Η Ζωή εν Τάφω!
Όλα τελείωσαν με το ‘’Τετέλεσται’’. Ο ήλιος της Παρασκευής ,αφού είδε τα ‘’γενόμενα’’ και εσκοτίσθη, γέρνει τώρα προς την δύση του, για να αρχίσει έπειτα από λίγο η μεγάλη μέρα του Σαββάτου. Μα ο αθώος κατάδικος του Γολγοθά, ξεχασμένος κρέμεται με την κεφαλή γερμένη επάνω στο ξύλο του Σταυρού. Τι θα απογίνει το σώμα του Εσταυρωμένου, το οποίο γυμνό, ωχρό, πληγωμένο, έχει κρουσταλλιάσει επάνω στο ικρίωμα της καταδίκης; Θα μείνει άταφο το Άχραντο του Κυρίου σώμα; Ό χ ι !Μέσα από τα σκοτάδια της εγκατάλειψης, χαράζει μια αχτίδα, και μια ελπίδα λάμπει. Είναι η απόφαση ενός ευσχήμονος βουλευτή, που τολμά!
‘’Και τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το Σώμα του Ιησού’’. Ένα θεόρατο φράγμα δυσκολιών, φόβων, κινδύνων, συνεπειών υψώνεται μπροστά του. Αλλά η φωνή της ψυχής του ,που βοά στα στήθη του, είναι χείμαρρος ορμητικός, συνεπαίρνει όλα τα εμπόδια και τον οδηγεί ‘’ι κ έ τ η’’ μπροστά στον Πιλάτο και έπειτα από λίγο ,’’α π ο κ α θ η λ ω τ ή’’, κάτω από τον Σταυρό. Με πόθο ιερό προσφέρει στον Διδάσκαλο, όλες τις νεκρικές τιμές και ακόμη το ’’λελατομημένον εκ πέτρας’’ οικογενειακό μνημείον.
Οι δρόμοι της Ιερουσαλήμ έρημοι! Τα σπίτια αμπαρωμένα! Σ’ ένα υπερώο τα πνιγμένα αναφιλητά και τα καυτά δάκρυα των ‘’γυναικών’’ και της Μ ά ν α ς! Η ρομφαία έχει ‘’ξεσκίσει’’ τα σπλάχνα Της. Αιμορραγεί από τον πόνο η Πανάγια ψυχή Της. Είδε τον αναμάρτητο Υιόν Της να σπαράσσει επάνω στο Σταυρό, άκουσε το Μονάκριβο Παιδί Της να κράζει ‘’διψώ’, είδε το Άχραντο σώμα Του καταπληγωμένο, σταυρωμένο, είδε το αίμα Του να τρέχει αδιάκοπα, και δεν μπόρεσε να σπογγίσει ούτε το πρόσωπο Του! Φοβερά είναι πληγωμένη!
‘’Υιέ μου, που το κάλλος έδυ της μορφής Σου; Ου φέρω καθοράν Σε αδίκως σταυρούμενον΄΄. ‘’ Οίμοι, θείον Τέκνον! Οίμοι, το φώς του κόσμου! Τι έδυς εξ οφθαλμών μου, ο Αμνός του Θεού;’’ Παιδάκι μου, και αν ακόμη υπομένεις σταυρικό θάνατο σαν κακούργος, Συ υπάρχεις ο Υιός και Θεός μου.’’
Γράφεται ο επίλογος του Πάθους! Και μέσα στον επίλογο αυτό, κινούνται δύο μορφές. Ο Ιωσήφ, ο ευσχήμων βουλευτής και ο Ιούδας , ο ‘’μαθητής’’.
Ο μαθητής κατηφορίζει τρικλίζοντας τον ολέθριο κατήφορο, που άνοιξε μπροστά του η προδοσία και ο βουλευτής ανεβαίνει θριαμβευτικά στο προσκήνιο της ιστορίας, σαν μια από τις υπέροχες μορφές του Θείου δράματος.
Ο Ιούδας έχει τρέξει στο συνέδριο για να πετάξει τα αργύρια της προδοσίας και να φωνάξει’ ’ήμαρτον, παραδούς αίμα αθώον’’.
Ο Ιωσήφ, ο ευσχήμων βουλευτής, ανεβαίνει θαρραλέα τα σκαλοπάτια του Πραιτωρίου, για να ζητήσει το π ε φ ι λ η μ έ ν ο Σώμα του Διδασκάλου.
Και των δυο την φαντασία την πολιόρκησε η θωριά κάποιου ξύλου. Το ξύλο του Σταυρού, για τον έναν, που κρατάει καρφωμένο το Θείο Σώμα, το ξύλο του ολέθρου, για τον άλλον, που από τους κλώνους του κρέμεται το σχοινί της αυτοκτονίας. Ο Ιωσήφ ρίχνει πάνω στον Σταυρό την άγκυρα του πανανθρώπινου σεβασμού, και της ατομικής του σωτηρίας. Ο Ιούδας κρεμάει επάνω στη συκιά το βρόχο της αιώνιας κατάρας και της ψυχικής του απώλειας.
Και όσο οι αιώνες θα γράφουν τον επίλογο του Θείου δράματος, με ανύσταχτο μάτι η ανθρωπότητα θα παρακολουθεί τις κινήσεις των δύο αυτών ανθρώπων! Με βαθύ σεβασμό θα βλέπει κάτω από τον Σταυρό του Χριστού, την υπέροχη μορφή του ευσχήμονος με την σινδόνη την καθαρά και τα αρώματα. Κάτω δε από την συκιά με ανατριχίλα θα αντικρίζει αιωρούμενο το σώμα του προδότη, με την φούχτα που κράτησε τα αργύρια κρουσταλιασμένη.
Γιγάντιοι οδοδείχτες!!! Της α θ λ ι ό τ η τ α ς και του μ ε γ α λ ε ί ο υ!!!.
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας
Αποκαθήλωσις (Αμφιπρόσωπη εικόνα) ,15ος αιώνας
Βυζαντινό Μουσείο Ιδρύματος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ (BMIAM.066)
