Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης
Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ
Κυριακή 24 Ἰουλίου 2022
Χθές ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἐτίμησε καί ἑόρτασε τήν μνήμη τῆς Ὁσίας Μητρός ἡμῶν Πελαγίας τῆς Τήνου. Εἶναι ἐκείνη πού, μέ ἀποκάλυψη τῆς Παναγίας, βρῆκε τήν ἱστορική καί θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Μεγαλόχαρης τῆς Τήνου, λίγους μῆνες μετά τήν ἔναρξη τῆς ἐπανάστασης τοῦ 1821.
Ἡ Πελαγία ἦταν κόρη τοῦ παπά Νικηφόρου Νεγρεπόντη. Ἡ μητέρα της ἦταν ἀπό τόν Τριπόταμο τῆς Τήνου, ἀνῆκε στήν οἰκογένεια Φραγκούλη. Γεννήθηκε τό 1752 στό χωριό Κάμπο τῆς Τήνου καί τό κοσμικό της ὄνομα ἦτο Λουκία. Ἀπό διάφορα ἔγγραφα φαίνεται ὅτι εἶχε ἀκόμα τρεῖς ἀδελφές. Ἡ οἰκογένειά της διακρινόταν γιά τήν ἁγνή πίστη καί τήν προσήλωση στά θρησκευτικά ἰδεώδη.
Λίγα χρόνια μετά τή γέννηση τῆς Λουκίας ὁ πατέρας της πέθανε. Ἦταν τότε 12 χρονῶν καί ἔδειχνε σημάδια ἔντονης ἐπιθυμίας νά ἀφιερωθεῖ καί νά ὑπηρετήσει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς ἔκαναν τήν μητέρα της νά τή στείλει στόν Τριπόταμο, στήν κάπως πιό εὐκατάστατη ἀδελφή της. Ἐκεῖ ἡ Λουκία ἔμεινε τρία χρόνια καί συχνά ἐπισκεπτόταν τήν ἄλλη θεία της, πού ἦταν μοναχή στή Μονή Κεχροβουνίου. Ἔνοιωσε τήν ἀνάγκη νά ἀκολουθήσει τόν μοναχικό βίο καί σέ ἡλικία 15 χρονῶν μπῆκε στό Μοναστῆρι σάν δόκιμη, ὑπό τήν ἐπίβλεψη τῆς θείας της Μοναχῆς Πελαγίας. Ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα ἔγινε καί ἡ ἴδια Μοναχή μέ τό ὄνομα Πελαγία.
Ὡς μοναχή ἀφοσιώθηκε μέ ψυχή καί σῶμα στήν λατρεία τοῦ Θεοῦ καί στήν ἀνακούφιση τῶν πασχόντων. Ἡ ἁγνότητα τῆς ψυχῆς της, ἡ ὁσιότητα τῆς ζωῆς της, ἡ αὐταπάρνησή της, ἡ μυστική ζωή της καί ὁ πόθος της γιά λύτρωση συνετέλεσαν ὥστε ἡ Μοναχή Πελαγία νά γίνει τό «σκεῦος ἐκλογῆς» γιά νά ἀποκαλυφθεῖ σ’ αὐτήν ἡ Παναγία γιά τήν εὕρεση τῆς Ἁγίας Εἰκόνας της στόν ἀγρό τοῦ Δοξαρᾶ στήν πόλη τῆς Τήνου (30-1- 1823), γεγονός πού ἔμελλε νά κάμει τήν Τῆνο ἱερό νησί καί νά κατατάξει τήν Πελαγία μεταξύ τῶν Ἁγίων.
Ἡ Ὁσία Πελαγία ἔκανε, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀρκετά θαύματα πρίν καί μετά τόν θάνατό της, ὁ ὁποῖος ἦλθε στίς 28 Ἀπριλίου 1834, διότι εἶχε κατορθώσει νά ἑνωθεῖ μέ τόν Θεόν, τήν πηγή τῆς ἀλήθινῆς ζωῆς.
