γραφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
«Βολαῖς ἀδελφοὺς οὐ διέσπων οἱ λίθοι, Ὡς εἰς ἕν, ἄμφω συμπεπηγότας λίθον. Πρώτῃ Ἰουλίου λίθοισιν Ἀνάργυροι ἤθλουν».
Αγαπητοί μας είναι εντυπωσιακό το γεγονός της συκοφαντίας των σήμερα εορταζομένων Αγίων Κοσμά και Δαμιανού εκ Ρώμης, που σήμερα εορτάσαμε στην Ενορία μας, οι οποίοι αξιοποίησαν την Ιατρική επιστήμη που γνώριζαν για να βοηθήσουν με ανιδιοτέλεια τον πάσχοντα Συνάνθρωπο! Οι Άγιοι Ανάργυροι ως Ιατροί, χρησιμοποιούσαν τα διάφορα φάρμακα μάλλον ως πρόσχημα ενώ στην πραγματικότητα θεράπευαν όλα τα νοσήματα των ανθρώπων με την επίκληση του ονόματος του Χριστού, χωρίς ποτέ να παίρνουν ως αμοιβή τους αργύρια, γι' αυτό και ονομάστηκαν Ανάργυροι!
.
Συκοφαντήθηκαν φοβερά από τους ειδωλολάτρες της εποχής τους και οδηγήθηκαν στον τότε Αυτοκράτορα Καρίνο, προκειμένου να αναστείλουν και καταστρέψουν την θεραπευτική τους δράση, που αποσκοπούσε όχι απλώς στην θεραπεία των σωματικών ασθενειών, αλλά κυρίως στην γνωριμία των ανθρώπων με τον Χριστό, τον μόνο Ιατρό ψυχών και σωμάτων και στην δι’ Αυτού σωτηρία. Αργότερα όμως, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Άγιοι φθονήθηκαν και από τον ίδιο τον δάσκαλο που τους είχε μάθει την ιατρική επιστήμη, γιατί είχαν αποκτήσει μεγάλη δόξα και φήμη. Γι’ αυτό τον λόγο τους ανέβασε σε κάποιο όρος για να μαζέψουν δήθεν κάποια βότανα και εκεί τους επιτέθηκε με πέτρες και τους θανάτωσε...
Δεν είναι όμως, πρωτοφανές το γεγονός της συκοφαντίας. Θυμίζουμε ότι και ο Ίδιος ο Κύριός μας συκοφαντήθηκε επανειλημμένως από την Φαρισαϊκή υποκρισία της εποχής Του, η οποία ακριβώς την ίδια συκοφαντία χρησιμοποιούσε εναντίον Σου: (εν τω άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια), ενώ και πλήθη επίσης Αγίων Μαρτύρων σύρονταν στους δημίους τους, με χαλκευμένες κατηγορίες και απίστευτες συκοφαντίες ανθρώπων που ζούσαν στην δαιμονική πλάνη. Η συκοφαντία είναι ψευδής κατηγορία. Είναι, διαβολή. Και είναι βέβαιο ότι ο διάβολος είναι εφευρέτης της συκοφαντίας, ως πατέρας του ψεύδους, εφόσον ο συκοφάντης είναι εκείνος που κατεξοχήν ψεύδεται. Το να σηκώσει ο άνθρωπος τη συκοφαντία είναι μεγάλος άθλος! Και τον σηκώνει μόνο εκείνος που προσβλέπει προς τον Κύριο Ιησού, ο οποίος όταν «ενηνθρώπησε» και ήλθε στη γη, σήκωσε τον Σταυρό της συκοφαντίας και οδηγήθηκε ως τον ατιμωτικό θάνατο!
Δυστυχώς, το φαινόμενο της συκοφαντίας συναντάται ευρύτατα και στην εποχή μας και χαρακτηρίζει ανθρώπους που δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να επικρατήσουν, κάθε άνομο τρόπο για να βλάψουν τους αξίους, κάθε ψεύδος για να εξυπηρετήσουν υπόγεια και ιδιοτελή συμφέροντα. Η συκοφαντία όπως πρέπει να γνωρίζουμε ότι τελικά είναι η εκδίκηση των Ανάνδρων... Γι’ αυτό και ο πόνος που προκύπτει από την συκοφαντία είναι μαρτυρικός για τον συκοφαντούμενο.
Η κακολογία και η συκοφαντία επίσης δείχνουν ότι ο άνθρωπος που τις έχει εγκολπωθεί νοσεί και χρειάζεται θεραπεία η ψυχή του. Και η θεραπεία επέρχεται με το να: «έλθουμε στον εαυτό μας», να δούμε τα δικά μας πάθη και να θεωρήσουμε ότι όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι για τις αμαρτίες και τα λάθη που γίνονται στο χώρο μας και ανάμεσά μας... Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ομολογεί ότι: «δεν υπάρχει πόνος βαρύτερος και δεν υπάρχει πληγή περισσότερο θανάσιμη από την συκοφαντία». Στην ίδια, όμως, στιγμή και η πνευματική ωφέλεια για τον αδίκως συκοφαντούμενο είναι μεγάλη. Γιατί, όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «αυτός που μας συκοφαντεί μας προξενεί μεγάλο μισθό. Γιατί ο Κύριος είπε: «Χαίρετε και αγαλλιάσθε, όταν είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών…».
