γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
Το Σάββατο του Λαζάρου μας εφοδιάζει με Αναστάσιμο Παλμό, Δύναμη, Υπομονή και Πίστη εν όψει της Μεγάλης Εβδομάδας των Αγίων Παθών. Το Σάββατο του Λαζάρου τελειώνει η Μεγάλη Σαρακοστή και να μπροστά μας η Μεγάλη Εβδομάδα. Η οποία, δια των Παθών και του Σταυρού, μας οδηγεί στην Ανάσταση! Μια εβδομάδα όμως πριν την Ανάσταση του Χριστού, που είναι και η οριστική νίκη της Ζωής επί του θανάτου, βιώνουμε μία άλλη Ανάσταση!! Είναι το προοίμιο της Ανάστασης τόσο του Κυρίου αλλά και της κοινής όλων των ανθρώπων. Ανάστασης, η οποία θα λάβει χώρα σαν ηχήσουν οι σάλπιγγες της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού!
Άλλωστε αυτό ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεώς μας, διαρκώς και αδιαλείπτως επαναλαμβάνουμε: «Προσδοκώ Ανάστασιν Νεκρών». Η Μεγάλη αυτή εορτή λειτουργεί ακόμη ως Πνευματική ανάταση στις ψυχές ημών των πιστών, οι οποίοι συνοδοιπορούμε με τον Κύριο προς το εκούσιο πάθος και το Σταυρικό Του θάνατο. Αυτό το αποδίδει θαυμάσια το τροπάριο της εορτής: «Την Κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον Χριστέ ο Θεός΄ όθεν και ημείς ως οι παίδες, τα νίκης σύμβολα φέροντες σοι το νικητή του θανάτου βοώμεν΄ Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος, εν ονόματι Κυρίου».
1) ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!!
(Ο ΛΑΖΑΡΟΣ Η ΜΑΡΘΑ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΙΛΙΑ).
Όλοι εξεπλάγησαν εκείνη την ημέρα αγαπητοί μας φίλοι, όταν είδαν τον Χριστό μπροστά στον τάφο του Λαζάρου να κλαίει τόσο πολύ συγκινημένος και όλος ο κόσμος είπε: «Καλά, τόσο πολύ τον αγαπάει; Ήταν βέβαια ο αγαπημένος του φίλος». Ο ίδιος λέει στους μαθητές Του: «Ο φίλος μας κοιμάται». Φίλοι του Χριστού ήταν η Μάρθα, η Μαρία και ο Λάζαρος. Τι όμως σημαίνει φίλος αλήθεια; Πρέπει να το μάθουμε, γιατί και ο ίδιος ο Χριστός έτσι μας αποκαλεί: «Υμείς φίλοι μου έστε» (Ιωάννου ιε΄ 14). Το ρήμα «φιλώ» στα αρχαία, σημαίνει Αγαπώ! Φίλος λοιπόν, τι σημαίνει; Ο Αγαπημένος! Αγαπημένος είναι αυτός που έχει επιλεχτεί, ο διαλεγμένος. Γι’ αυτό και εμείς τους φίλους μας τους επιλέγουμε και σαν φίλους τους αγαπάμε. Το να είσαι φίλος με κάποιον είναι Μεγαλείο! Είναι ομορφιά της Ζωής! Είναι δώρο Θεού!
Ο Ιησούς αγαπούσε πολύ την Μάρθα, την Μαρία και το Λάζαρο. Ήταν οι φίλοι Του!! Πόσο όμορφο πράγμα είναι να νιώθει κανείς, ότι ο Ιησούς τον αγαπά σαν φίλο Του και τον φωνάζει φίλο του, δηλαδή αγαπημένο Του! Τι ήταν εκείνο που έκανε τον Ιησού τόσο πολύ να αγαπάει αυτούς τους τρεις φίλους Του, την Μάρθα, την Μαρία και τον Λάζαρο; Μήπως ήταν επίσημοι μαθητές; Όχι. Εάν δεν γινότανε ο θάνατος του Λαζάρου, εμείς δεν θα μαθαίναμε ίσως ποτέ την Φιλία τους. Ο θάνατος του Λαζάρου φανέρωσε αυτή την αγάπη που είχε ο Χριστός σε αυτούς τους αγαπημένους Φίλους Του. Δεν είναι καν μέσα στους επίσημους Αποστόλους Του, ούτε μέσα σε αυτούς τους εκφραστές της αγάπης Του. Πουθενά δεν φαίνονται ούτε η Μάρθα, ούτε η Μαρία, ούτε ο Λάζαρος.
