γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
“Καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες” (Ἰωάν. 20, 28-29).
Καί ὁ Θωμᾶς τοῦ ἀπεκρίθη, «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου». Ὁ Ἰησοῦς τοῦ λέγει, «Ἐπειδὴ μὲ εἶδες, πίστεψες. Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν μὲ εἶδαν καὶ ὅμως ἐπίστεψαν».
Κυριακή του Αντιπάσχα και όλη η Εκκλησία, μαζί με την κτιστή πραγματικότητα, εορτάζει και πανηγυρίζει την Ανάσταση του Χριστού. Χαρά και Ελπίδα, Φως και Ζωή. Αισιοδοξία και δυναμικότητα πλημμυρίζουν τις καρδιές των Πιστών. Ο θάνατος νικήθηκε! Η Ζωή θριαμβεύει! Η Φθορά Καταργήθηκε! Κυριακή του Αντίπασχα και πρέπει να ευγνωμονούμε τον Απόστολο Θωμά, που με το ζωηρό του πνεύμα έφερε τον Αναστημένο Χριστό δύο φορές στην σύναξη την Μαθητών του Κυρίου. Έτσι, χάρη στον Θωμά, ο Νικητής του θανάτου ευλόγησε δύο φορές με την Ειρήνη Του τους Μαθητές και μέσα απ’ αυτούς όλους εμάς! Η Ειρήνη του Χριστού είναι το πολύτιμο αγαθό που προσλαμβάνουμε μετά το Άγιον Πάσχα. Είναι μία Εἰρήνη που συμφιλιώνει τον άνθρωπο με τον Θεό, τον άνθρωπο με τον εαυτό του και τον άνθρωπο με το κτιστό περιβάλλον. Είναι η Γαλήνη που σκορπίζει την Άνοιξη της χαράς και της ελπίδας στον πονεμένο κόσμο. Είναι η πολυδιάστατη ηρεμία, που ζωγραφίζει την ατμόσφαιρα της Εκκλησίας και την απέραντη χαρά της σωτηρίας, για την οποία όλοι πλαστήκαμε και μακάρι να κερδίσουμε ως το κορυφαίο Δώρο του Θεού!
Σωστά ειπώθηκε όπως θα δούμε και παρακάτω, ότι ήταν ευλογία Θεού η απουσία του Θωμά από την πρώτη βραδινή εμφάνιση του Αναστημένου Χριστού στους μαθητές. Και αυτό, γιατί έτσι δεν θα αμφέβαλλε ο Θωμάς σ’ αυτό που είδαν οι μαθητές. Κι αν δεν αμφέβαλλε, δεν θα ζητούσε επίμονα από αγάπη να δει ο ίδιος τον Χριστό. Κι αν δεν ζητούσε να δει τον Χριστό δεν θα εμφανιζόταν για να τον καλέσει ο Χριστός να ψηλαφήσει τα σημάδια της Σταύρωσης. Και έτσι δεν θα είχαμε την καλή ομολογία που γιορτάζουμε. “Ο Κύριός μου και ο Θεός μου”! Η Ανάσταση του Χριστού είναι εμπειρία, που ο Χριστός τη δίνει σ’ αυτούς που τον αγαπάνε με αληθινή καρδιά και καθαρή, και ζητάνε επίμονα τη συνάντηση μαζί Του! Είναι η εμπειρία της ζωής του κάθε πιστού, μέσα στην Εκκλησία και νοηματοδοτούμε με την Ανάστασή Του, ολόκληρη τη ζωή μας!