Πολλές φορές όμως και μεταξύ των Χριστιανών παρατηρούνται δυστυχώς φαινόμενα συκοφαντίας ακόμη και για του Ιερείς και την Εκκλησία μας προερχόμενα, ίσως, από υπερβάλλοντα ζήλο, σίγουρα, όμως, από ξεστρατισμένη ευσέβεια, που έχασε τα πνευματικά χαρακτηριστικά της και εκτραχύνθηκε σε άδικη και απάνθρωπη κρίση, στηριζόμενη, συνήθως, στα φαινόμενα, τα οποία συχνά απατούν. Εκείνος που διακρίνεται από αυτογνωσία και ταπείνωση κοιτά τις δικές του ελλείψεις και δεν ασχολείται με τους άλλους... Αν δεν μπορείς ν' αγαπήσεις τον συνάνθρωπο σου δεν μπορείς ν' αγαπήσεις τον Θεό.
Ένα τέτοιο περιστατικό πνευματικής πλάνης, που εξέθεσε τον συκοφάντη, διασώζεται στην Ασκητική Γραμματεία της Εκκλησίας μας, η οποία διδάσκει ότι: «κι αν ακόμη ψηλαφίσετε κάτι με τα χέρια σας, μη το θεωρήσετε βέβαιο. Διότι ένας αδελφός γελοιοποιήθηκε σε τέτοια περίπτωση. Αυτός είχε πονηρές υποψίες εναντίον του αδελφού του. Και μια μέρα, που τον είδε τάχα να αμαρτάνει με μία γυναίκα, ταράχθηκε και πολεμήθηκε φοβερά από κακούς λογισμούς. Πλησίασε, λοιπόν και τους σκούντησε με το πόδι του, λέγοντας: «πάψτε πια, ως πότε; Και να! Τότε διεπίστωσε πως ήταν δύο δεμάτια στάρι, το ένα πάνω στο άλλο!». Γι’ αυτό σας λέγω: «ακόμα κι αν ψηλαφίσετε με τα χέρια σας, μη βιαστείτε να κατηγορήσετε».
Αν ψάξουμε λίγο μέσα μας αγαπητοί μας ίσως να διαπιστώσουμε ότι κι εμείς λίγο-πολύ έχουμε υποκύψει τον πειρασμό της συκοφαντίας των αδελφών μας. Αν, μάλιστα, η συκοφαντία, γενικώς, συνιστά μέγα αμάρτημα ενώπιον του Θεού, η συκοφαντία κατά των Κληρικών μας, ειδικότερα, συνιστά τραγική εκτροπή, καθότι οι Κληρικοί έχουν αναλάβει το βαρύτατο έργο της διαποίμανσης του λαού, πολεμούμενοι διαρκώς από τον μισόκαλο διάβολο και τα όργανά του… Η Iερωσύνη δεν είναι τίποτε άλλο, παρά συνεχής υπέρβαση της λογικής, διότι ο Ιερέας χαρίζει τον εαυτό του στην αγάπη του Θεού. Ο Ιερέας χαρίζει τον εαυτό του στην αγάπη του Θεού, προκειμένου τα αδύνατα να γίνονται δυνατά, προκειμένου: «τα ασθενή να θεραπεύονται και τα ελλείποντα να αναπληρώνονται».
Τα 'Οπλα του Ιερέα είναι το Ευαγγέλιο του Χριστού! Είναι η αγάπη και η θυσία, η προσφορά και η αυτοθυσία και αυτή είναι η διαφορά της Εκκλησίας από οποιοδήποτε άλλο σχήμα του κόσμου και από οποιαδήποτε άλλη εξουσία αυτού του κόσμου. Η Ιερωσύνη δεν είναι δική μας, δεν είναι δικαίωμα κάθε Ιερέως, δεν είναι προνόμιο αλλά είναι δωρεά, είναι δάνειο, δηλαδή δανείζουμε το σώμα μας, το είναι μας στον Ιησού Χριστό έτσι ώστε με ορατό τρόπο στους ανθρώπους να μπορεί Αυτός μέσα από εμάς να διακονεί τα Μέλη του Σώματός Του!
Γι' αυτό πρέπει να γνωρίζουμε αγαπητοί όλοι μας ότι: « Η συκοφαντία είναι η δύναμη των δειλών... και ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία για ένα Κληρικό να τον συκοφαντούν, να τον κατηγορούν, να τον περιπαίζουν και να μην τον κατανοούν. Τότε πράγματι, είναι πραγματικός Κληρικός, μαθητής του Κυρίου, συγκυρηναίος και αίρων επαξίως τον Σταυρό του Κυρίου μας!».
Αγαπητοί μας τέλος ας προσέξουμε λοιπόν να μην συκοφαντούμε διότι όπως μας λέγει και ο Άγιος Νικόλαος ο Βελιμίροβιτς ότι: "Ο Κύριος δεν έζησε ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους σπιλώσει, αλλά για να τους καθαρίσει. Δεν σπίλωσε ποτέ κανένα, απεναντίας καθάρισε όλους όσοι επιθυμούν να καθαριστούν. Τι όνειδος αυτό για πολλούς από εμάς, οι οποίοι κοπιάζουμε να καθαριστούμε και διπλά κοπιάζουμε για να λερώσουμε άλλους! Στους ίδιους τους αδελφούς μας πετάμε λάσπη. Ακόμα και ο Χριστός δακρύζει, όταν βλέπει πως εμείς λερώνουμε με τη λάσπη της συκοφαντίας, εκείνους που ο ίδιος με το δικό του Αίμα καθάρισε!".
