38 ολόκληρα χρόνια. Εκεί που τα ανθρώπινα σχήματα είχαν καλλιεργήσει μέσα του την απελπισία και την μοναξιά, εκείνος περίμενε υπομονετικά την θεραπεία του και το θ α ύ μ α γίνεται!
Ο Χριστός δεν τον παραβλέπει, δεν τον αφήνει, δεν τον απογοητεύει. Ο λόγος του Χριστού είναι η σωτηρία του: ’’Να, έχεις γίνει καλά, από εδώ και πέρα μην αμαρτάνεις, για να μην πάθεις χειρότερα.’’ Η λυτρωτική παρουσία του χριστού θεραπεύει και το σ ώ μ α και την Ψ υ χ ή του παράλυτου!
Ο Χριστός γίνεται προσιτός με την άκτιστη Χάρη Του και τις άκτιστες Ενέργειές Του, που είναι μέρος της Θείας Του ύπαρξης. Οι άνθρωποι μπορούμε να συναντήσουμε πραγματικά τον Θεό. Η συνάντηση όμως αυτή γίνεται με τρόπο ησυχαστικό, γίνεται στο χώρο της καρδιάς, όπως έγινε η συνάντηση του Χριστού με τον παραλυτικό. Η αναζήτηση του Θεού δεν γίνεται μόνο με την ανθρώπινη διάνοια, αποκομμένη από την υπόλοιπη ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά με τον ό λ ο ν αδιαίρετο άνθρωπο και κέντρο αυτής της προσπάθειας είναι η ανθρώπινη κ α ρ δ ι ά.
Με διαρκή πνευματικό αγώνα ο άνθρωπος, νοιώθει ελεύθερος. Δεν νοιώθει δέσμιος της αμαρτίας. Ο πνευματικός αγώνας είναι δύσκολος, πολύ δύσκολος, όχι όμως ακατόρθωτος.
Ο Ιερός Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει: ’’Πάς ο ποιών την αμαρτίαν, δούλος έστι της αμαρτίας. Ο δε δούλος ού μένει εν τη οικία εις τον αιώνα. Ο Υιός μένει εις τον αιώνα. Εάν ούν υμάς ελευθερώση όντως ελεύθεροι έσεσθε’’. Αυτήν ακριβώς την ελευθερία χαρίζει ο Χριστός στον παραλυτικό. Δεν είναι η πλέον εύκολη υπόθεση να διατηρούμε στην καρδιά μας τη μνήμη του Θεού, χωρίς προσευχή. Η προσευχή μεταφέρει το νου και την καρδιά στην αιωνιότητα! Αυτό δεν σημαίνει παθητική ζωή, μακριά και έξω από τους συνανθρώπους μας. Προσευχόμαστε για τον εαυτόν μας και με την προσευχή μας αγκαλιάζουμε όλη την κτίση, όλο τον κόσμο. ’’Π ά τ ε ρ η μ ώ ν’’ μας δίδαξε ο Κύριος.
Ο ‘’φτωχός, ο ‘’ασθενής’’ ο ‘’μόνος ; Μακριά από μας; Μας είναι άγνωστοι;
Εμείς είμαστε οι αναγνωρίσιμοι! Έχουμε όνομα και επώνυμο ,έχουμε δύναμη και εξουσία!
Τον αδύναμο ,τον ευρισκόμενο σε ανάγκη ,τον άρρωστο ,τον πονεμένο, τον θλιμμένο, τον ευρισκόμενο σε απελπισία, σε μοναξιά ,θα σκεφτούμε, θα πλησιάσουμε, θα ανακουφίσουμε; Δεν έχουμε ούτε χρόνο ούτε χώρο στη ζωή μας. Ιδρώνουμε και αγωνιούμε για να γράψουμε το όνομα μας με μεγάλα γράμματα στο βιβλίο του ‘’ κ ό σ μ ο υ’’ και όχι στο βιβλίο της ‘’ζ ω ή ς’’, της ‘’α ι ω ν ι ό τ η τ α ς ‘’.Το πνεύμα της προσευχής μας κάνει να κοιτάζουμε μέσα μας, να νοιώθουμε το βάρος των παθών μας, να κυριαρχούμε στις εγωιστικές αναζητήσεις μας, και όχι να κυριαρχούμε στους αδύναμους συνανθρώπους μας.
Μας κάνει το πνεύμα της προσευχής, ανθρώπους α γ ά π η ς, ε υ σ π λ α χ ν ί α ς, κ α τ α ν ό η σ η ς, ε υ γ έ ν ε ι α ς. Και όταν ακούσουμε ‘’Σε παρακαλώ, άνθρωπον ουκ έχω, είμαι αφόρητα αβοήθητος και μόνος, σίγουρα την αρρώστια του δεν θα μπορέσουμε να την θεραπεύσουμε, τον συνάνθρωπο μας όμως αυτόν που ζητά την βοήθεια μας θα τον ανακουφίσουμε!
Η χαρά και η ελπίδα είναι δώρα του Θεού προς τον άνθρωπο. Τα δώρα αυτά ας τα προσφέρει ο άνθρωπος στον συνάνθρωπο!
Τα θαύματα τα κάνει μόνον ο Θεός! Και ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του Θεού είναι η ελευθερία που χάρισε στον άνθρωπο!
Με αυτήν την ελευθερία μας ας επιλέξουμε: Συμμετοχή ή απόρριψη;
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας.