Τι ήταν όμως εκείνο που έκανε, αυτά τα τρία αδέλφια, αυτές τις τρεις υπέροχες υπάρξεις αγαπημένους Φίλους Του; Του άρεσε του Ιησού να πηγαίνει στο σπίτι τους. Πήγαινε και ξεκουραζόταν. Αναπαυόταν η καρδιά Του σε αυτό το Σπίτι. Γι’ αυτό και ήταν ο πόνος Του μεγάλος. Κλαίει σαν άνθρωπος, τον άνθρωπο Λάζαρο. Σαν Θεός γνωρίζει τι θα γίνει. Γι’ αυτό λέει, ότι αυτό έγινε για να δοξαστεί ο Υιός Του Θεού! Στην Μάρθα και στην Μαρία ακούγονται πολύ γλυκά τα λόγια Του: "Μη φοβάστε, κοιμάται ο αδελφός σας. Μα, Κύριε, τέσσερις μέρες έχουν ήδη περάσει. Ήδη μυρίζει. Μη φοβάστε. Εγώ είμαι η Ζωή και η Ανάσταση. Εγώ είμαι Εκείνος που ανασταίνω τους πληγωμένους. Εγώ είμαι Εκείνος που ανασηκώνω τους Κεκοιμημένους. Εγώ είμαι Εκείνος που χαρίζει τη ζωή σε αυτούς που είναι Πεθαμένοι"
Μα τι ήταν εκείνο τελικά που έκανε τον Ιησού να αγαπάει τόσο πολύ αυτές τις τρεις υπέροχες υπάρξεις, τον Λάζαρο, την Μάρθα και την Μαρία; Τρία πράγματα ήταν τόσο απλά και τόσο δυσεύρετα. Και ο Λάζαρος και η Μάρθα και η Μαρία, τρεις διαφορετικές υπάρξεις που του χαρίζουν, την απόλυτη τους εμπιστοσύνη, την απόλυτη τους αγάπη και τον απόλυτο τους σεβασμό. Και Εκείνος παίρνει την απόλυτή τους εμπιστοσύνη, την απόλυτή τους αφοσίωσή και την απόλυτή τους υπακοή και πάνω σε αυτό το τριπλό θεμέλιο, χτίζει την φιλία στα τρία αγαπημένα Του παιδιά. Το ίδιο κάνουν και οι τρεις υπέροχες αυτές υπάρξεις στον βασιλιά της καρδιάς τους, τον Ιησούν!
Αυτή η απόλυτη εμπιστοσύνη, η απόλυτη αφοσίωση, η απόλυτη υπακοή, που του δίνουν ευφραίνει την καρδιά Του, ξεκουράζεται και γίνονται οι βάσεις τις διδασκαλίας για τις επερχόμενες γενιές. Ποιος θέλει να αναπαύσει τον Ιησού και να κάνει το σπίτι του, δικό Του σπίτι; Να κάνει την καρδιά του, δική Του, φιλική; Ποιος είναι εκείνος που θέλει να φωνάζει τον Ιησού, να έρθει σπίτι του και Εκείνος να έρχεται με χαρά για να αναπαυτεί; Είναι μόνο εκείνος που αγωνίζεται, το ξαναλέμε αυτό, να στηρίξει την αγάπη του στον Ιησού, πάνω σε αυτά τα τρία καταπληκτικά θεμέλια: 1) την απόλυτη εμπιστοσύνη, 2) την απόλυτη αφοσίωση, 3) την απόλυτη υπακοή. Και όλο αυτό πως λέγεται; ΑΓΑΠΗ!