Ο Θωμάς αμφισβητεί τους μαθητές περί της Αναστάσεως του Χριστού. «Θέλω να δω κι εγώ», λέει, «εάν δεν βάλω το δάκτυλο στις πληγές του Κυρίου δεν θα πιστέψω». Στον ευσεβισμό και νομικισμό μας, οι φράσεις αυτές του Θωμά ακούγονται σχεδόν ως βλασφημία. Στο Χριστό όμως, που ξέρει το βάθος κάθε ανθρώπινης καρδιάς, που δεν κρίνει επιφανειακά και εξωτερικά τα πλάσματά του, δεν ακούστηκε ως ύβρις, αλλά ως πείνα και δίψα συνάντησης. Θέληση για εμπειρία και βίωμα Θεού! Ο Θεός αγαπάει κι εμάς και τις αμφιβολίες μας... Οι διάφορες αμφιβολίες μας δεν εμποδίζουν τον Θεό να μας αγαπήσει και να έρθει στην ζωή μας. Υπάρχουν δε κάποιες αμφιβολίες που είναι γεμάτες Πίστη και πολλές μορφές πίστεως που είναι γεμάτες αμφιβολία. Πιστός δεν είναι εκείνος που το δηλώνει αλλά αυτός που το φανερώνει στην καθημερινή πράξη της ζωής του. Δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε αμφιβολίες, η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από τέτοια περιστατικά και πρόσωπα. Πρόσωπα ιερά και άγια, που πέρασαν σε κάποια φάση της ζωής τους από την δυσπιστία π.χ. Ιωάννης Πρόδρομος, Θωμάς, Αβραάμ και Σάρα, Ιωσήφ κ.α. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν διαβάζουμε την Αγία Γραφή. Από εκεί ξεκινάνε πολλά. Μπορεί σε ένα σπίτι Ορθοδόξου Χριστιανού, να βρεις δεκάδες θρησκευτικά βιβλία αλλά δεν θα βρεις την Βίβλο, και το χειρότερο δεν θα τον δεις να την μελετάει. Το γιατί είναι μεγάλη συζήτηση....
Όταν ο Θωμάς αμφισβητεί την Ανάσταση και ζητάει να γευτεί και ο ίδιος της Παρουσίας του Χριστού, ο Κύριος δεν τον μαλώνει, καταλαβαίνει και συγκαταβαίνει, διότι είναι για καλό αυτή η απιστία... του Θωμά. Διότι μετά από αυτήν την "απιστία" ο Χριστός του εμφανίζεται, ανοίγει τα Χέρια του και αγκαλιάζει την αμφιβολία του, και τον Θωμά μαζί, θυμίζοντας του πόσο πολύ τον αγαπάει. Οι αμφιβολίες μας δεν εμποδίζουν τον Θεό να μας αγαπάει. Οι αμφιβολίες μας δεν εμποδίζουν τον Θεό να μας δώσει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αρκεί όμως να κάνουμε αυτό που έκανε ο Θωμάς. Δηλαδή; Εδώ είναι το μυστικό. Ο Θωμάς μεταμορφώνει και μεταπλάθει την αμφιβολία του σε Προσευχή και αναζήτηση του Χριστού. Την δυσπιστία του την αναγνωρίζει και την καταθέτει ενώπιον του Κυρίου. Δεν την κρύβει, δεν την κάνει θυμό και επίθεση στους άλλους. Την μεταλλάσσει σε αίτημα συνάντησης. Καμία αμφιβολία δεν μας κάνει άπιστους, απλά φανερώνει ότι είμαστε άνθρωποι. Ότι χρειαζόμαστε ενίσχυση από το Άγιο Πνεύμα, ότι μόνοι μας δεν μπορούμε και έχουμε ανάγκη της Παρουσίας του Κυρίου. Η αμφιβολία πρέπει να μεταμορφωθεί σε αίτημα συνάντησης με τον Χριστό. Ας Τον ζητήσουμε ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι της απιστίας μας, να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα μας αρνηθεί να τον Αγγίξουμε!!
"Λαχτάρησα για ευτυχία και ψηλάφισα τα χέρια Σου! Δίψασα για χαρά και ακούμπησα τα πόδια Σου! Επιθύμησα την σιγουριά και την ασφάλεια και άγγιξα την λογχισμένη Σου πλευρά! Νοστάλγησα για ζωή και έπιασα τις πληγές της κεφαλής Σου! Και μετά... Ταπεινά, αλλά με Πίστη και Βεβαιότητα, ομολόγησα: "Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!"