Ἡ ἕνωση τῶν Ἁγίων τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας μέ τόν Θεό ἔχει συνταρακτικές συνέπειες γιά τόν ἄνθρωπο. Δηλαδή, αὐτή ἡ ἕνωση δέν εἶναι ἠθικῆς, ψυχολογικῆς καί κοινωνικῆς φύσεως, ἀλλά καθαρά θεολογικῆς. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖται ἀπό ψυχή καί σῶμα, σημαίνει ὅτι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ διά τῆς ψυχῆς διαπορθμεύεται καί στό σῶμα, ὁπότε ὑπάρχουν σαφῆ δείγματα καί ἀποδείξεις τῆς ἁγιότητος.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός χρησιμοποιῶντας διάφορα ἁγιογραφικά χωρία, ὅπως τό χωρίο «ἐνοικήσω γάρ ἐν αὐτοῖς καί ἐμπεριπατήσω καί ἔσομαι αὐτῶν Θεός» (Β’ Κορ. στ’, 16), ὅπως καί τό χωρίο «ψυχαί δικαίων ἐν χειρί Θεοῦ καί οὐ μή ἅψηται αὐτῶν βάσανος» (Σοφ. Σολ., γ’, 1), λέγει ὅτι οἱ ἅγιοι γίνονται «ταμιεῖα Θεοῦ καί καθαρά καταγώγια». Ὅ,τι ὁ Θεός εἶναι κατά φύσιν, εἶναι καί οἱ ἅγιοι κατά Χάριν καί μέθεξιν.
Ὑπάρχει, λοιπόν, ἑνότητα μεταξύ ψυχῆς καί σώματος, καί γι’ αὐτό ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ διαπορθμεύεται ἀπό τήν ψυχή στό σῶμα. Γι’αὐτό ὁ Ἀπόστολος Παῦλος,διακηρύττει ὅτι τά σώματα τῶν Χριστιανῶν εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Α΄ Κορινθ. ΣΤ΄, 19), γι’ αὐτό καί οἱ ἅγιοι ἀποκαλοῦνται ἔμψυχοι Ναοί τοῦ Θεοῦ καί ἔμψυχα σκηνώματα τοῦ Θεοῦ.
Τά σώματα τῶν ἁγίων, λόγῳ τῆς ἐνοικούσης Χάριτος τοῦ Θεοῦ εἶναι ζωντανά, δέν θεωροῦνται νεκρά, καί γι’ αὐτό θαυματουργοῦν. Ὁ Χριστός πού εἶναι ἡ αὐτοζωή, εἶναι «ὁ ὁδός ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή» (Ἰωάν. ΙΔ’, 6) καί κατέβη στόν ἅδη χωρίς νά αἱχμαλωτισθῆ ἀπό αὐτόν, ἐνοικεῖ μέσα στά σώματα τῶν ἁγίων, ἀκριβῶς καί γι’ αὐτόν τόν λόγο οἱ ἅγιοι εἶναι ζωντανοί, κάνουν αἰσθητή τήν παρουσία τους μέσα στήν Ἐκκλησία, ἐπειδή ἑνώθηκαν μέ τόν αἴτιο τῆς ζωῆς, τήν αὐτοζωή, τόν Χριστό.
Ἡ ζωντανή παρουσία τῶν ἁγίων ἐκδηλώνεται μέ τά θαύματα τά ὁποῖα ἐπιτελοῦν. Στήν πραγματικότητα ὁ Θεός ἐπιτελεῖ τά θαύματα διά μέσου τῶν σωμάτων τῶν ἁγίων, γιατί, ὅπως εἴπαμε προη-γουμένως μέσα στά σώματά τους κατοικεῖ τό Ἅγιον Πνεῦμα.
Αὐτήν τήν χάρη δέχθηκε καί ἡ Ἁγία Πελαγία καί δι’ αὐτῆς ὁ Θεός θαυματουργεῖ.
Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός ὅλων μας,ὁ ἁγιασμός, ἅγιοι γίνεσθε ὅτι ἐγώ ἄγιος εἰμί» (Α΄Πέτρου Α΄,16) μᾶς προτρέπει ὁ Ἀπόστολος. Τότε πορευόμεθα ἀπό τό κατ’ εἰκόνα στό καθ’ ὁμοίωσιν, γινόμεθα φωτεινοί στύλοι καί εἰκόνες τῶν Ἁγίων μας καί κατορθώνουμε τήν ἀφθαρτότητα καί τήν αἰωνιότητα στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. ΑΜΗΝ.
