Μακάριος ο Άνθρωπος που έχει ταπεινό φρόνημα γιατί σ' αυτόν ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών. Και είχατε ταπεινό φρόνημα, Δέσποτα!
Μακάριος ο Άνθρωπος που λυπάται και πενθεί για τις αμαρτίες του, γιατί αυτός θα παρηγορηθεί από το Θεό. Και πενθήσατε, Δέσποτα!
Μακάριος ο Άνθρωπος ο πράος, που συγκρατεί την οργή του, γιατί αυτός θα κληρονομήσει τη γη. Και ήσαστε πράος, Δέσποτα!
Μακάριος ο Άνθρωπος που πεινά και διψά για δικαιοσύνη, γιατί θα χορτάσει όταν έρθει η Βασιλεία του Θεού. Και πεινάσατε και διψάσατε, Δέσποτα!
Μακάριος ο Άνθρωπος που ελεεί τους συνανθρώπους του, γιατί κι αυτός θα ελεηθεί από το Θεό. Και ελεήσατε, Δέσποτα!
Μακάριος ο Άνθρωπος που έχει καθαρή καρδιά, γιατί αυτός θα δει το Θεό. Και είχατε, Δέσποτα!
Μακάριος ο Άνθρωπος που αγαπά και εργάζεται για την ειρήνη, γιατί αυτός θα ονομαστεί παιδί του Θεού. Και αγαπήσατε την ειρήνη και εργαστήκατε για αυτήν, Δέσποτα!
Μακάριος ο Άνθρωπος που καταδιώχτηκε για χάρη της δικαιοσύνης, γιατί δική του είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Και καταδιωχτήκατε, Δέσποτα!
Μακάριος κι ευτυχισμένος να αισθάνεται ο Άνθρωπος όταν τον κακολογούν και τον καταδιώκουν και λένε εναντίον του κάθε ψεύτικη κατηγορία για χάρη του Θεού. Να χαίρεται και να αγάλλεται γιατί θα έχει μεγάλη ανταμοιβή. Και καταδιωχτήκατε, Δέσποτα, για το όνομα του Θεού!
Κοιμηθήκατε οσιακά, γιατί όλη σας τη ζωή προετοιμαζόσασταν. Γιατί δεν φοβηθήκατε τίποτα το ανθρώπινο. Γιατί δεν σας άγγιξε τίποτα το κοσμικό και το υλικό. Γιατί μείνατε ακλόνητος στο "πιστέυω" σας. Γιατί πολεμήσατε για την Εκκλησία όσο λίγοι. Γιατί στηρίξατε όλο σας το έργο στο λόγο του Θεού.
Κοιμηθήκατε οσιακά, ευλογώντας το Ποίμνιο, γιατί μια ολόκληρη ζωή διδάξατε την αγάπη όχι μόνο με λόγια, αλλά και με έργα.
Ταΐσατε τον πεινασμένο, δώσατε να πιει στον διψασμένο, περιμαζέψατε τον ξένο, ντύσατε τον γυμνό, επισκεφτήκατε τον ασθενή, πήγατε στον φυλακισμένο. Γιατί όλοι εμείς, τα πνευματικά σας παιδιά, πεινάσαμε και για τροφή αλλά και για Θεό, και μας ταΐσατε απλόχερα. Διψάσαμε και για νερό αλλά και για Θεία γνώση και ο λόγος σας μας ξεδίψασε. Κρυώσαμε γυμνοί και φτωχοί και μας ντύσατε και υλικά και πνευματικά. Ασθένησε και το σώμα και η ψυχή μας. Και μας καλύψατε νοσήλια, μας κατηχήσατε, μας ανακουφίσατε. Φυλακιστήκαμε, άλλοι πνευματικά σε σκοτάδια και απελπισία και άλλοι σε κάποιο ίδρυμα σωφρονιστικό. Και εσείς σταθήκατε φάρος φωτεινός.
Κοιμηθήκατε οσιακά, Δέσποτα, γιατί, παραμερίζοντας κάθε εγωισμό και ανθρώπινη αδυναμία, παραμερίσατε και παραδώσατε το Ποίμνιο σε ένα άξιο τέκνο σας που βαδίζει στα βήματά σας.
Και στέκεστε, τώρα, μπροστά στις Πύλες του Παραδείσου. Ο γλυκός Ιησούς θα σας δείξει το τραπέζι για τους εκλεκτούς του Πατρός Του.
Καλό Σας Παράδεισο, Άγιε Δέσποτά μας! Μη μας ξεχάσετε όταν θα βρίσκεστε στους κόλπους των Δικαίων!
Καλή αντάμωση, Δέσποτα!
Δήμητρα Παν. Δημητρακοπούλου