Ευχόμεθα, ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός να αξιώσει όλους μας, να είμαστε οι αγαπημένοι Του Φίλοι! Αυτοί που θα Τον αγαπούν πολύ με εμπιστοσύνη, με αφοσίωση και με υπακοή. Μακάρι μία μέρα να βρεθούμε όλοι μαζί στον Ουρανό, με την Μάρθα, την Μαρία και τον Λάζαρο και να μας φωνάξει ο Ιησούς για να μας πει: «Ελάτε κι σεις, αγαπημένα Μου παιδιά, ελάτε φίλοι Μου!». Τότε θα είναι η ωραιότερη, η πιο γλυκιά στιγμή της ζωής μας, που τα αυτιά μας θα ακούνε και η ψυχή μας θα απολαμβάνει. Αμήν!
1) ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!!
Είναι η μοναδική φορά που στην ζωή Του δάκρυσε! Τούτο το δάκρυ του Ιησού δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται γιατί ο Χριστός δεν ήταν απλά ένας φίλος του Λάζαρου και δεν πήγε απλά να δει τον τόπο που τον έθαψαν, αλλά είναι ο Σαρκωθείς Λόγος του Θεού που πήγε στην Βηθανία με σκοπό να αναστήσει τον Λάζαρο, όπως φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από την διήγηση του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Με δεδομένα λοιπόν τούτα τα στοιχεία, ο Ιησούς δακρύζει! Είναι η μοναδική φορά που στην ζωή Του δάκρυσε. Και το δάκρυ αυτό είναι θεανθρώπινο, αφού ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Δακρύζει λοιπόν ως άνθρωπος, γιατί πραγματικά αγαπά πολύ τον φίλο Του, γιατί νιώθει θλίψη για τον χωρισμό. Δακρύζει και ως Θεός, γιατί βλέπει τον θάνατο να κυριεύει τα πλάσματά Του, την δημιουργία Του να φθείρεται, την θλίψη να ταλαιπωρεί τους ανθρώπους, την απελπισία να τους καταβάλλει.
Δακρύζει γιατί βρίσκεται μπροστά σε μια πραγματικότητα που ο ίδιος δεν έκαμε, γιατί βλέπει την έσχατη μοίρα του ανθρώπου που είναι δέσμιος της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου. Έξω από το μνήμα του Λάζαρου βρίσκεται ο Θεός. Μέσα στο μνήμα είναι ο θάνατος, η φθορά, η σαπίλα. Έρχεται δηλαδή τρόπον τινά ο Θεός πρόσωπο με πρόσωπο με τον προαιώνιο εχθρό Του. Είναι η ώρα της πρώτης μεγάλης αναμέτρησης ανάμεσα στην Ζωή και τον θάνατο. Γιατί μέχρι τώρα η καταδίκη του θανάτου συνόδευε όλους τους ανθρώπους. Ο λίθος μετακινείται. Μα πριν προλάβει η οσμή του θανάτου να σκορπίσει στον αέρα, ο Ιησούς φωνάζει: «Λάζαρε, δεύρο έξω!». Το θαύμα έχει γίνει. Η Ζωή έχει καταγράψει την πρώτη της νίκη!
Σύντομα αγαπητοί μας, με την πορεία του Χριστού στον Άδη και την Ανάστασή Του, θα επιτευχθεί ο οριστικός θρίαμβος και θα καταλυθεί το κράτος του θανάτου. Από τούτη τη στιγμή ανατέλλει η ελπίδα και της δικής μας ανάστασης, που σε λίγες ημέρες θα γίνει βεβαιότητα, πίστη, γεγονός. Αρκεί να έχουμε την ταπείνωση να ακολουθήσουμε τον Ιησού στην δύσκολη ανάβαση στο Γολγοθά. Μετά όμως σίγουρα θ’ ανατείλει το Φως της Αναστάσεως! ΑΜΗΝ!
